Tot vorige week vrijdag vrij rustig. Tot er een vereniging belde, die hadden veldproblemen, waardoor de wedstrijd tegen een team van ons van 12:00 naar 10:00 moest. Als eerste verbaas ik mij over dat een jeugdteam een uur in de auto moet zitten voor een 5e klasse jeugdwedstrijd, maar is er de verbazing dat er nu al velden zijn die voor problemen zorgen. Daarna kreeg ik een appje van een vereniging die een wedstrijd van zondag 15 november wou verplaatsen wegens activiteiten op de zaterdag, waardoor er voor de zondag niks geregeld kon worden. Daarnaast kreeg ik een bericht dat een team van ons te weinig spelers had, waardoor die wedstrijd van afgelopen zondag verplaatst is. Voor de tegenstander betekende dat ze sinds 11 oktober niet meer gevoetbald hebben, doordat tegenstanders steeds niet kunnen. Ze staan op 3 wedstrijden. In de 5e klasse 8 zondag staat een ploeg nog maar op 2 gespeelde wedstrijden, het kan dus erger.

Zondag 5B: gelijke monniken, gelijke kappen?

Er zijn van die momenten waarop je tijdens het scrollen langs de bekende voetbalsites ineens iets tegenkomt waarvan je denkt: wacht eens even, wat gebeurt hier eigenlijk? Dat overkwam mij vanmorgen toen mijn oog viel op de stand in de zondag 5B. Een competitie waarin na acht speelronden eigenlijk al nauwelijks meer sprake lijkt te zijn van een echte titelstrijd. Niet omdat de concurrentie tekortschiet, maar omdat één ploeg de rest inmiddels op een behoorlijke achterstand heeft gezet.

 

Vandaag, 12 november. Inmiddels alweer zeven weken geleden dat bij mij voor het eerst, voorzichtig, de diagnose prostaatkanker werd gesteld. Een bericht dat aanvankelijk via de uitslag van een PET-scan naar buiten kwam en waarvan de vermoedens vorige week, na het afnemen van een biopt, verder werden bevestigd. Zeven weken waarin er veel door mijn hoofd is gegaan. Weken van onzekerheid, vragen, gesprekken en vooral het wachten op duidelijkheid over wat de toekomst zou gaan brengen.

 

Zonder scheidsrechters geen voetbal. Een slogan waar ik het voor de volle 100 procent mee eens ben. Want laten we eerlijk zijn: zonder iemand die de leiding neemt, de regels bewaakt en probeert een wedstrijd in goede banen te leiden, wordt het op een voetbalveld al snel een georganiseerde chaos. Scheidsrechters zijn onmisbaar. Daar bestaat wat mij betreft geen enkele discussie over. Maar dat betekent niet dat iedere scheidsrechter automatisch boven iedere vorm van kritiek verheven is. En precies daar gaat het nogal eens mis.

 

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik persoonlijk meer plezier beleef aan een wedstrijd in het amateurvoetbal dan aan een duel in het betaalde voetbal. Natuurlijk, ook op de grote voetbalvelden is genoeg te beleven en het niveau ligt daar ongetwijfeld een stuk hoger. Maar juist bij de amateurclubs vind je vaak de verhalen, de emoties en de kleine momenten die voetbal zo mooi maken. Het gaat mij niet alleen om de uitslag, maar ook om de mensen langs de lijn, de herkenbaarheid van de spelers en de liefde voor het voetbal. En soms ontdek je er zomaar een talent waarvan je denkt: die gaan we in de toekomst misschien nog wel vaker tegenkomen.

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren in je gedachten kan blijven hangen. Soms zijn het de doelpuntenmakers die de meeste indruk maken. Soms is het de felle controleur op het middenveld die geen duel uit de weg gaat, de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen de bal en de tegenstander gooit, of de doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige safes overeind houdt. Het zijn allemaal spelers die op hun eigen manier van grote waarde kunnen zijn voor een team.

 

Wanneer je als opa voor je voetballende kleinzoons steeds vaker een vraagbaak wordt, geeft dat een bijzonder goed gevoel. Niet alleen omdat ze blijkbaar vertrouwen hebben in jouw kennis en ervaringen, maar vooral omdat je ze kunt helpen bij een hobby waaraan je zelf nog altijd ontzettend veel plezier beleeft. Het is mooi om te merken dat je eigen ervaringen en verhalen voor hen van waarde kunnen zijn. Of het nu gaat om een voetbaltechnische vraag, een wedstrijdsituatie of iets wat ze bezighoudt rondom hun favoriete sport, als opa probeer je ze zo goed mogelijk te adviseren.

 

Maandag 2 november was het zover: de uitreiking van de cheque voor de Stichting Strijder Danny Bats. Een bijzonder moment, en eentje waarop de mensen van VV Pekela met recht trots mogen zijn. Trots op wat ze met elkaar hebben bereikt, maar vooral ook trots op wat je als voetbalvereniging voor een ander kunt betekenen.

 

Vorige week liep ik op sportpark Meij en zag ik iets waarvan ik spontaan blij werd. Niet vanwege een spectaculaire actie, een prachtige goal of een wedstrijd die bol stond van de spanning, maar vanwege iets wat eigenlijk heel vanzelfsprekend zou moeten zijn binnen het jeugdvoetbal: twee teams die er allebei als een echt voetbalteam bij liepen.

 

Al weken geleden waren er al de eerste berichten over een onderlinge voetbalontmoeting tussen de SV Bedum Oldstars en de GEO-cracks uit Garmerwolde. Er werd reikhalzend naar uitgekeken en eindelijk was het zover: op woensdag 3 november troffen beide teams elkaar op het sportcomplex van SV Bedum.