De weekenden in een voetbalseizoen staan, zeker vanaf vrijdag, voor mij in het teken van de wedstrijden die ik voor de kranten mag volgen. Waar de meeste duels via de telefoon en de contacten met trainers worden behandeld, is er ook altijd een wedstrijd waarbij ik de volle negentig minuten langs de lijn sta. Een wedstrijd waar ik de sfeer mag proeven, de emoties kan zien en zelf kan ervaren wat er op en rond het veld gebeurt. Een duel waarbij je niet alleen de uitslag, maar vooral ook het verhaal achter de wedstrijd probeert te vangen. Dat duel is mijn wedstrijd van de week.

Het was weer een memorabele training op de ochtend van woensdag 7 oktober. Een ochtend waarop er eigenlijk meerdere ingrediënten aanwezig waren die ervoor zorgden dat het opnieuw een training werd waarover nog wel even nagepraat zou worden. Zo was er een traktatie van trainer Henk vanwege zijn verjaardag, was het aantal afwezigen opvallend groot en kregen we ook nog eens bezoek van een familielid van niemand minder dan José Mourinho, de publiciteitsgeile trainer van Real Madrid.

Het zou zomaar een kop boven een van de verhalen van Henk Doppenberg hebben kunnen zijn. Henk schreef een aantal jaren geleden prachtige verhalen die uit het amateurvoetbal waren gegrepen. Verhalen die vaak begonnen met een ogenschijnlijk klein voorval, maar waarin hij vervolgens haarfijn blootlegde wat er binnen een vereniging allemaal kan spelen. Met zijn toestemming mocht ik die verhalen in die periode op Puurvoetbalonline plaatsen. Verhalen met humor, maar vaak ook met een serieuze ondertoon

Bij ons laagste seniorenteam zijn weer alle wedstrijden doorgegaan. Drie speelrondes op rij dus al. Ondertussen heb ik voor twee andere teams de wedstrijden van komende zondag alweer verplaatst. Beide tegenstanders zaten met vakanties.

 

Het was op de avond van maandag 5 oktober dat ik tijdens het zappen bij het programma Rondo bleef hangen. Aan tafel zaten de redelijk vaste gasten als Ruud Gullit, Khalid Boulahrouz en Youri Mulder. Deze keer was ook Lee-Roy Echteld aangeschoven, de trainer van AZ.

Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf.

 

De stelling van de week: Clubs die een kampioenschap in oktober vieren moeten we keihard uitlachen.