Columns
Een club is meer dan elf spelers: waar is het clubgevoel gebleven?
Mijn gesprekspartner snapte er helemaal niets van. En eerlijk gezegd kon ik hem alleen maar gelijk geven. ‘Onze tegenstander heeft afgezegd. Ziekte in het team. Maar het andere team van diezelfde club komt uit in dezelfde B-categorie en speelt voor ons duel aan en ook thuis. Waarom help je elkaar dan niet gewoon even?’
Seniorenvoetbal B-categorie: voetballen is leuk, maar dan moet je wel spelen!
Er zijn van die dingen in het amateurvoetbal waar je inmiddels nauwelijks nog verbaasd over zou moeten zijn. Toch lukt het de KNVB en de seniorencompetities in de B-categorie iedere keer weer om je met open mond achter je computer te krijgen. Even scrollen op www.voetbal.nl en je vraagt je serieus af of je naar een voetbalcompetitie zit te kijken of naar een ingewikkelde puzzel waarvan de stukjes door een overenthousiaste kleuter over de vloer zijn verspreid.
Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst… maar hoe ziet die toekomst eruit voor Eenrum en Ezinge?
| Team |
gespeeld |
punten |
| Niekerk 017-1 |
4 |
12 |
| Zuidhorn 017-3 |
4 |
9 |
| Grootegast 017-1 |
3 |
3 |
| HFC’15 o17-2 |
2 |
0 |
| OKVC/Ezinge |
3 |
0 |
Samen opleiden, samen sterker: investeren in de toekomst van je club
Een voetbalvereniging is zoveel meer dan een plek waar op zaterdag of zondag een balletje wordt getrapt. Het is een ontmoetingsplek, een gemeenschap en voor veel mensen een tweede thuis. Het is de plek waar kinderen hun eerste voetbalstappen zetten, waar vrijwilligers zich met hart en ziel inzetten en waar trainers en leiders iedere week opnieuw klaarstaan om spelers beter te maken. Maar een sterke vereniging ontstaat niet vanzelf. Daarvoor zijn mensen nodig die verantwoordelijkheid nemen, kennis delen en bereid zijn om in elkaar te investeren. En juist daar ligt een mooie kans voor onze voetbalverenigingen.
Roken op sportcomplexen verboden… wat een poppenkast wanneer je de rest tolereert !
Een rookvrije generatie? Op het amateurvoetbalcomplex lijkt die boodschap bij sommige verenigingen nog niet helemaal te zijn aangekomen. Supporters steken doodleuk een sigaret op en spelers zoeken in de rust hun nicotinevoorziening op. Maar ondertussen doen we alsof we ons binnen het amateurvoetbal keurig aan alle regels houden. Het wordt tijd dat we eens ophouden met die selectieve verontwaardiging.
Waar is het straatvoetbal gebleven? De teloorgang van de jeugdopleiding begint op het trapveldje
Op vrijdagmiddag is het voor mij om 17.00 uur eigenlijk altijd tijd om de televisie aan te zetten voor het programma De Voetbalkantine, dat door ESPN wordt uitgezonden. Of ik daadwerkelijk blijf kijken, hangt meestal een beetje af van de gasten die aan tafel mogen aanschuiven. Maar afgelopen vrijdag was het gezelschap wat mij betreft prima en bleef ik zitten. Dat leverde mij niet alleen de nodige verbazing op, maar ook direct een flinke dosis herkenning. Want opeens waren het de gasten aan tafel die het hadden over de jeugdopleiding en dan met name over de onderbouw van het jeugdvoetbal.
Misschien wel helemaal niets zeggen en de kinderen lekker laten voetballen
‘Misschien wel helemaal niets zeggen en de kinderen lekker laten voetballen.’ Dat was een opmerking die werd geplaatst als reactie op mijn artikel ‘Laat kinderen voetballen en vooral fouten maken’, dat ik voor www.puurvoetbalonline.nl schreef. Een korte opmerking, maar wel eentje die bij mij bleef hangen. Sterker nog, het was een opmerking waar ik vandaag opnieuw over nadacht. Want soms hoeft een boodschap helemaal niet ingewikkeld te zijn om toch precies de kern te raken.
Puurvoetbal, meer dan een website: een liefde die zich niet laat wegschrijven
Richting het einde van weer een jaar betrap ik mezelf er altijd op dat ik even terugkijk. Niet om de balans op te maken aan de hand van bezoekersaantallen, statistieken, verkiezingen of de goede doelen die ik namens Puurvoetbal heb mogen steunen. Ook niet om te vertellen over zaken die voor mij persoonlijk zijn en die ik bewust buiten de schijnwerpers houd. Nee, ik kijk vooral terug naar wat Puurvoetbal voor mij betekent. En misschien nog wel belangrijker: wat de website mij brengt op momenten dat het leven niet altijd even gemakkelijk is.
Jeugdvoetbal is geen militair oefenterrein. Wanneer stoppen we met deze waanzin?
Hoi johan mooi stuk op je site. Mijn zoon speelt in een O10-team . Onlangs liep een duel van hem zo uit de hand dat een ouder niet meer wou fluiten. Die werd uitgescholden door de trainer en ouders van de uitspelende club. Daarnaast werden de spelertjes van dat team gedrild richting de taken die ze uit moesten voeren. Geschreeuw etc . Mijn zoon was thuis nog van onder de indruk. Triest inderdaad. Plezier en ontwikkeling en fouten mogen maken hoort erbij. Wat jij beschrijft heb ik onlangs de kant ervaren en dat is, en dan druk ik mij nog zacht uit, niet best