.

Soms kom je regels tegen die zo merkwaardig zijn dat je bijna denkt dat iemand een grap maakt. Dat gevoel kreeg ik toen ik het bericht las over het duel tussen OSM’75 en FOCUS’07, de wedstrijd waarin Wesley Sneijder zijn rentree als voetballer maakte. Niet zijn terugkeer was het opvallendste van die middag, maar een regelkwestie die uiteindelijk zorgde voor een nogal bizarre afloop.

De eerste straffen naar aanleiding van het gestaakte duel tussen Stedum en Rood Zwart Baflo zijn bekend en eerlijk is eerlijk: daar viel weinig op af te dingen. Aanvoerder Yannick van den Berg kreeg vier maanden schorsing voor het duwen van de scheidsrechter en Tim Ypey moet drie wedstrijden vanaf de zijlijn toekijken. Twee duels voor zijn directe rode kaart en nog eens één duel omdat hij in hetzelfde duel ook al twee gele kaarten had verzameld. Wie het tuchtreglement een beetje kent, wist dat dit ongeveer de uitkomst zou zijn. Dat is dus geen discussie. Dit zijn straffen uit het bekende KNVB-codeboekje: overtreding, categorie, sanctie. Afvinken en door.









Maar daarmee is het verhaal natuurlijk nog lang niet klaar. Want zowel zaterdag in Zoutkamp als dinsdagavond in Eenrum ging het gesprek al snel over een andere vraag. Misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal: wat gaat de KNVB doen richting Stedum zelf?

Komt er een stevige sanctie voor de club?
Of blijft het bij een boete en een symbolische tik op de vingers?

Een soort officieel “foei, dit mag niet nog een keer gebeuren”.

Die vraag leeft. Niet alleen bij Zeester, niet alleen bij clubs die direct betrokken zijn bij de competitie in zaterdag 5E, maar bij veel voetballiefhebbers in Noord-Groningen. En nee, dat komt niet voort uit een soort drang om Stedum kapot te maken. Dat sentiment proefde je ook niet in Zoutkamp en evenmin in Eenrum. Het was niet het soort gesprek waarin mensen riepen dat Stedum maar meteen uit de competitie moest worden gegooid.

Integendeel.

Wat je vooral hoorde was iets anders. Een groeiende zorg. Een gevoel dat het ergens een keer mis gaat. Dat er een keer iets gebeurt waar we op de Noord-Groninger velden echt van gaan schrikken. Niemand wil dat. Echt niemand. Maar dat het een keer gaat gebeuren, staat volgens veel mensen inmiddels bijna vast. Als een cornervlag die stevig in de grond staat.

En juist daarom kijken veel mensen naar de KNVB.

Want wat doet de bond als er zo’n incident plaatsvindt? Welke boodschap geef je af aan het amateurvoetbal? En minstens zo belangrijk: welke gevolgen heeft het voor de competitie? Op dat laatste punt begint het namelijk op z’n zachtst gezegd vreemd te worden. Want zoals het er nu naar uitziet is niet Stedum het grootste slachtoffer van het hele verhaal. Dat lijkt Zeester te worden. De club uit Zoutkamp moet namelijk op dinsdag 28 april om 18.45 uur aantreden in Stedum voor een inhaalwedstrijd. Op zichzelf is daar niets mis mee. Dinsdagavonden zijn in het amateurvoetbal immers een bekend moment om wedstrijden in te halen. Maar kijk eens even naar de datum. 28 april. Dat is midden in de meivakantie. Sterker nog: het is de dag ná Koningsdag.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat de meivakantie mij persoonlijk niet zo veel zegt en Koningsdag al helemaal niet. Maar ik ken genoeg mensen in Zoutkamp die daar toch echt anders over denken. Voor hen is dat geen ideale datum.

Sterker nog: het is voor veel clubs simpelweg een onhandige, zo niet onmogelijke planning. En dan komt het punt waarop je je echt gaat afvragen hoe er in Zeist naar dit soort zaken wordt gekeken.

