In de omgeving waar ik woon leefde het zondagvoetbal rond de eeuwwisselling enorm. Zwaagwesteinde kon in de eerste klasse altijd rekenen op 500 toeschouwers, bij Harkema-Opeinde stonden een of twee treetjes lager altijd minstens 400 man langs de lijn, bij clubs als Bergum en Houtigehage in de vierde klasse was de ondergrens 250.

Zes duels staan er voor mij dit weekend op het programma. Bij drie ben ik langs de lijn aanwezig en bij de overige drie wordt er contact gezocht met een trainer, leider of speler.

In de amateurwereld van het voetbal draait het vaak om plezier, passie en betrokkenheid. Vrijwilligers staan week in week uit klaar, clubs doen hun uiterste best om alles draaiende te houden en scheidsrechters proberen wedstrijden in goede banen te leiden. Dat verdient respect. Altijd. Maar respect betekent niet dat fouten niet benoemd mogen worden. Zeker niet wanneer zo’n fout directe gevolgen heeft voor een speler.

Vandaag bereikte ons het verdrietige bericht dat Martin Broekmans op 72-jarige leeftijd is overleden. Een bericht dat, ondanks de zorgen die er al waren, toch hard binnenkwam. Sommige mensen lijken namelijk vanzelfsprekend aanwezig te zijn. Op het voetbalveld, langs de lijn, in de bestuurskamer of gewoon in een gesprek waar warmte en humor vanzelfsprekend samenkomen. Martin was zo iemand.

Een broodje hamburger, een tribune, Memphis, Koeman jr. en nog veel meer kwam er voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

Toen ik in augustus 2008 begon aan mijn eerste volledige seizoen als verslaggever voor de Ommelander Courant, was het zondagvoetbal op Het Hogeland nog springlevend. vv Bedum, Hunsingo, Warffum, Noordpool, Usquert, Kloosterburen en Eenrum hadden allemaal een standaardelftal dat op zondagmiddag het dorp in beweging bracht. Zondag was voetbal. Niet als alternatief voor zaterdag, maar als een vanzelfsprekendheid op zondag. Een vaste waarde in het ritme van de week.

Zo heel af en toe komt het op een woensdagmorgen nog wel eens voorbij: de “populariteit” van de SV Bedum OldStars bij andere verenigingen waar wandelvoetbal wordt gespeeld. En eerlijk is eerlijk, ik vermaak mij daar vaak uitstekend mee. Want zodra je de verhalen van clubs hoort waar Bedum op tafel komt, hoor je steevast dezelfde geluiden. “Daar wordt gerend.” “Daar nemen ze het te serieus.” “Dat mag helemaal niet.” Alsof er in Bedum alleen maar wordt gerend terwijl de rest van Nederland keurig in slow motion over het veld schuifelt.

Voor Eext duurt het seizoen duidelijk tekort. De ploeg uit Drenthe verkeert namelijk in uitstekende vorm en bewees dat nog maar eens in de slotfase van de competitie. Vanaf 4 april bleef de equipe van trainer Herman Bats liefst zes wedstrijden op rij ongeslagen. Vooral de laatste overwinning, uit bij kampioen DVC’59, zal nog lang onderwerp van gesprek blijven binnen de club. Niet alleen vanwege de verrassende uitslag, maar vooral door de manier waarop de Eextenaren zich presenteerden: strijdlustig, verzorgd voetballend en als een hecht collectief.

 

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Het mooie aan zo’n plakboek is niet alleen dat het de grote momenten vastlegt, maar juist ook de kleine dingen die anders verloren zouden gaan. De blik in de ogen vlak voor de aftrap, het fanatisme waarmee een warming-up wordt gedaan, of juist dat ene moment van twijfel na een gemiste kans. Het zijn die details die later de verhalen kleur geven. En misschien nog wel belangrijker: het zijn herinneringen die Morris en Tim later zelf kunnen teruglezen en herbeleven, alsof ze weer even dat jonge ventje op het veld zijn, met te grote shirts en dromen die minstens zo groot zijn.

,,Daarbij uiteraard ook even bij Zeester langs, Zeester1-Ezinge1. Wat mij opviel was de scheidsrechter, jonge jongen zeer rustig, liet voetballen waar het kon . Maar als het moest zat hij erboven op, dwong op natuurlijke wijze respect af bij spelers... een verademing voor de 5de klasse.”