De stelling van deze week luidt: ouders moeten meer invloed op de teamindeling krijgen. Het is een onderwerp dat ieder jaar opnieuw actueel wordt. Juist aan het einde van het seizoen, wanneer de nieuwe selecties en teamindelingen bekend worden gemaakt, lopen de emoties vaak hoog op. Voor sommige spelers betekent een indeling een bevestiging van hun ontwikkeling, terwijl anderen teleurgesteld zijn omdat zij niet in het team terechtkomen waarop zij hadden gehoopt. En waar jeugdspelers zijn, zijn ook ouders. Ouders die betrokken zijn, die het beste voor hun kind willen en die soms een heel duidelijke mening hebben over de keuzes die een vereniging maakt.

 

De stelling van deze week, afkomstig van Jan ten Caat, luidt: meisjes moeten tot en met 15 jaar bij jongens voetballen. Het is een onderwerp waarover de meningen vaak verdeeld zijn. Ook ik vind het geen eenvoudige stelling om zwart-wit te benaderen. Er zitten namelijk meerdere kanten aan het verhaal. Toch kom ik, wanneer ik puur kijk naar de ontwikkeling van de individuele speelster, tot de conclusie dat het voor veel meisjes beter is om tot hun zestiende jaar in een jongensteam uit te komen.

Woensdag 10 juni stond de laatste training onder leiding van trainer Henk op het programma. Tegelijkertijd betekende het ook voorlopig afscheid nemen van een aantal Old Stars, die de komende weken koers zetten richting uiteenlopende vakantieadressen. Het was zo'n ochtend waarop je al bij aankomst merkt dat de zomervakantie voorzichtig bezit neemt van de agenda's. Niet iedereen was aanwezig, sommige vaste gezichten ontbraken en de groep was daardoor een stuk kleiner dan gebruikelijk.

 

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels en de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Vaak gaat die eer naar de doelpuntenmaker. De spits die met een geweldige treffer de wedstrijd beslist. Soms naar een verdediger die alles wegwerkt wat in zijn buurt komt. Heel af en toe wordt een middenvelder genoemd. Maar er zijn ook van die dagen waarop de man van de wedstrijd niet wordt bepaald door statistieken, doelpunten of assists. Dan gaat het om iets anders. Om uitstraling. Om ervaring. Afgelopen zaterdag was zo'n dag.

Een bestuurskamer, betalingen, spelers benaderen,  nobody's als trainer, Robben en Van Persie , alles kwam voorbij in de 'podcast' met Jan ten Caat 

Oranje, clinicclowns, Wouter Goes, overgewicht en het Wilhelmus. Dat kwam er o.a voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

 

Er zijn voetballiefhebbers die wedstrijden op TV kijken, er zijn supporters die ieder weekend langs de lijn staan, en er zijn mensen die hun liefde voor voetbal ook terugvinden tussen de bladzijden van een boek. Voor mij hoort dat laatste er absoluut bij. Al jaren ben ik op zoek naar boeken die voetbal serieus nemen. Geen vluchtige verhalen of oppervlakkige analyses, maar boeken die laten zien wat voetbal werkelijk is: een spel vol ideeën, emoties, overtuigingen en mensen.

 

De discussie over competitievervalsing in het amateurvoetbal laait steeds meer op. Vaak wordt gedaan alsof het gaat om enkele incidenten, een paar verenigingen die de grenzen opzoeken of een team dat toevallig een keer spelers tekort komt. Maar wie goed kijkt naar wat er tegenwoordig vooral in de B-categorie gebeurt, ziet een veel groter probleem. Het rommelt niet een beetje. Het rommelt structureel zo viel uit onderstaande reactie te lezen:

Een gekaapt voetbalveld, een blessure met een uiterst dubieuze verklaring, een uitnodiging voor een toernooi waar niet iedereen direct warm voor liep en een hemel vol dreigende wolken. Dat waren woensdagmorgen de vier hoofdingrediënten van wederom een memorabele training van de SV Bedum Oldstars.