Het was vanmorgen vroeg toen mijn telefoon al ging. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik de stem van Morris, mijn kleinzoon uit Velserbroek. Hij had een vraag aan opa. En zoals dat bij kinderen wel vaker gaat, was het niet zomaar een vraag, maar eentje waar ik toch even over moest nadenken.

Raymond van Meenen, clubiconen, wekloze trainers en een TD zonder karakter, alles kwam voorbij in weer een aflevering van Jan en Johan bespreken de voetbalwereld .

 

,,Dit weekend 4 wedstrijden gepland maar een team heeft afgezegd. En daar moeten clubs harder tegen optreden. Niet accepteren als vereniging dat een team regelmatig afzegt. Bij ons waren ook teams die daar een handje van hadden. We zijn met ze om de tafel gaan zitten en aangeven als er weer afmeldingen zouden komen dat we het team uit de competitie zouden nemen en het werkte direct. Maar als je het maar laat doormodderen dan wordt het op de duur normaal. Maar het zijn altijd dezelfde clubs die afzeggen.”

 

Dit was het weekend is op zondagavond een vast item op ESPN, waarin Kenneth Perez en een wisselende collega-analist de afgelopen speelronde in de Eredivisie onder de loep nemen. Met scherpe analyses, opvallende uitspraken en soms een flinke dosis verbazing kijken zij terug op wat er allemaal op de Nederlandse voetbalvelden is gebeurd. Maar Dit was het weekend is ook een terugkerend item op Puurvoetbalonline, waarin ik terugkijk op het achter ons liggende voetbalweekend. Een weekend waarin het niet alleen om doelpunten, uitslagen en scheidsrechterlijke beslissingen draait, maar ook om alles wat er rondom de velden gebeurt. Want wie regelmatig op de sportcomplexen rondloopt, weet dat het amateurvoetbal genoeg verhalen oplevert. Verhalen die soms voor vermaak zorgen, soms voor verbazing en soms voor een lichte ergernis. En heel af en toe moet je je afvragen of je het allemaal wel goed hebt gehoord. Afgelopen weekend was opnieuw zo'n weekend.

Het onderstaande artikel zag ik vanmorgen bij het in alle vroegte langs de sociale media en voetbalsites voorbijkomen. Een artikel wat ik met aandacht heb gelezen en wat alleen maar rake woorden bevat. Daarom denk ik dat Twan Jansen, lid van de Landelijke Spelregelcommissie, het niet erg vind dat ik het artikel op Puurvoetbalonline plaats.

 

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren in je gedachten kan blijven hangen. Door de doelpuntenmakers, door de felle controleur op het middenveld, door de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen de bal en de tegenstander gooit, of door een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige saves overeind houdt. Maar zaterdag was mijn ‘man’ van de wedstrijd iemand die duidelijk buiten de lijnen stond.

Een nieuwe stand na van de opa/morris-toto na speelronde acht. En weer waren de uitslagen verrassend te noemen waarbij er vier door Morris en twee door opa goed waren voorspeld.
Een 4-2 uitslag die zorgt voor een nieuwe stand van 39-30 in het voordeel van ‘Velserbroek’

 

De sportparken zijn leeg, want we hebben vakantie. Dat werd mij zaterdagmorgen weer eens pijnlijk duidelijk. Op weg naar een interview kwam ik langs de voetbalvelden in Feerwerd, Warffum en Uithuizermeeden en zag ik lege sportparken. Winsum kon ik vanaf de Garnwerderweg niet goed overzien, maar het beeld zal daar niet veel anders zijn geweest. Geen jeugdspelers die achter een bal aan rennen, geen trainers die langs de lijn aanwijzingen geven en geen ouders die met elkaar staan te praten terwijl ze hun kinderen aanmoedigen. Het was stil. Veel te stil voor een zaterdagochtend waarop je normaal gesproken overal het geluid van voetballende kinderen verwacht.

 

Er zijn van die dingen in het amateurvoetbal waar je je groen en geel aan kunt ergeren. Scheidsrechterlijke dwalingen, een verdediger die de bal blind over de zijlijn rost, een spits die voor een leeg doel nog weet te missen. Het hoort er allemaal een beetje bij. Voetbal blijft mensenwerk. Maar er is één ergernis die wat mij betreft allang niet meer onder de noemer ‘het hoort erbij’ mag vallen: het structureel te laat beginnen van een wedstrijd. Want laten we wel wezen: als een voetbalwedstrijd om 14.30 uur op het programma staat, dan is het toch niet te veel gevraagd dat er om 14.30 uur wordt afgetrapt? Blijkbaar wel.

 

Er zijn van die gesprekken die je als voetballiefhebber nog even bijblijven. Niet omdat er iets wereldschokkends wordt verteld, maar omdat iemand met een paar zinnen precies blootlegt wat er mis is met het amateurvoetbal. Gisteren hoorde ik in de sportschool zo'n verhaal. De strekking? We hebben tot nu toe nog maar een wedstrijd gespeeld en morgen zijn we regulier vrij. En de opmerking die daarop volgde, was misschien nog veelzeggender: als ik nog actief was als voetballer, was ik inmiddels al gestopt.