Voetbal noemt zichzelf graag een familiesport. Clubs schermen ermee in commercials, in beleidsplannen en in campagnes waarin lachende kinderen hand in hand met hun helden het veld oplopen. “Samen beleven.” “Voor jong en oud.” “Veilig voetbal.” Mooie woorden. Totdat de spelers uit de tunnel komen en het stadion verandert in een oorlogsgebied van rook, knallen en explosies. Dan blijkt ineens hoe ongelooflijk hypocriet de voetbalwereld werkelijk is.
Lees meer
Het mooie van een eigen platform is dat je tenminste nog kunt zeggen waar het op staat. Zonder gelikte perspraatjes, zonder maatschappelijk verantwoord gelul en zonder bang te hoeven zijn dat iemand van communicatie je op de schouder tikt dat het allemaal “iets genuanceerder” moet. Dus nee, dan ga ik het ook niet genuanceerd brengen.
Lees meer
De KNVB roept graag dat respect voor de scheidsrechter heilig is. Dat fouten erbij horen. Dat vrijwilligers beschermd moeten worden. Allemaal waar. Zonder scheidsrechters geen voetbal. Maar respect werkt twee kanten op. En juist daar schuurt het teveel.
Lees meer
In de amateurwereld van het voetbal draait het vaak om plezier, passie en betrokkenheid. Vrijwilligers staan week in week uit klaar, clubs doen hun uiterste best om alles draaiende te houden en scheidsrechters proberen wedstrijden in goede banen te leiden. Dat verdient respect. Altijd. Maar respect betekent niet dat fouten niet benoemd mogen worden. Zeker niet wanneer zo’n fout directe gevolgen heeft voor een speler.
Lees meer
Toen ik in augustus 2008 begon aan mijn eerste volledige seizoen als verslaggever voor de Ommelander Courant, was het zondagvoetbal op Het Hogeland nog springlevend. vv Bedum, Hunsingo, Warffum, Noordpool, Usquert, Kloosterburen en Eenrum hadden allemaal een standaardelftal dat op zondagmiddag het dorp in beweging bracht. Zondag was voetbal. Niet als alternatief voor zaterdag, maar als een vanzelfsprekendheid op zondag. Een vaste waarde in het ritme van de week.
Lees meer
,,Daarbij uiteraard ook even bij Zeester langs, Zeester1-Ezinge1. Wat mij opviel was de scheidsrechter, jonge jongen zeer rustig, liet voetballen waar het kon . Maar als het moest zat hij erboven op, dwong op natuurlijke wijze respect af bij spelers... een verademing voor de 5de klasse.”
Lees meer
De kampioen van de vijfde klasse krijgt een medaille, een schaal, een bos bloemen en applaus. Maar van de KNVB krijgt Rood Zwart Baflo er nog iets extra’s bij: een verplicht avondje bureaucratische comedy in Stedum. Want dinsdagavond moet de kersverse kampioen nog zeven minuten en een beetje voetballen om een wedstrijd uit te spelen die al lang beslist is. Het scorebord? 0-3. Het spelersaantal? Elf tegen negen. De spanning? Volledig afwezig..En toch moet het doorgaan
Lees meer
Het amateurvoetbal noemt zichzelf graag de ruggengraat van de sport. Gezelligheid, clubliefde, vrijwilligers, kameraadschap. Mooie woorden voor langs de lijn en in de bestuurskamer. Maar ondertussen speelt zich ieder weekend opnieuw een beschamende klucht af waar bijna iedereen van weet en waar veel te weinig mensen iets van durven zeggen: het gesjoemel met vastgezette spelers.
Lees meer
“Het amateurvoetbal gaat mooi naar de kloten.” Het was niet mijn eigen uitspraak. Ik hoorde hem vanmiddag. Maar eerlijk? Ik had hem zelf kunnen bedenken. Sterker nog: ik begrijp hem steeds heel erg goed.
Lees meer
Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken: ik heb helemaal niets met de KNVB. Dat klinkt misschien ongenuanceerd, maar wie een beetje rondkijkt langs de velden ziet precies waar mijn weerstand vandaan komt. Want terwijl er vanuit Zeist mooie woorden klinken over “een veilig sportklimaat”, zie ik in de praktijk iets heel anders gebeuren. En eerlijk gezegd begint mij dat steeds meer te irriteren
Lees meer
