Was het Kees Pranger die de trainerscarrousel vorige week in beweging bracht, deze week zit er al meer snelheid in. Want waar Heiko van den Berg en Marco Pesiwarissa verlengden liet Jan Pieter Westing in Middelstum weten dat hij op zoek naar een nieuwe uitdaging gaat

 

Op de laatste zonnige woensdagochtend van oktober ging het bij de SV Bedum Oldstars even anders dan anders. Niet dat de zon anders scheen of dat de mannen plotseling jonger waren geworden, maar er stond deze keer een andere trainer voor de groep. Trainer Henk was vanwege voor hem leuke omstandigheden afwezig en dus nam coördinator Jan van Woudenberg de honneurs waar. Een mooie gelegenheid om eens te laten zien dat hij niet alleen organisatorisch zijn mannetje staat, maar ook op het trainingsveld uit de voeten kan. Al begon dat laatste niet helemaal vlekkeloos.

Het gaat tot nu toe redelijk met de wedstrijden van de senioren in de B-categorie.” Dat tenminste de conclusie van een wedstrijdsecretaris met wie ik deze week sprak over het verloop van de competitie. Natuurlijk zijn er ploegen die nog maar weinig wedstrijden hebben gespeeld, maar over het algemeen valt de achterstand mee. Sommige teams hebben na vijf speelrondes pas twee wedstrijden gespeeld, terwijl andere ploegen inmiddels vier keer in actie zijn gekomen. Dat kan onder meer te maken hebben met competities van elf teams, waarin iedere speelronde een ploeg vrij is. Vooralsnog waren er vanuit het seniorenvoetbal geen grote problemen te melden. Dat is positief, want het organiseren van wedstrijden vraagt achter de schermen vaak al genoeg werk. Mijn gesprekspartner had echter ook andere onderwerpen op Puurvoetbalonline gelezen. En juist die maakten ons gesprek interessant.

 

Er zijn van die stellingen waarbij je niet eindeloos hoeft te wikken en wegen om te ontdekken wat iedereen met een beetje gezond verstand allang weet. Gedurende de wintertijd moeten jeugdduels tot en met O12 pas na 10.00 uur worden vastgesteld. Een prima stelling. Eentje waar ik het roerend mee eens ben. Maar eerlijk gezegd vind ik het nog veel te voorzichtig.





Want waarom zouden we kinderen tot twaalf jaar in de donkere, koude en vaak kletsnatte wintermaanden überhaupt als eerste op het overvolle zaterdagprogramma zetten? Waarom accepteren we dat de jongste voetballers soms al op pad moeten wanneer de rest van Nederland nog onder een warme deken ligt? En waarom blijven we vasthouden aan een traditie die vooral problemen oplevert, terwijl de oplossing op zondag gewoon voor onze neus ligt? Het wordt tijd dat we de zaterdag eens niet langer als heilige voetbaldag beschouwen.

Een verlaten complex op zondag

Loop op een willekeurige zaterdagmorgen in de winter eens over een voetbalcomplex. Het is nog vroeg en de temperatuur is allesbehalve aangenaam. Ouders staan met verkleumde handen langs de lijn, vrijwilligers proberen de boel draaiende te houden en kinderen doen hun best om warm te blijven. Ondertussen staat de volgende wedstrijd alweer bijna op punt van beginnen, want het wedstrijdschema is strak gepland en uitlopen is nauwelijks een optie. De zaterdag is vol. Bomvol zelfs. En dat terwijl we op zondag, zeker in onze regio, een heel ander beeld zien.

Rijd op zondag langs een willekeurig sportpark en je ziet het met eigen ogen: lege parkeerplaatsen, verlaten velden en een kantine die de stilte van een bibliotheek benadert. Een accommodatie die op zaterdag bijna bezwijkt onder de drukte, ligt op zondag te genieten van een serene rust. En dus zijn er die de vraag stellen: zijn we werkelijk zo vastgeroest in onze gewoonten dat we die beschikbare ruimte niet durven te benutten?

We hebben velden, kleedkamers, kantines en accommodaties. We hebben kinderen die willen voetballen en ouders, althans dat denk ik, die hun kinderen met liefde naar de club brengen. Maar we verdelen die beschikbare ruimte alsof de zaterdag de enige dag is waarop voetbal bestaat. Dat is geen gebrek aan mogelijkheden. Dat is een gebrek aan bereidheid om anders te denken.

