Sinds woensdagmiddag 24 februari prijkt op de website van de KNVB, voetbal.nl, de mededeling dat Stedum-Zeester is afgelast. Een bericht dat voor iedereen die het amateurvoetbal in onze regio een beetje volgt nauwelijks als verrassing kwam. De aanleiding is namelijk bekend.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Op 29 januari ben ik op Puurvoetbalonline met een gloednieuwe rubriek: De Top 5 van….begonnen. Een rubriek die draait om herinneringen en waardering. Geen lijstjes om het lijstjes maken, maar een persoonlijke top 5 die recht doet aan de spelers die genoemd worden én aan de mensen die hun keuze toelichten . Want alle spelers in een top 5 hebben, op wat voor manier dan ook, indruk gemaakt. Door kwaliteiten op het veld, mentaliteit, leiderschap, de rol in de kleedkamer of misschien wel met een beslissende actie of doelpunt

Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.

In een scheidsrechterspakje en met een fluit in de mond bén je geen vrijwilliger meer die we uit beleefdheid ontzien. Dan ben je arbiter. Dan sta je binnen de lijnen . En ja, dan mag je beoordeeld worden. Sterker nog: dan móét je beoordeeld worden. Wie dat niet trekt, moet het pakje in de kast laten hangen.

Zesde klasse F, poule 19. Tien ploegen. Dat is geen hogere wiskunde. 2 x 5 = 10. Vijf wedstrijden per speelronde. Vol programma. Klaar. Toch? Mis!

De stelling van deze week van Jan ten Caat luidt: tot en met de O11 moet er bij een ruststand met meer dan vijf doelpunten verschil door de leiders overlegd kunnen worden om de teams te mixen. Een eenvoudige, bijna logische gedachte. Een voorstel dat in één zin de kern raakt van waar jeugdvoetbal om zou moeten draaien: plezier, ontwikkeling en gelijkwaardigheid.

Op 29 januari ben ik op Puurvoetbalonline met een gloednieuwe rubriek: De Top 5 van….begonnen. Een rubriek die draait om herinneringen en waardering. Geen lijstjes om het lijstjes maken, maar een persoonlijke top 5 die recht doet aan de spelers die genoemd worden én aan de mensen die hun keuze toelichten . Want alle spelers in een top 5 hebben, op wat voor manier dan ook, indruk gemaakt. Door kwaliteiten op het veld, mentaliteit, leiderschap, de rol in de kleedkamer of misschien wel met een beslissende actie of doelpunt

 

Het was weer zo’n weekend. Zo’n weekend waarvan je op vrijdag al weet: dit gaat gedoe opleveren. Het weekend van 14 en 15 februari. Zaterdag kon er hier en daar nog redelijk gevoetbald worden. Maar in de nacht naar zondag vroor het een graad of zeven. En wie zondagochtend om elf uur naar buiten keek, wist genoeg: dit wordt op kunstgras voetballen of niet

Dacht ik.

Samen met Jan ten Caat wissel ik regelmatig een stelling uit. Eentje over alles war er speelt in het amateur of betaald-voetbal.
Dat worden dan gesprekken die alle kanten opgaan zoals ook in ik dit gesprek waarin het wel/ niet bekend maken van blessures maar ook de ‘klootviolen’ van ESPN de revue passeerden.