Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels en de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Vaak gaat die eer naar de doelpuntenmaker. De spits die met een geweldige treffer de wedstrijd beslist. Soms naar een verdediger die alles wegwerkt wat in zijn buurt komt. Heel af en toe wordt een middenvelder genoemd. Maar er zijn ook van die dagen waarop de man van de wedstrijd niet wordt bepaald door statistieken, doelpunten of assists. Dan gaat het om iets anders. Om uitstraling. Om ervaring. Afgelopen zaterdag was zo'n dag.
.

Na afloop van het nacompetitieduel tussen Glimmen en De Heracliden reed ik naar huis met één naam in mijn hoofd. Niet de maker van een doelpunt. Niet de speler die de meeste meters maakte. Nee, het was de naam van Tim Oosterhof. De 41-jarige aanvaller speelde zijn laatste wedstrijd in de hoofdmacht van Glimmen. Een afscheid van iemand wat niet de landelijke media haalt, maar binnen de club en voor iedereen die het amateurvoetbal een warm hart toedraagt van grote waarde is.


Jaren geleden mocht ik, in de tijd dat de Oostermoer nog als abonnementskrant verscheen, Tim interviewen. Samen met zijn broers Rick en Niels vormde hij een bekende voetbalfamilie in de regio rond Glimmen. Sindsdien ben ik de broers, weliswaar op afstand, blijven volgen. Zaterdag zag ik Tim voor het eerst in lange tijd weer in actie. En eerlijk gezegd zag ik precies wat ik had verwacht.

Geen speler die op zijn 41^e nog voortdurend de diepte zoekt. Geen spits die zijn tegenstander op snelheid voorbijloopt. Dat hoeft ook niet meer. Tim werd gebruikt in zijn kracht. Ballen vasthouden, doorkoppen, afleggen op medespelers. Slim positie kiezen. Op het juiste moment een overtreding uitlokken. Altijd bezig zijn met wat een wedstrijd vraagt.

Het zijn kwaliteiten die niet altijd zichtbaar zijn voor het grote publiek, maar die door trainers, medespelers en kenners onmiddellijk worden herkend. Want voetbal draait niet alleen om snelheid of techniek. Het draait ook om inzicht. Om timing. Om weten wanneer je moet versnellen en wanneer je juist rust moet brengen. Dat ongrijpbare begrip dat voetballers zelf vaak omschrijven als voetbalgogme. En juist dat bezit Tim Oosterhof in overvloed.

Tijdens de wedstrijd zag je het meerdere keren gebeuren. Glimmen had een voorsprong en wist dat De Heracliden steeds meer risico zou nemen. Op zulke momenten ontstaat er vaak chaos. Ballen worden naar voren gepompt. Verdedigers schuiven door. De druk neemt toe. Tim voelde dat feilloos aan. Hij liet zich verder terugzakken, hielp mee in de opbouw en zorgde ervoor dat zijn ploeg weer even kon ademen. Niet omdat iemand hem dat vertelde, maar omdat hij uit ervaring wist wat de wedstrijd nodig had. Dat zijn de momenten waarop een clubicoon zichtbaar wordt.

Want een clubicoon word je niet door één doelpunt of één goed seizoen. Een clubicoon word je door jarenlang belangrijk te zijn. Door er altijd te staan. Door generaties ploeggenoten te zien komen en gaan. Door op zaterdagmiddag nog steeds het verschil te maken, al is het op een andere manier dan vroeger. In een tijd waarin veel aandacht uitgaat naar cijfers, statistieken en hoogtepunten op sociale media, zijn spelers als Tim Oosterhof, die 471 competitietreffers heeft gescoord!, misschien wel belangrijker dan ooit. Ze herinneren ons eraan waar amateurvoetbal werkelijk om draait. Om clubliefde. Om verbondenheid. Om jarenlang hetzelfde shirt dragen omdat die club onderdeel is geworden van je leven.

Voor jonge spelers is iemand als Tim bovendien van onschatbare waarde. Niet alleen vanwege zijn prestaties op het veld, maar ook door het voorbeeld dat hij geeft. Door te laten zien hoe je je gedraagt binnen een vereniging. Hoe je omgaat met winst en verlies. Hoe je verantwoordelijkheid neemt voor een team. Dat zie je niet terug in een statistiekenoverzicht. Maar iedere trainer weet hoe belangrijk zulke spelers zijn. Misschien was Tim zaterdag niet de snelste speler van het veld. Maakte hij ook geen hattrick. Maar voor mij was hij wel de man van de wedstrijd. Omdat hij liet zien dat ervaring een kwaliteit is. Omdat hij bewees dat slim spelen soms mooier is dan spectaculair spelen. En vooral omdat hij belichaamde wat amateurvoetbal zo bijzonder maakt. Toen het laatste fluitsignaal had geklonken, kwam er een einde aan een indrukwekkend hoofdstuk in de geschiedenis van Glimmen. Een hoofdstuk dat gevuld is met doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, promoties, degradaties en ontelbare zaterdagmiddagen op de voetbalvelden van Noord-Nederland. Maar bovenal kwam er een einde aan de carrière van een speler die jarenlang het gezicht van het eerste team van Glimmen was.

Mensen als Tim Oosterhof maken verenigingen sterker. Zij vormen een club. Zij dragen verhalen over van generatie op generatie. En wanneer zij uiteindelijk afscheid nemen van de hoofdmacht, blijft er altijd iets achter.

Respect.,Waardering., En herinneringen, Heel veel herinneringen.

Sommige spelers worden herinnerd vanwege een doelpunt. Andere vanwege een prijs. Maar de echte clubiconen worden herinnerd omdat ze jarenlang het hart van een vereniging vormden. Tim Oosterhof behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.