Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels en de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Vaak gaat die eer naar de doelpuntenmaker. De spits die met een geweldige treffer de wedstrijd beslist. Soms naar een verdediger die alles wegwerkt wat in zijn buurt komt. Heel af en toe wordt een middenvelder genoemd. Maar er zijn ook van die dagen waarop de man van de wedstrijd niet wordt bepaald door statistieken, doelpunten of assists. Dan gaat het om iets anders. Om uitstraling. Om ervaring. Afgelopen zaterdag was zo'n dag.

 

Soms is de setting er niet naar om ergens over te beginnen. Je zit in de bestuurskamer of staat als verslaggever langs de lijn Dat is niet het moment geschikt om een discussie te starten over contributies, regels en bonden. Maar dat betekent niet dat de vragen verdwijnen. Sterker nog, sommige vragen blijven knagen. Voor mij geldt dat zeker als het gaat over de afdracht die je als Walking Footballer betaalt. Want hoe langer ik erover nadenk, hoe onbegrijpelijker ik het vind.

Wie tegenwoordig door de competities van het seniorenvoetbal in de B-categorie scrolt, kan moeilijk om één conclusie heen: het systeem kraakt aan alle kanten. Competities worden niet uitgespeeld, wedstrijden worden doordeweeks ingehaald, teams trekken zich terug en het aantal spelers dat bereid is om een volledig seizoen te investeren in een traditionele competitie neemt zichtbaar af. Toch blijven we vasthouden aan een opzet die steeds minder aansluit bij de werkelijkheid van het moderne amateurvoetbal. Misschien is het daarom tijd voor een fundamentele koerswijziging.

 

Vier competities. Vier voorbeelden. Vier keer dezelfde conclusie: het seniorenvoetbal in de B-categorie is zichzelf opnieuw voorbijgelopen. Kijk alleen al naar de cijfers.

Een bestuurskamer, betalingen, spelers benaderen,  nobody's als trainer, Robben en Van Persie , alles kwam voorbij in de 'podcast' met Jan ten Caat 

Oranje, clinicclowns, Wouter Goes, overgewicht en het Wilhelmus. Dat kwam er o.a voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

 

Er zijn voetballiefhebbers die wedstrijden op TV kijken, er zijn supporters die ieder weekend langs de lijn staan, en er zijn mensen die hun liefde voor voetbal ook terugvinden tussen de bladzijden van een boek. Voor mij hoort dat laatste er absoluut bij. Al jaren ben ik op zoek naar boeken die voetbal serieus nemen. Geen vluchtige verhalen of oppervlakkige analyses, maar boeken die laten zien wat voetbal werkelijk is: een spel vol ideeën, emoties, overtuigingen en mensen.

 

De discussie over competitievervalsing in het amateurvoetbal laait steeds meer op. Vaak wordt gedaan alsof het gaat om enkele incidenten, een paar verenigingen die de grenzen opzoeken of een team dat toevallig een keer spelers tekort komt. Maar wie goed kijkt naar wat er tegenwoordig vooral in de B-categorie gebeurt, ziet een veel groter probleem. Het rommelt niet een beetje. Het rommelt structureel zo viel uit onderstaande reactie te lezen:

Een gekaapt voetbalveld, een blessure met een uiterst dubieuze verklaring, een uitnodiging voor een toernooi waar niet iedereen direct warm voor liep en een hemel vol dreigende wolken. Dat waren woensdagmorgen de vier hoofdingrediënten van wederom een memorabele training van de SV Bedum Oldstars.

Zaterdag staat in onze regio de tweede ronde van de nacompetitie op het programma. Op neutraal terrein in Bedum treffen vierdeklassers De Heracliden en Glimmen elkaar in een duel waarin alles op het spel staat. De inzet is helder: de winnaar mag zich ook volgend seizoen vierdeklasser noemen, terwijl de verliezer afdaalt naar de vijfde klasse.