Met de stelling "Een aanvoerder moet Nederlands kunnen spreken" ben ik het roerend eens. Sterker nog: ik vind het eigenlijk vanzelfsprekend. Een aanvoerder is immers veel meer dan degene die met de band om zijn arm het veld op loopt. Hij is het verlengstuk van de trainer, de leider van de groep en het gezicht van de club. Hoe kun je die rol optimaal vervullen wanneer je de taal van je ploeggenoten, de staf, de supporters en de media niet of nauwelijks spreekt?

 

De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam luidde: "In een voetbalbestuur moet iemand in bezit zijn van een trainersdiploma." Nog maar eens voor de duidelijkheid: het is een stelling en geen mening. Juist dat maakt het interessant, want een goede stelling zet aan tot nadenken en dwingt je om verschillende kanten van het verhaal te bekijken.

 

,,De bondscoach van het Nederlands Elftal moet altijd een Nederlander zijn." Het is een stelling die regelmatig terugkomt zodra Oranje een teleurstellend toernooi achter de rug heeft. Ook na de recente afgang van het Nederlands elftal op het WK laaide de discussie direct weer op. Ronald Koeman stapte op en vrijwel onmiddellijk begon de zoektocht naar een opvolger. In de media passeerden tal van namen de revue. Arne Slot, Peter Bosz, Erik ten Hag en Sarina Wiegman werden genoemd, maar ook één buitenlandse naam bleef hardnekkig rondzingen: Pep Guardiola.

Hoe vaak zou ik ze inmiddels al zijn tegengekomen? De inmiddels bekende oproep op Facebook, Instagram of op X: "Wij zoeken een teamleider!", "Wie wil ons bestuur versterken?" of nog erger: "Ons eerste elftal zoekt dringend nieuwe spelers."