Jeugdleidersdiploma?… KNVB ga eens geven i.p.v. graaien !!
Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken: ik heb helemaal niets met de KNVB. Dat klinkt misschien ongenuanceerd, maar wie een beetje rondkijkt langs de velden ziet precies waar mijn weerstand vandaan komt. Want terwijl er vanuit Zeist mooie woorden klinken over “een veilig sportklimaat”, zie ik in de praktijk iets heel anders gebeuren. En eerlijk gezegd begint mij dat steeds meer te irriteren
Laat ik beginnen bij iets ogenschijnlijk kleins: Walking Football. Een prachtige manier om mensen op leeftijd in beweging te houden, sociaal betrokken te laten blijven en plezier te laten beleven aan het spelletje. Maar zelfs daar moet weer een afdracht aan de bond tegenover staan. Clubs, zoals SV Bedum waar ik voetbal, betalen braaf, want zo werkt het nu eenmaal. Maar waarom eigenlijk? Waarom moet er zelfs op dat niveau geld richting de bond vloeien, terwijl er niet in competitieverband wordt gespeeld maar het alleen draait om gezondheid, plezier en een balletje trappen?
Hetzelfde gevoel bekruipt me bij het hele circus rondom licentiepunten voor trainers. Blijkbaar is het niet genoeg dat je jarenlang ervaring hebt of dat je je inzet voor een team.. Nee, je moet punten blijven halen. Bijeenkomsten volgen. Cursussen doen. En natuurlijk: betalen. Want gratis is een woord wat de KNVB niet kent.
Vergelijk dat eens met iets als een rijbewijs. Als je dat op je twintigste haalt, mag je – mits je je normaal gedraagt , de rest van je leven de weg op. Niemand die je elke paar jaar verplicht om opnieuw in een klaslokaal te gaan zitten. Maar als voetbaltrainer moet je jezelf continu blijven “bewijzen”. Alsof ervaring er niet toe doet.
En begrijp me niet verkeerd: ontwikkelen is belangrijk. Leren is goed. Maar het verschil zit hem in de manier waarop. Nu voelt het vaak als een verplicht nummer, een verdienmodel voor een bond die er niet voor zijn leden is.
Dat gevoel wordt alleen maar versterkt als je kijkt naar de bedragen die omgaan in de top van de KNVB. De bondscoach verdient een salaris waar velen alleen maar van kunnen dromen. Ook de bestuurders zitten er ook warmpjes bij. Ondertussen staan er langs de lijn bij de jeugd vrijwilligers die hun vrije tijd opofferen en soms zelfs moeten bijbetalen om hun rol goed te kunnen vervullen. En precies daar zit mijn irritatie het voor mij het meest: bij de jeugd.
Ik kom de laatste tijd wat vaker bij jeugdwedstrijden. Gewoon, langs de lijn, kijken hoe jonge jongens en meiden zich ontwikkelen. En ja, daar zie je prachtige dingen. Enthousiasme, talent, plezier. Maar je ziet ook dingen waarvan je denkt: dit kan beter. Sterker nog: dit móet beter. Coaches die schreeuwen alsof het de finale van een wereldkampioenschap is. Ouders die zich overal mee bemoeien. Leiders die meer bezig zijn met winnen dan met begeleiden. En kinderen die daar de dupe van worden.
Dat heeft alles te maken met het gebrek aan goede begeleiding. Niet omdat mensen niet willen, maar omdat ze vaak niet beter weten. Omdat ze nooit geleerd hebben hoe je met jonge sporters omgaat. Hoe je een veilige omgeving creëert. Hoe je plezier boven prestatie stelt. En daar ligt wat mij betreft een enorme kans, en verantwoordelijkheid ,voor de bond.
Als je als organisatie zegt dat je staat voor een veilig sportklimaat, dan moet je daar ook naar handelen. Dan kun je niet volstaan met mooie campagnes en slogans. Dan moet je investeren in de mensen die elke week op het veld staan. De jeugdleiders, de trainers, de begeleiders. Maak als KNVB die opleidingen gratis. Overal. In elk district. Zorg dat er mensen zijn die clubs actief ondersteunen. Niet vanuit een kantoor, maar gewoon op het veld. Praktisch, laagdrempelig, toegankelijk en stop met mooie praatjes en plannen waar niets van terecht komt. Want laten we eerlijk zijn: het gaat hier niet om topsport. Het gaat om kinderen. Om hun ontwikkeling. Hun plezier. Hun veiligheid. Ik zie soms langs de lijn types staan die zichzelf iets te serieus nemen. De “Louis van Gaal 2.0” van de lokale jeugdteams . Tactische aanwijzingen, harde woorden, weinig ruimte voor fouten. Terwijl het juist in die leeftijdscategorie draait om ontdekken, proberen, leren.
