Vorm in de sport is een ongrijpbaar fenomeen, iets wat je niet kunt vastpakken, niet kunt afdwingen en soms zelfs niet eens kunt verklaren. Het is er, of het is er niet. En dat geldt niet alleen voor topsporters, maar net zo goed binnen het Walking Football en zelfs bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs als het joggen of zoals ik het noem ‘versneld voortbewegen’. Het is een verschijnsel waar ik inmiddels al ruim twee weken mee te maken heb, en eerlijk gezegd: ik begin het behoorlijk frustrerend te vinden.

De stelling van deze week – ouders moeten geen leider of coach zijn bij het team van hun eigen kind – is er eentje die op het eerste gezicht simpel lijkt, maar bij nader inzien behoorlijk complex is. Het is zo’n onderwerp waar vrijwel iedereen in de sportwereld wel een mening over heeft, en vaak ook vanuit eigen ervaring spreekt. Juist daarom verdient deze stelling een genuanceerde benadering.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Het mooie aan zo’n plakboek is niet alleen dat het de grote momenten vastlegt, maar juist ook de kleine dingen die anders verloren zouden gaan. De blik in de ogen vlak voor de aftrap, het fanatisme waarmee een warming-up wordt gedaan, of juist dat ene moment van twijfel na een gemiste kans. Het zijn die details die later de verhalen kleur geven. En misschien nog wel belangrijker: het zijn herinneringen die Morris en Tim later zelf kunnen teruglezen en herbeleven, alsof ze weer even dat jonge ventje op het veld zijn.

Het lijkt een onschuldige combinatie: jeugdvoetbal en betrokken (groot)ouders langs de lijn. Een beetje aanmoedigen, een kritische blik hier en daar, misschien een goedbedoelde aanwijzing. Maar wie tegenwoordig op een willekeurig sportcomplex rondloopt, ziet dat die combinatie steeds vaker ontspoort. Wat ooit begon als betrokkenheid, is in veel gevallen verworden tot bemoeizucht, frustratie en soms zelfs regelrechte agressie.

Voorbeschouwing dinsdag 14 april

Op dinsdag 14 april staan er in zaterdag 5E vijf duels op het programma. Vijf duels waarbij ik of langs de lijn, of telefonisch betrokken ben.

Wanneer je, zoals ik, in de weekenden met minimaal twaalf aan trainers telefonisch contact hebt , ja, ik ben nog altijd van het ouderwetse persoonlijke contact , dan hoor je nog eens wat. Verhalen uit de kleedkamer, langs de lijn, van bestuurskamers en soms uit de kroeg na afloop. Meestal neem je het met een korrel zout, want emotie hoort nu eenmaal bij het voetbal. Maar af en toe hoor je iets waarvan je denkt: dit kan toch niet waar zijn?

Het lot van een vijfdeklasser, zo mogen we het inhaalprogramma op dinsdag 14 april gerust noemen. Waar voor sommigen een doordeweekse wedstrijd nog als een leuke onderbreking van de routine voelt, is het voor veel spelers in de vijfde klasse simpelweg een logistieke puzzel van jewelste. Zeker als je ziet dat er in zaterdag 5e op één avond maar liefst vijf duels op het programma staan.

De stelling van de week van Jan ten Caat: het is een verrijking dat een vrouw als hoofdtrainer actief is in een top-5 competitie, krijgt de laatste tijd extra aandacht door de aanstelling van Marie-Louise Eta bij Union Berlin in de Bundesliga. Het is zonder twijfel een opvallende en in zekere zin historische ontwikkeling, maar de vraag of het daadwerkelijk een “verrijking” is, verdient een genuanceerder antwoord dan simpelweg ja of nee

Het was een weekend dat anders voelde dan anders. Geen vaste routine, geen voorspelbare invulling, maar juist een dag die zich vulde met kleine momenten die samen iets groters vormden.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.