Afgelopen zondagmiddag, langs de lijn bij het reünieduel voor oud-trainer Louis Koorenhof, kwam Puurvoetbalonline ter sprake. Niet vanwege een prijs, een jubileum of een gezellig voetbalfeestje met een hapje en een drankje. Nee, het ging over iets anders. Het ging over het benoemen van zaken die volgens velen allang normaal zijn geworden, maar die in werkelijkheid helemaal niet normaal zouden moeten zijn.

 

Er zijn onderwerpen waar in het jeugdvoetbal liever niet te hardop over wordt gesproken. Dit is er zo één. Het sjoemelen met leeftijden in de onderbouw van het jeugdvoetbal.

 De laatste competitiewedstrijd van de speelsters van Eenrum MO20 was zaterdag 30 mei in Uithuizermeeden tegen SV De Heracliden. Thuis had Eenrum deze ploeg met 5-0 verslagen maar nu liep het toch even anders.

 

De voetbalvrouwen van Eenrum VR30+ speelden vrijdagavond 29 mei de 5^e en laatste ronde van de 1^e klasse 13 voorjaar op sportpark “Westerklooster” te Kloosterburen. Men startte met een 0-0 gelijkspel tegen de latere kampioen SJO De Marne 1 wat gevolgd werd door een 0-1 overwinning (doelpunt Sarah Rijzinga) op het team van vv Winsum. Tegen SJO De Marne 2 werd een 2-0 overwinning (doelpunten Romy en Sarah Rijzinga) waarna de avond werd afgesloten met een 0-1 overwinning (doelpunt Sarah Rijzinga) op SJO PHC23. Door deze en eerdere resultaten eindigde Eenrum op de 2^e plaats met 35 punten uit 16 wedstrijden (één ronde werd gemist) en een doelsaldo van 19 voor en 7 tegen. Zoals gemeld werd SJO De Marne 1, bestaande merendeels ex-EKC-er, kampioen met 38 punten uit 20 wedstrijden en een doelsaldo van 34 voor en 3 tegen.

Ik heb iets met het cijfer 13. Al zolang ik me kan herinneren voelt dat getal voor mij anders dan voor veel andere mensen. Waar de één een stap opzij zet als hij kamer 13 ziet, of liever niet op vrijdag de dertiende een belangrijke afspraak maakt, heb ik dat gevoel nooit gehad. Integendeel zelfs. Als voetballer koos ik steevast voor rugnummer 13. Niet omdat ik daarmee iets wilde bewijzen of omdat ik bewust tegen bijgeloof aanschopte. Het voelde gewoon goed. Alsof dat nummer bij me hoorde.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel heb ik steeds vaker wanneer ik naar Morris en Tim kijk. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot veel meer dan een verzameling foto's en wedstrijdverslagen. Het is een digitaal plakboek geworden vol herinneringen. Kleine momenten die anders misschien zouden verdwijnen in de drukte van alledag, maar die nu een plek krijgen. Een doelpunt, een tackle, een teleurgestelde blik na een verloren wedstrijd of juist die brede glimlach na een mooie actie. Het zijn herinneringen die later goud waard blijken te zijn. En eerlijk is eerlijk: juist door alles zo bewust vast te leggen, ga je nóg beter zien wie die jongens eigenlijk zijn. Niet alleen als voetballer, maar ook als mens. Je ziet hoe ze omgaan met winst en verlies, hoe ze reageren op een compliment van een trainer, hoe ze een teamgenoot helpen of juist zelf hulp nodig hebben. Voetbal is dan veel meer dan een spelletje. Het is een spiegel van hun ontwikkeling.

 

“Deze selectie was te goed om te degraderen.” Met die paar woorden meende een woordvoerder van een supportersgroep het ontslag van een trainer te kunnen verklaren. Alsof hij de technische evaluatie had geleid. Alsof hij de gesprekken met spelers had gevoerd. Alsof hij inzicht had in budgetten, blessures, interne conflicten, vormcurves en bestuurskeuzes. Maar vooral: alsof het zijn taak was. Het is een ontwikkeling die al jaren sluipend gaande is in het Nederlandse voetbal en inmiddels zorgwekkende vormen aanneemt. Supporters zijn allang niet meer alleen supporters. Ze gedragen zich steeds vaker als aandeelhouder zonder aandelen, bestuurder zonder verantwoordelijkheid en technisch directeur zonder kennis van zaken. En clubs laten het gebeuren

 

De voetbalmeiden van Eenrum MO20 stonden woensdagavond 27 mei op sportpark Eenrum tegenover SJO STEO MO20 uit Stedum en Ten Post.

Dit weekend was er weer zo één. Zo’n weekend waarvan je op voorhand al weet dat er verhalen ontstaan die verder gaan dan een uitslag of een stand op de ranglijst. Een weekend waarin afscheid, weemoed, plezier en ergernis moeiteloos door elkaar liepen. Kortom, een bijzonder weekend langs de lijn.