Kinderen zijn geen sluitpost van de planning

Laten we één ding niet vergeten: het gaat hier om kinderen. Kinderen van zes, zeven, acht, negen, tien en elf jaar. De leeftijd waarop plezier, ontwikkeling en lekker voetballen centraal horen te staan. Natuurlijk hoort vroeg opstaan bij sport. Natuurlijk kan het een keer gebeuren dat je om half negen op het veld moet staan. Niemand beweert dat iedere wedstrijd onder ideale omstandigheden gespeeld moet worden. Maar waarom maken we van die vroege aanvangstijden in de winter een structureel onderdeel van het programma voor de onderbouw terwijl er alternatieven zijn?

We accepteren gewoon dat de jongste jeugd bij guur herfstweer of winterse omstandigheden als eerste aan de beurt is. Alsof hun wedstrijd er nu eenmaal tussen gepropt moet worden voordat de rest van de vereniging aan de beurt komt. Dat moet en kan anders.

De stelling dat O12 en jonger tijdens de wintertijd pas na 10.00 uur mogen spelen, is een stap in de goede richting. Het voorkomt vroeg aftrappen en geeft gezinnen wat meer lucht. Als de zaterdag structureel te vol zit en de zondag ruimte biedt, verplaats dan een deel van het programma. Niet als noodgreep voor één wintermaand, maar als een serieus alternatief voor de toekomst.

Maar wie gaat er dan fluiten?

En daar komt-ie weer: het vrijwilligersvraagstuk. Je kunt de klok erop gelijkzetten. Zodra iemand voorstelt om jeugdwedstrijden op zondag te spelen, verschijnt het bekende argument op tafel. We hebben geen vrijwilligers. Wie moet de kantine openen? Wie gaat er fluiten? Wie zorgt ervoor dat de kleedkamers gereed zijn? En wie draait er op voor alle extra werkzaamheden? Legitieme vragen, absoluut. Een vereniging kan niet functioneren zonder vrijwilligers. Maar laten we ophouden met doen alsof het vrijwilligersprobleem uitsluitend op zondag bestaat. Op zaterdag zijn er ook ouders die moeten werken, ouders die andere verplichtingen hebben en vrijwilligers die al vroeg op pad moeten om hun vereniging draaiende te houden. Toch lukt het om wedstrijden te organiseren, kantinediensten te vullen en scheidsrechters te vinden. Waarom zou dat op zondag ineens onmogelijk zijn?

Sterker nog, misschien biedt de zondag juist kansen voor ouders die op zaterdag werken of andere verplichtingen hebben. Een kantinedienst draaien, een wedstrijdje fluiten of helpen bij de organisatie: het hoort allemaal bij het verenigingsleven. Wie zijn kind bij een voetbalvereniging laat spelen, mag best begrijpen dat die vereniging niet vanzelf draait. Dat betekent niet dat ouders automatisch verplicht moeten worden om iedere zondag klaar te staan. Het betekent wel dat clubs serieus moeten onderzoeken hoe ze de beschikbare mensen en middelen over beide dagen kunnen verdelen. Begin met een pilot. Maak duidelijke afspraken. Inventariseer welke teams en ouders mogelijkheden zien. Verdeel de taken eerlijk en kijk na een seizoen wat werkt en wat niet. Maar ik hoor de bezwaren al. We voetballen op zaterdag. Dat doen we al jaren. Kinderen hebben op zondag andere verplichtingen. Gezinnen willen vrij zijn. Sommige ouders willen op zondag helemaal niet naar de club. Allemaal begrijpelijke geluiden. Maar sinds wanneer betekent een traditie dat we niet meer mogen nadenken over verbetering? Niet iedere vereniging hoeft morgen het volledige jeugdprogramma naar zondag te verhuizen. Niet ieder team hoeft op dezelfde manier te worden ingedeeld. Maar de onderbouw op zondag laten spelen, op normale en kindvriendelijke tijden, moet bespreekbaar zijn. Serieus bespreekbaar. Want uiteindelijk draait het niet om de vraag of we de zaterdag kunnen ontlasten zonder iemand voor het hoofd te stoten. Het draait om de vraag hoe we onze jongste voetballers de best mogelijke voetbalervaring kunnen bieden. En als daarvoor een deel van de wedstrijden naar zondag moet, dan is dat geen aantasting van het verenigingsleven. Dan is dat gewoon verstandig organiseren.

