Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. En soms is het ook de scheidsrechter die de man van de wedstrijd is.

Vandaag , precies tien jaar geleden, was daar het overlijden van Johan Cruijff. De beste voetballer ooit die er ooit is gewwest en de voetbalwereld veel heeft gegeven. Dat zorgde voor een .gesprek met Jan ten Caat over het fenomeen Cruijff en de documentaire over zojn leven

ohan: De nationale vrouwenteams moeten voortaan een vrouwelijke bondscoach óf assistent-bondscoach hebben. Dat maakt de FIFA bekend. De wereldvoetbalbond wil er daardoor voor zorgen dat meer vrouwen actief worden. Hier moeten wij even over praten, Jan. Even met gestrekt been erin.

Er zijn van die besluiten waarvan je niet meteen weet of je ze moet toejuichen of juist met gefronste wenkbrauwen moet bekijken. De nieuwste ontwikkeling rondom de vijfde klasse van het standaardvoetbal valt zonder twijfel in die categorie. Waar de invoering van weekendvoetbal in de tweede en derde klasse nog enigszins past binnen een bredere trend van flexibilisering, gooit de KNVB het in de vijfde klasse over een totaal andere boeg: volledige vrijheid.

Het was woensdag 18 maart, iets meer dan drie maanden geleden, dat ik als Walking Footballer weer eens op een voetbalveld had gelopen. Een periode van inactiviteit die niet zomaar uit de lucht kwam vallen, maar het gevolg was van een samenloop van omstandigheden die elkaar ongelukkig opvolgden.

Vijfentwintig mensen op het veld, en drie mogen geen fouten maken. De keepers en de scheidsrechter. Het is een opmerking die blijft hangen, omdat hij pijnlijk waar is. Want waar een spits nog een kans mag missen en een verdediger een fout kan herstellen, wordt een keeper afgerekend op elk moment van twijfel. Eén fout, en het is raak. Maar wat er buiten het veld gebeurt, is soms nog schrijnender dan wat er binnen de lijnen plaatsvindt.

Naast dat ik met Jan ten Caat regelmatig een stelling uitwissel, bespreek ik soms ook de gekte in het hedendaagse voetbal in het algemeen. Deze week ging het los over de keuze voor je ‘vaderland’, terwijl je daar als speler nooit hebt gevoetbald en er zelfs je opleiding niet hebt genoten.

Het is een herkenbaar beeld voor iedereen die, net als ik, regelmatig de app voetbal.nl opent. Wie de ontwikkelingen in het jeugdvoetbal een beetje volgt via deze app, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat er iets fundamenteel mis is met de manier waarop competities tegenwoordig worden georganiseerd. Sterker nog: verbazing is eigenlijk nog een te zacht woord. Wie het geheel rustig bekijkt, komt al snel tot de conclusie dat een groot deel van wat er in het jeugdvoetbal gebeurt, misschien wel meer dan tachtig procent , inmiddels een soort grote farce is geworden.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. En soms is het ook de scheidsrechter die de man van de wedstrijd is.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.