En ja, dat is soms ook onwennig. Zeker voor vrijwilligers die er “gewoon ingerold” zijn. Die het goed bedoelen, maar niet altijd het juiste gevoel hebben. Precies daarom is begeleiding zo belangrijk. Niet om mensen af te rekenen, maar om ze te helpen. Om ze beter te maken in wat ze doen. Voor de kinderen.
Het wrange is dat ook daar bij een geld vretende KNVB een prijskaartje aan hangt. Alsof betrokkenheid alleen maar waarde heeft als er voor betaald wordt. Terwijl het juist andersom zou moeten zijn: de bond die investeert in de basis. In de toekomst van het voetbal.
Want daar begint alles. Niet bij het nationale elftal. Niet bij miljoenencontracten. Maar gewoon, op dat koude veld op zaterdagochtend. Waar een kind zijn eerste doelpunt maakt. Of juist leert omgaan met verlies. Waar vriendschappen ontstaan. Waar zelfvertrouwen groeit.
Een veilig sportklimaat is geen luxe. Het is een voorwaarde. En die creëer je niet met regels alleen, maar met mensen die weten wat ze doen. Die begrijpen wat hun rol is. Die het belang van het kind vooropstellen.
Dus ja, mijn kritiek op de KNVB is stevig. Maar het komt niet uit cynisme. Het komt uit mijn betrokkenheid bij een sport waar mijn hart ligt. Dus KNVB stop verdomme eens met overal een verdienmodel van te maken. Kijk naar waar het echt om draait. Investeer in de jeugd. In de mensen die daar elke week staan en hoe op met graaien maar deel een keer uit!!! Geef hen de middelen, de kennis en de ondersteuning die ze verdienen. Gratis. Zonder drempels. Want als je echt werk wilt maken van een veilig sportklimaat, dan begint dat daar. Niet in de bestuurskamer, maar gewoon langs de lijn!!
Laat ik beginnen bij iets ogenschijnlijk kleins: Walking Football. Een prachtige manier om mensen op leeftijd in beweging te houden, sociaal betrokken te laten blijven en plezier te laten beleven aan het spelletje. Maar zelfs daar moet weer een afdracht aan de bond tegenover staan. Clubs, zoals SV Bedum waar ik voetbal, betalen braaf, want zo werkt het nu eenmaal. Maar waarom eigenlijk? Waarom moet er zelfs op dat niveau geld richting de bond vloeien, terwijl er niet in competitieverband wordt gespeeld maar het alleen draait om gezondheid, plezier en een balletje trappen?
Hetzelfde gevoel bekruipt me bij het hele circus rondom licentiepunten voor trainers. Blijkbaar is het niet genoeg dat je jarenlang ervaring hebt of dat je je inzet voor een team.. Nee, je moet punten blijven halen. Bijeenkomsten volgen. Cursussen doen. En natuurlijk: betalen. Want gratis is een woord wat de KNVB niet kent.
Vergelijk dat eens met iets als een rijbewijs. Als je dat op je twintigste haalt, mag je – mits je je normaal gedraagt , de rest van je leven de weg op. Niemand die je elke paar jaar verplicht om opnieuw in een klaslokaal te gaan zitten. Maar als voetbaltrainer moet je jezelf continu blijven “bewijzen”. Alsof ervaring er niet toe doet.
En begrijp me niet verkeerd: ontwikkelen is belangrijk. Leren is goed. Maar het verschil zit hem in de manier waarop. Nu voelt het vaak als een verplicht nummer, een verdienmodel voor een bond die er niet voor zijn leden is.
