‘Het volgen van het seniorenvoetbal in de B-categorie gaat nog leuker worden’, schreef ik enkele dagen geleden boven een artikel. En inderdaad: we zijn nog maar een paar dagen onderweg en het is al feest in de tent.

Op donderdagavond 24 september werd het uitgestelde duel van Eenrum MO20 en SV Bedum MO20 in Eenrum ingehaald. Onder de leiding van scheidsrechter L. Leber zag het publiek twee ploegen die aan elkaar gewaagd waren.

Goede competitiestart Eenrum MO20                                     

Na twee vervallen wedstrijden traden de speelsters van Eenrum MO20 zaterdag 19 september in Loppersum aan tegen thuisploeg SC Loppersum. Daar SC Loppersum een 9-tal moest ook Eenrum in deze opstelling op een iets kleiner veld spelen.

De weekenden in een voetbalseizoen staan, zeker vanaf vrijdag, voor mij in het teken van de wedstrijden die ik voor de kranten mag volgen. Waar de meeste duels via de telefoon en de contacten met de trainers worden behandeld, is er ook altijd een wedstrijd waar ik de volle negentig minuten bij langs de lijn sta. Een wedstrijd waar ik de sfeer mag proeven, de emoties mag zien en mag ervaren wat er op het veld gebeurt. Een duel waarbij je niet alleen de uitslag, maar ook het verhaal achter de wedstrijd probeert te vangen. Dat duel is mijn wedstrijd van de week.

 

Vandaag, vrijdag 25 september, is het precies drie weken geleden dat bij mij een eerste, voorzichtige diagnose van prostaatkanker werd gesteld. Een diagnose die gisteren, donderdag 24 september, in het UMCG werd bevestigd. Uit de PET-scan bleek bovendien dat er uitzaaiingen in mijn bekken zijn gevonden.

 

Gisteren, woensdag 23 september, werd mijn aandacht op X getrokken door een mini-oorlogje binnen het wereldje van de Nederlandse sportjournalistiek. Maarten Wijffels, werkzaam bij het AD, had hcommentaar op zijn collega’s Martijn Krabbendam van Voetbal International en Valentijn Driessen van De Telegraaf. Ik heb het met stijgende verbazing zitten bekijken.

 

Vorig seizoen was het heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.

Mooie goals, verdwenen epistels en een massagetafel in vergaande staat van ontbinding waren wel de opvallendste zaken tijdens de training van de SV Bedum Oldstars op de morgen van woensdag 23 september.

 

Dat is nogal een kop boven een artikel. Een kop waarvan je bijna zeker weet dat er vragen gaan komen. Wat wordt er bedoeld? Waar gaat dit over? En misschien nog belangrijker: welke clubs of personen worden hiermee bedoeld? Laat ik daar maar meteen duidelijk over zijn: voorlopig worden er geen namen genoemd.

 

Waar blijven de BNO’s en TNO’s in de B-categorie? Het is een vraag die na amper één speelronde in het seniorenvoetbal al gesteld mag worden. Sterker nog: misschien móét die vraag inmiddels wel gesteld worden. Want hoe lang gaan we nog doen alsof alles normaal is?