Vorig seizoen was het soms heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Waar de één misschien wat nadrukkelijker aanwezig is binnen de lijnen, beleeft de ander zijn wedstrijden weer op een heel andere manier. Maar allebei hebben ze datzelfde plezier in het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.

Speelronde 7 zorgt weer voor een mooie toto van opa en Morris. Deze ‘toto’ begint met het inhaalduel tussen Ajax en Willem II waar we beide van denken dat dit duel door Ajax gewonnen gaat worden. Van de overige negen duels denken we bij vier duels verschillend en wat ook deze ‘toto’ weer bijzonder maakt

 

Het was zaterdag dat het in de bestuurskamer van SIOS opeens ter sprake kwam. Niet een transfer, niet een scheidsrechterlijke beslissing, niet de vraag of het eerste elftal drie punten zou pakken. Nee, het ging over iets wat steeds vaker opvalt in het jeugdvoetbal: de enorme uitslagen in vooral de onderbouw. Een onderwerp waar je als voetballiefhebber niet vrolijk van wordt.

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Door de doelpuntenmakers, natuurlijk. Door de felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de ene na de andere bal verovert. Door de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit. Of door een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt. Maar soms kan ook een scheidsrechter de man van de wedstrijd zijn. Een arbiter die een duel met lef, overtuiging en gevoel voor de wedstrijd leidt en daarmee voorkomt dat emoties de overhand krijgen. En toch was zaterdag, bij SIOS-Corenos in Sauwerd, geen van deze mensen mijn man van de wedstrijd. Mijn man van de wedstrijd was zaterdag namelijk helemaal niet bij het duel aanwezig

Het mooie van het hebben van een eigen website, www.puurvoetbalonline.nl, is dat je ook zelf bepaalt wat je plaatst. Zo doe ik sinds dit seizoen een wedstrijd met mijn oudste kleinzoon Morris wat betreft de uitslagen in de eredivisie. We doen het toto-scenario met een 1, 2 en 3.
Weer een paar verrassende uitslagen zorgden deze keer voor een gelijke stand van 4-4 op onze toto.

Geen mobiele telefoons in de kleedkamers. Ik las het gisteren op een clubsite en dacht: kijk, daar kan ik me nou volledig in vinden. Een besluit van een club waar je eigenlijk alleen maar achter kunt staan. Want een kleedkamer moet een plek zijn waar iedereen zich thuis mag voelen. Waar je jezelf kunt zijn, zonder dat je bang hoeft te zijn dat iemand met een telefoon in de hand opnames maakt, foto's neemt of op een andere manier de privacy van een ander aantast. Tot zover dus helemaal eens.

Even wat voorspellingen doen, waarom ook niet. Nu het voetbalseizoen dit weekend echt gaat beginnen mag ik meewerken aan diverse kranten.
Daarom vind ik het wel leuk om op die wedstrijden mijn ‘voorspellingen’ los te laten. Gewoon zoals bij de toto, 1=winst thuisploeg, 2 winst uitploeg en 3= gelijkspel

Vorig seizoen was het soms heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats kregen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.

 

Waar voor de A-categorie in district Noord de competitie in het weekend van 12 en 13 september begint, is dat voor de teams die uitkomen in de senioren-B-categorie een week later. Een nieuw seizoen staat dus voor de deur. Nieuwe indelingen, nieuwe wedstrijden, nieuwe kansen en hopelijk vooral veel voetbalplezier. Maar er is ook iets anders dat met de start van een nieuw seizoen weer begint: mijn kritische blik op de B-categorie.

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Door de doelpuntenmakers, de felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de bal verovert. De verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit of een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt. Of zelfs een scheidsrechter die een duel met lef, overtuiging en gevoel voor de wedstrijd leidt kan mijn man van de wedstrijd zijn.