Dat gevoel wordt alleen maar versterkt als je kijkt naar de bedragen die omgaan in de top van de KNVB. De bondscoach verdient een salaris waar velen alleen maar van kunnen dromen. Ook de bestuurders zitten er ook warmpjes bij. Ondertussen staan er langs de lijn bij de jeugd vrijwilligers die hun vrije tijd opofferen en soms zelfs moeten bijbetalen om hun rol goed te kunnen vervullen. En precies daar zit mijn irritatie het voor mij het meest: bij de jeugd.
Ik kom de laatste tijd wat vaker bij jeugdwedstrijden. Gewoon, langs de lijn, kijken hoe jonge jongens en meiden zich ontwikkelen. En ja, daar zie je prachtige dingen. Enthousiasme, talent, plezier. Maar je ziet ook dingen waarvan je denkt: dit kan beter. Sterker nog: dit móet beter. Coaches die schreeuwen alsof het de finale van een wereldkampioenschap is. Ouders die zich overal mee bemoeien. Leiders die meer bezig zijn met winnen dan met begeleiden. En kinderen die daar de dupe van worden.
Dat heeft alles te maken met het gebrek aan goede begeleiding. Niet omdat mensen niet willen, maar omdat ze vaak niet beter weten. Omdat ze nooit geleerd hebben hoe je met jonge sporters omgaat. Hoe je een veilige omgeving creëert. Hoe je plezier boven prestatie stelt. En daar ligt wat mij betreft een enorme kans, en verantwoordelijkheid ,voor de bond.
Als je als organisatie zegt dat je staat voor een veilig sportklimaat, dan moet je daar ook naar handelen. Dan kun je niet volstaan met mooie campagnes en slogans. Dan moet je investeren in de mensen die elke week op het veld staan. De jeugdleiders, de trainers, de begeleiders. Maak als KNVB die opleidingen gratis. Overal. In elk district. Zorg dat er mensen zijn die clubs actief ondersteunen. Niet vanuit een kantoor, maar gewoon op het veld. Praktisch, laagdrempelig, toegankelijk en stop met mooie praatjes en plannen waar niets van terecht komt. Want laten we eerlijk zijn: het gaat hier niet om topsport. Het gaat om kinderen. Om hun ontwikkeling. Hun plezier. Hun veiligheid. Ik zie soms langs de lijn types staan die zichzelf iets te serieus nemen. De “Louis van Gaal 2.0” van de lokale jeugdteams . Tactische aanwijzingen, harde woorden, weinig ruimte voor fouten. Terwijl het juist in die leeftijdscategorie draait om ontdekken, proberen, leren.
En ja, dat is soms ook onwennig. Zeker voor vrijwilligers die er “gewoon ingerold” zijn. Die het goed bedoelen, maar niet altijd het juiste gevoel hebben. Precies daarom is begeleiding zo belangrijk. Niet om mensen af te rekenen, maar om ze te helpen. Om ze beter te maken in wat ze doen. Voor de kinderen.
Het wrange is dat ook daar bij een geld vretende KNVB een prijskaartje aan hangt. Alsof betrokkenheid alleen maar waarde heeft als er voor betaald wordt. Terwijl het juist andersom zou moeten zijn: de bond die investeert in de basis. In de toekomst van het voetbal.
Want daar begint alles. Niet bij het nationale elftal. Niet bij miljoenencontracten. Maar gewoon, op dat koude veld op zaterdagochtend. Waar een kind zijn eerste doelpunt maakt. Of juist leert omgaan met verlies. Waar vriendschappen ontstaan. Waar zelfvertrouwen groeit.
Een veilig sportklimaat is geen luxe. Het is een voorwaarde. En die creëer je niet met regels alleen, maar met mensen die weten wat ze doen. Die begrijpen wat hun rol is. Die het belang van het kind vooropstellen.
Dus ja, mijn kritiek op de KNVB is stevig. Maar het komt niet uit cynisme. Het komt uit mijn betrokkenheid bij een sport waar mijn hart ligt. Dus KNVB stop verdomme eens met overal een verdienmodel van te maken. Kijk naar waar het echt om draait. Investeer in de jeugd. In de mensen die daar elke week staan en hoe op met graaien maar deel een keer uit!!! Geef hen de middelen, de kennis en de ondersteuning die ze verdienen. Gratis. Zonder drempels. Want als je echt werk wilt maken van een veilig sportklimaat, dan begint dat daar. Niet in de bestuurskamer, maar gewoon langs de lijn!!
