Op zaterdag 29 augustus gaat het voetbalseizoen 2026-2027 voor clubs in de A-categorie officieel van start. Voor mij begint het seizoen eigenlijk al veel eerder. Zodra de competitie-indelingen bekend zijn en de voorbereidingen bij de clubs beginnen, weet ik dat ook voor mij een mooie periode aanbreekt: het maken van de voetbalbijlages. Een periode waar ik ieder jaar weer enorm naar uitkijk.

Natuurlijk betekent het veel werk. De gegevens van het afgelopen seizoen worden erbij gepakt, selecties worden gecontroleerd, mutaties verwerkt en de nodige uren achter de computer doorgebracht. Maar het mooiste onderdeel blijft voor mij al jarenlang hetzelfde: de telefoongesprekken met de trainers. Die gesprekken zijn en blijven de krenten in de pap.

Ook dit seizoen mag ik weer ruim dertig trainers te spreken. Dertig gesprekken die stuk voor stuk anders zijn. De ene trainer is nog maar net begonnen bij een nieuwe club en bruist van het enthousiasme. De ander begint alweer aan zijn vierde of vijfde seizoen en kent zijn spelersgroep door en door. Sommige trainers zijn uitgesproken optimistisch, anderen blijven liever voorzichtig en willen eerst zien hoe de voorbereiding verloopt. Juist die verschillen maken het zo leuk.

Regelmatig krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon een vragenlijst rondstuur. Dat zou toch veel sneller zijn? Misschien wel. Maar dan mis je precies datgene waar het voor mij om draait. Een trainer die een formulier invult, geeft antwoord op de vragen. Een trainer die je aan de telefoon hebt, vertelt zijn verhaal. Dat is een wereld van verschil.

Tijdens een telefoongesprek hoor je het enthousiasme wanneer een trainer vertelt over een talentvolle jeugdspeler die definitief aansluit bij de selectie. Je merkt wanneer iemand vol vertrouwen uitkijkt naar het nieuwe seizoen of juist nog even afwacht omdat de selectie nog niet compleet is. Je hoort de trots wanneer een trainer spreekt over de sfeer binnen de club of over vrijwilligers die iedere week weer klaarstaan. En minstens zo belangrijk: je kunt doorvragen.

Vaak begint een gesprek met de bedoeling om tien minuten te bellen. Voor je het weet ben je een half uur verder. Niet omdat het moet, maar omdat het gesprek vanzelf die kant op gaat. Dan hebben we het niet alleen over de doelstellingen voor komend seizoen, maar ook over de ontwikkeling van het amateurvoetbal, over jeugdspelers die doorbreken, over blessures, over vrijwilligers of simpelweg over hoe de vakantie is geweest. Dat persoonlijke maakt voor mij het verschil.

In de loop der jaren zijn er met veel trainers prachtige contacten ontstaan. Sommigen spreek ik inmiddels al meer dan vijftien jaar. Dan weet je hoe iemand in elkaar zit en begint een gesprek niet direct met voetbal. Eerst is er belangstelling voor elkaar. Hoe gaat het? Hoe was de vakantie? Is iedereen fit aan de voorbereiding begonnen? Pas daarna gaat het over het voetbal.

Die wederzijdse belangstelling maakt de gesprekken prettig en ontspannen. Natuurlijk blijft het journalistiek werk, maar het menselijke aspect is minstens zo belangrijk. Ik heb altijd geprobeerd trainers met respect te benaderen en ik heb het gevoel dat dit wordt gewaardeerd. Misschien is dat wel de reden dat vrijwel iedereen altijd bereid is om even tijd vrij te maken. En dat is zeker niet vanzelfsprekend.

Want de komende weken zijn misschien wel de drukste weken van het hele seizoen. De KNVB heeft besloten de competitie al op 12 september te laten beginnen. Daarvoor worden ook nog eens drie bekerwedstrijden in slechts acht dagen afgewerkt. Dat betekent dat trainers al vroeg volop bezig zijn met trainingen, oefenwedstrijden, spelers inpassen en keuzes maken. Juist daarom waardeer ik het enorm wanneer een trainer zegt: "Bel vanavond maar even na de training" of "Ik zit straks in de auto, dan heb ik wel een kwartiertje." Dat zijn misschien kleine dingen, maar voor mij zeggen ze veel over de betrokkenheid van de trainers.

Ik heb er bovendien veel respect voor hoe open de meeste trainers zijn, over de ontwikkeling van hun ploeg, de sfeer binnen de selectie of de ambities voor het seizoen, de gesprekken zijn vaak verrassend eerlijk. Dat levert verhalen op die veel verder gaan dan alleen de standaardvraag of een ploeg voor het kampioenschap wil spelen.

Sterker nog, juist de trainers die niet meteen over prijzen beginnen, vertellen vaak de mooiste verhalen. Over een jonge groep die stappen maakt. Over een vereniging waar de saamhorigheid centraal staat. Over plezier terugbrengen in een selectie na een moeilijk seizoen. Dat zijn verhalen die het amateurvoetbal zo mooi maken.

Voor mij zijn de voetbalbijlages dan ook veel meer dan een overzicht van namen, standen en verwachtingen. Ze vormen ieder jaar opnieuw een momentopname van het regionale voetbal. Een document waarin niet alleen de feiten staan, maar vooral ook de mens achter de trainer zichtbaar wordt. Want uiteindelijk maken ook zij het amateurvoetbal tot wat het is.

Ik hoop dat lezers dat ook terugzien in de verhalen. Dat ze niet alleen lezen hoeveel spelers er zijn vertrokken of welke doelstelling een club heeft, maar ook iets meekrijgen van de passie waarmee trainers iedere week bezig zijn. Daar probeer ik tijdens ieder telefoongesprek naar op zoek te gaan omdat de trainers dat in mijn ogen verdienen De komende weken zal de telefoon daarom weer regelmatig overgaan. Agenda erbij, notitieblok binnen handbereik en daarna luisteren. Heel veel luisteren. Want hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat een goed verhaal begint met een goed gesprek. Ik wil alle trainers nu alvast bedanken voor de tijd die zij ook dit seizoen weer vrijmaken. Ondanks hun drukke programma's blijven zij bereid om mee te werken aan de voetbalbijlages. Dat waardeer ik enorm. Dankzij hun openheid en enthousiasme kunnen wij de lezers een compleet en eerlijk beeld geven van het nieuwe seizoen. En eerlijk gezegd kijk ik daar misschien nog wel net zo veel naar uit als naar de eerste aftrap. Voor mij begint het voetbalseizoen namelijk niet bij het eerste fluitsignaal op zaterdagmiddag. Voor mij begint het met het eerste telefoongesprek.