Want als de KNVB even vijf minuten moeite zou doen om zich een beetje in de situatie te verdiepen, zouden ze iets heel simpels ontdekken. Stedum beschikt namelijk gewoon over een lichtinstallatie rond het hoofdveld.

Ja, echt. Lampen. Die dingen waardoor je ’s avonds ook gewoon kunt voetballen.

En als je dat weet, dan kom je automatisch tot een heel simpele conclusie: er waren volop andere mogelijkheden geweest om deze wedstrijd te plannen.

Zoals de zaken er nu voor staan mogen de Stedumers op zaterdag 14 maart weer meedoen aan de competitie. Daarna staat op Paasmaandag hun eerste inhaalwedstrijd gepland, uit bij VVSV’09 in Ulrum.

Maar tussen 14 maart en die Paasmaandag zitten drie dinsdagen.

17 maart.
24 maart.
31 maart.

Drie momenten waarop er prima in Stedum gespeeld had kunnen worden.

Met licht. Op een normaal tijdstip en dus NIET om 18.45 uur !!

Zonder dat je midden in een vakantieperiode moet voetballen.

Zonder dat spelers hun plannen moeten omgooien.

Zonder dat een club het gevoel krijgt dat zij de rekening betalen voor een incident waar ze niets mee te maken hadden.

Toch kiest de KNVB daar niet voor.

In plaats daarvan schuiven ze de wedstrijd vrolijk richting eind april, precies in een periode waarin half Nederland op vakantie is en de andere helft nog moet bijkomen van Koningsdag. En dan komt de vraag die steeds vaker wordt gesteld op de Noord-Groninger velden. Doet de KNVB eigenlijk nog wel zijn huiswerk?

Want dit soort beslissingen wekken toch sterk de indruk dat er vooral naar een spreadsheet wordt gekeken en niet naar de realiteit van het amateurvoetbal.

Niet naar clubs.

Niet naar vrijwilligers.

Niet naar spelers die gewoon werken, studeren of een gezin hebben.

Laat één ding duidelijk zijn: eerlijk wordt het seizoen in zaterdag 5E toch al niet meer. Door alle gebeurtenissen is die balans al lang verstoord.

Maar je zou op z’n minst mogen verwachten dat de KNVB probeert het zo eerlijk mogelijk te houden.

Dat ze nadenken. Dat ze kijken naar alternatieven. Dat ze even bellen. Dat ze zich afvragen: wat is hier de meest logische oplossing?

Het antwoord zou dan waarschijnlijk verrassend simpel zijn geweest. Een dinsdagavond in maart. Licht aan. Bal laten rollen. Probleem opgelost. Maar helaas.

Dat zou namelijk betekenen dat er in Zeist iemand echt moet werken.

En daar lijken ze, als je dit zo bekijkt, nog steeds niet zo’n liefhebber van.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Juist in het jeugdvoetbal zitten namelijk de verhalen die later het meest waardevol blijken. Niet de statistieken of de standen op de ranglijst, maar de kleine momenten: een eerste doelpunt, een regenachtige training waar toch gelachen wordt, of een telefoontje van een trotse of soms teleurgestelde jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was zo’n dag waarop alles weer samenkwam.. 

Eext is er zondagmiddag niet in geslaagd om de favorietenrol waar te maken in het uitduel met hekkensluiter DSC’65. In Dalerveen eindigde een matige wedstrijd in een 1-1 gelijkspel. Daarmee namen de Drenten wel een punt mee naar huis, maar tevredenheid over het vertoonde spel was er nauwelijks.

Dinsdagavond in Eenrum. Zo’n avond waarop het amateurvoetbal precies laat zien wat het is: een mix van gezelligheid, commentaar langs de lijn, koffie in plastic bekers en spelers die na negentig minuten vooral blij zijn dat ze de volgende ochtend nog kunnen lopen.

De stelling van deze week van Jan ten Caat was er eentje die bleef hangen: “Wanneer het damesvoetbal zichzelf niet serieus neemt, hoeven anderen dat ook niet te doen.”