De stelling van Jan ten Caat, dat Telstar een verrijking is voor de eredivisie klinkt op het eerste gezicht sympathiek. Het romantische idee van een kleinere club die zich omhoog knokt en tussen de gevestigde namen acteert, spreekt veel voetballiefhebbers aan. Toch ben ik het met deze stelling slechts gedeeltelijk eens. In mijn ogen is Telstar geen structurele verrijking voor de eredivisie, maar hooguit een tijdelijke. Er zijn namelijk meerdere factoren die maken dat de club uit Velsen het op de lange termijn bijzonder moeilijk zal krijgen op het hoogste niveau.

Deze week ging het gesprek met Jan ten Caat vooral over de bekerfinale tussen AZ en NEC.en de code die gebroken is

Er zijn van die dagen waarop je na het bezoeken van een voetbalwedstrijd, of in dit geval een reeks wedstrijden, met een glimlach naar huis rijdt. Dagen waarop het niet alleen om de uitslagen gaat, maar vooral om de sfeer, de beleving en het plezier dat van het veld afspat. Zaterdag 18 april was zo’n dag. In Garmerwolde beleefde ik een prachtige voetbalmorgen die mij nog wel even bij zal blijven.

Ieder weekend wanneer je ergens langs de lijn staat, maak je dingen mee waar je je over verbaast of, en dat is misschien nog wel erger,waarvan je denkt: dit zou eigenlijk niet moeten gebeuren. Het voetbal op amateurniveau is prachtig, puur en vaak hartverwarmend, maar tegelijkertijd zie je ook ontwikkelingen die zorgen baren.

De bekerfinale, de nieuwe trainer van Telstar, de tendens binnen het amateurvoetbal en ‘soep bij oma. Al deze onderwerpen passeerden de revue in onze ‘podcast’ van deze week

De 2-1 zege in het thuisduel tegen JVV uit Jipsingboertange betekent voor Eext dat een plaats in de top vijf van de zondag 5D nog altijd binnen handbereik ligt. Het was geen wedstrijd die de boeken in zal gaan als een hoogstaand voetbalgevecht, maar uiteindelijk tellen de punten, en die bleven in Eext.

Vorm in de sport is een ongrijpbaar fenomeen, iets wat je niet kunt vastpakken, niet kunt afdwingen en soms zelfs niet eens kunt verklaren. Het is er, of het is er niet. En dat geldt niet alleen voor topsporters, maar net zo goed binnen het Walking Football en zelfs bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs als het joggen of zoals ik het noem ‘versneld voortbewegen’. Het is een verschijnsel waar ik inmiddels al ruim twee weken mee te maken heb, en eerlijk gezegd: ik begin het behoorlijk frustrerend te vinden.

De stelling van deze week – ouders moeten geen leider of coach zijn bij het team van hun eigen kind – is er eentje die op het eerste gezicht simpel lijkt, maar bij nader inzien behoorlijk complex is. Het is zo’n onderwerp waar vrijwel iedereen in de sportwereld wel een mening over heeft, en vaak ook vanuit eigen ervaring spreekt. Juist daarom verdient deze stelling een genuanceerde benadering.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Het mooie aan zo’n plakboek is niet alleen dat het de grote momenten vastlegt, maar juist ook de kleine dingen die anders verloren zouden gaan. De blik in de ogen vlak voor de aftrap, het fanatisme waarmee een warming-up wordt gedaan, of juist dat ene moment van twijfel na een gemiste kans. Het zijn die details die later de verhalen kleur geven. En misschien nog wel belangrijker: het zijn herinneringen die Morris en Tim later zelf kunnen teruglezen en herbeleven, alsof ze weer even dat jonge ventje op het veld zijn.

Het lijkt een onschuldige combinatie: jeugdvoetbal en betrokken (groot)ouders langs de lijn. Een beetje aanmoedigen, een kritische blik hier en daar, misschien een goedbedoelde aanwijzing. Maar wie tegenwoordig op een willekeurig sportcomplex rondloopt, ziet dat die combinatie steeds vaker ontspoort. Wat ooit begon als betrokkenheid, is in veel gevallen verworden tot bemoeizucht, frustratie en soms zelfs regelrechte agressie.