Veel koeien vergeten dat ze kalf zijn geweest

Soms zit de scherpte in een ogenschijnlijk simpele opmerking. Een zin die je in eerste instantie wegwuift als een grap, maar die, als je hem even laat bezinken ,precies de kern raakt. “Veel koeien vergeten dat ze kalf zijn geweest.” Het stond onder een Facebook-post van mij, en eerlijk gezegd: ik moest lachen. Niet omdat het alleen een leuke beeldspraak is, maar vooral omdat het pijnlijk waar is.

Het jeugdvoetbal moet vóór juni klaar zijn. Lees die zin nog eens hardop. Het klinkt als een beleidsdoel, een keurig afgetikte planning uit een Excel-sheet. Maar in werkelijkheid is het een pijnlijke constatering. Een conclusie die je niet wilt trekken, maar die zich ieder seizoen weer opdringt. Want wie een beetje rondkijkt in het amateurvoetbal ziet het gebeuren: half mei en de bal rolt al niet meer. Competities klaar. Velden leeg. Terwijl de kalender nog bulkt van de weken.

Ook in het weekend van 28/29 maart wordt er in onze regio een compleet programma gespeeld. Bij zes van die duels ben ik langs de lijn of telefonisch aanwezig, waarvan hier een voorbeschouwing volgt.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt.

Het artikel ‘Mooiweervoetballer (deel 2)’ zorgde – zoals verwacht – voor de nodige reacties. Reacties die niet alleen ingingen op de keuzes van voetballers om een stapje terug te doen, maar ook een breder en hardnekkiger probleem blootlegden binnen het amateurvoetbal: het structureel overschatten van het aantal beschikbare spelers, met name bij seniorenteams.

De stelling van deze week, dat clubs uit de eerste divisie geen buitenlandse spelers mogen aantrekken of huren, is er eentje die op het eerste gezicht behoorlijk stevig binnenkomt. Ook ik vond het een pittige uitspraak van Jan te Caat. Dat komt vooral omdat er in het verleden zeker voorbeelden zijn geweest van buitenlandse spelers die de Keuken Kampioen Divisie kleur gaven. Soms zit er namelijk echt een ‘pareltje’ tussen waar je als voetballiefhebber van kunt genieten. Spelers die iets extra’s brengen, die het spel versnellen of gewoonweg voor spektakel zorgen.

De top 5 van Warffum-trainer is een lijstje die ons langs drie verschillende verenigingen, VIBOA, Rood Zwart Baflo en Corenos. Een mooi lijstje met een drietal spelers die nog als eerste elftalspeler actief zijn

Het woord mooiweervoetballer had voor mij altijd iets spottends. Een begrip dat je vooral gebruikte voor die ene speler in je team die bij de eerste regendruppel al met bedenkelijke smoesjes begon. Die tijdens gure wintertrainingen ineens een “vervelend pijntje” had. Of die, wanneer de wind dwars over het veld joeg en de temperatuur richting het vriespunt zakte, opvallend vaak “andere verplichtingen” bleek te hebben. Ik hoorde vroeger niet bij dat soort voetballers. Integendeel zelfs: hoe natter het veld, hoe meer modder, hoe liever ik het had. De geur van nat gras, regen die horizontaal over het veld joeg, de bal die net iets anders rolde door een plas water – het hoorde allemaal bij het spel dat ik zo mooi vond.

Het recente artikel op Puurvoetbalonline over gezond beleid binnen sportverenigingen heeft de nodige reacties losgemaakt. Dat is op zichzelf niet vreemd. Waar regels worden aangescherpt en gewoontes veranderen, ontstaat discussie. Dat hoort erbij. Wat echter opvalt, is niet zozeer dát er kritiek komt, maar vooral de manier waarop. De inhoud lijkt ondergeschikt aan emotie, aannames en, misschien wel het meest storend ,selectieve verontwaardiging.