De stelling is helder, O12 en jonger in de wintertijd pas na 10.00 uur laten spelen. Ik steun het volledig. Maar ik zou het liever zien als het begin van een veel grotere verandering. Geef de jongste jeugd ruimte. Spreid de drukte. Gebruik de velden die op zondag leeg liggen. Betrek ouders en vrijwilligers bij een werkbaar plan en durf af te stappen van het idee dat alles op zaterdag moet gebeuren. Want laten we eerlijk zijn: als we op zaterdag overvolle sportparken hebben en op zondag een zee aan ongebruikte ruimte, dan is het toch niet meer dan logisch om die twee werelden dichter bij elkaar te brengen? De onderbouw naar de zondag, op normale tijden. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat het beter kan zijn voor kinderen, ouders én verenigingen. En die achterlijke winterse aftrap op zaterdagochtend, waarbij de jongste voetballers bij wijze van spreken met de ijspegels aan hun neus aan de wedstrijd moeten beginnen? Maak er een gepasseerd station van. Het voetbal is er voor de kinderen. Het is hoog tijd dat de wedstrijdplanning dat ook eens laat zien.

 

Je leest het steeds vaker: in het amateurvoetbal lijkt het bij veel trainers niet te draaien om mooi voetbal, kansen creëren en spelers beter maken. Zeker op de lagere niveaus lijkt de angst om te verliezen soms groter dan de ambitie om iets op te bouwen. Zelfs in de vierde en vijfdeklasse wordt de speelwijze aangepast aan de tegenstander, worden risico's zoveel mogelijk vermeden en krijgt resultaat de voorkeur boven ontwikkeling. Maar is dat werkelijk waar voetbal om draait?
Voetbal is toch veel meer dan alleen de uitslag op het scorebord? Of je nu op het hoogste niveau speelt of op zaterdagmiddag in bijvoorbeeld de vierde klasse, de essentie van het spel blijft hetzelfde: samen proberen iets moois neer te zetten, het publiek vermaken en spelers helpen om zich te ontwikkelen. Dat zou op ieder niveau het uitgangspunt moeten zijn.
Als trainer heb je daarin een verantwoordelijkheid. Je bent je supporters iets verschuldigd. Zij komen niet alleen naar het sportpark om te zien of hun club drie punten pakt, maar ook om zich te vermaken, spanning te beleven en mooie aanvallen, goede combinaties en doelpunten te zien. Natuurlijk hoort winnen bij voetbal, maar niemand kan garanderen dat je iedere wedstrijd wint. Wat je wél kunt bepalen, is de manier waarop je jouw ploeg laat spelen. Daarnaast heb je als trainer de taak om spelers beter te maken. Dat geldt voor de talentvolle jeugdspeler die droomt van een profcarrière, maar net zo goed voor de voetballer die op zaterdag of zondag zijn hobby beoefent op een lager niveau. Ook die speler wil leren, stappen maken en met vertrouwen het veld opgaan. Waarom zouden we hem dan niet uitdagen om aanvallend te voetballen, oplossingen te zoeken en verantwoordelijkheid te nemen aan de bal? Winnen is onderdeel van ons doel. De manier waarop we willen winnen, zegt wie we als team zijn. Dat is een gedachte die veel meer trainers als uitgangspunt zouden mogen nemen.

:



Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik de voetbalverhalen van Morris en Tim bekeek of beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje.
Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten, is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf. Want hoe mooi is het wanneer je later nog eens kunt terugkijken op de weg die je als jonge voetballer hebt afgelegd? Op die wedstrijden waarin alles lukte, maar ook op de momenten waarop het even tegenzat. Juist daar valt immers veel van te leren.

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren in je gedachten kan blijven hangen. Soms zijn het de doelpuntenmakers die de meeste indruk maken. Soms is het de felle controleur op het middenveld die geen duel uit de weg gaat, de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen de bal en de tegenstander gooit, of de doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige safes overeind houdt. Het zijn allemaal spelers die op hun eigen manier van grote waarde kunnen zijn voor een team. Een dergelijke type speler zag ik zaterdag in actie bij het duel tussen ZEC en Noordpool.

Het was geen bijzondere score die we deze week in de de opa-morris-toto lieten zien. Van de negen duels hadden we beide maar 2 keer een juiste uitslag, winst, verlies of een gelijkspel voorspeld. Dat zorgt dat de stand na speelronde 10 is dat Morris 45 keer een duel juist voorspeld heeft en opa 36 keer

                                                       

 

In Groningen op sportpark Stadspark stonden de voetbaldames van vv Zeester Zoutkamp zaterdagmiddag 24 oktober tegenover de dames van SC Stadspark. Daar keepster Nikki Werkman nog niet geheel hersteld was van een blessure stond Renate de Graaf op het doel terwijl Werkman als veldspeelster fungeerde.

 

Wie respect verlangt, moet zelf het goede voorbeeld geven. En dat begint niet bij het eerste fluitsignaal, maar op het moment dat je geacht wordt aanwezig te zijn.