Gekaapt veld, mysterieuze blessure, een toernooi-uitnodiging en donkere wolken boven de Oldstars
Een gekaapt voetbalveld, een blessure met een uiterst dubieuze verklaring, een uitnodiging voor een toernooi waar niet iedereen direct warm voor liep en een hemel vol dreigende wolken. Dat waren woensdagmorgen de vier hoofdingrediënten van wederom een memorabele training van de SV Bedum Oldstars.
Ondanks het feit dat de gemiddelde leeftijd van de groep inmiddels ruim boven die van menig veteranenteam ligt, hadden zich toch weer zestien trainingslustigen gemeld op sportpark Bedum. Een redelijke opkomst, zeker als je bedenkt dat sommige deelnemers al moe zijn voordat ze hun voetbalschoenen hebben gestrikt.
De eerste verrassing van de ochtend wachtte al voordat er één bal was geraakt. Het hoofdveld bleek namelijk bezet. Volgens de officiële lezing had FC Groningen in de Maatschappij besloten dat de jeugd in Bedum meer moest bewegen. Een prachtig initiatief natuurlijk, maar het betekende wel dat de Oldstars zonder pardon werden verbannen naar veld 2. “Ze hebben ons veld gekaapt,” werd er hier en daar gemopperd.
Een term die misschien wat zwaar aangezet was, maar gezien de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen herinnerde een aantal spelers zich nog vaag hoe een echte kaping er vroeger uitzag. Uiteindelijk werd besloten geen formeel protest in te dienen en gewoon uit te wijken naar het reserveveld. Voordat trainer Henk Diepenbroek de training kon openen, was er echter eerst aandacht voor een medisch incident.
Bram, nog altijd actief op een leeftijd waarop veel leeftijdsgenoten hun belangrijkste sportprestatie van de dag leveren door de afstandsbediening terug te vinden, verscheen met een verse wond boven zijn oog. Zijn verklaring was helder. Een deurpost had hem thuis onverwacht aangevallen. Dat verhaal werd door enkele teamgenoten met dezelfde overtuiging aangehoord als waarmee mensen normaal gesproken naar verkiezingsbeloften luisteren. “Een deurpost?”, klonk het sceptisch.
Binnen enkele seconden deden de wildste theorieën de ronde. Van een onfortuinlijke botsing met een keukenkastje tot een geheime bokscarrière. Bewijzen waren er niet, maar dat heeft binnen de Oldstars nog nooit iemand tegengehouden om conclusies te trekken. Na deze medische evaluatie volgde het volgende agendapunt.
Trainer Henk had een telefoontje ontvangen van de trainer van GEO uit Garmerwolde. Een telefoontje van een man die in een ver verleden ook nog trainer van de SV Bedum Oldstars was geweest en blijkbaar nog steeds warme gevoelens koesterde voor het gezelschap. De boodschap was eenvoudig: de Oldstars waren uitgenodigd voor een toernooi op 20 juni in Garmerwolde. Normaal gesproken zou zo'n uitnodiging enthousiasme oproepen. Maar de reacties waren op zijn zachtst gezegd gematigd.
De één was op vakantie, de ander moest zich voorbereiden op Zweden – Nederland, weer een ander had al plannen gemaakt om die dag juist niets te doen. En eerlijk is eerlijk: binnen een groep waar sommige spelers eerst drie dagen moeten herstellen van een trainingspartijtje, wordt een extra toernooi niet altijd direct als een cadeau ervaren. Het aantal potentiële deelnemers bleek dan ook beperkt.
Na afloop van deze briefing verhuisde het gezelschap naar de inmiddels beroemde kleedkamer der talentlozen. Een bijnaam die ooit als grap begon maar inmiddels volledig ingeburgerd is geraakt. Zelfs spelers die normaal gesproken gebruikmaken van kleedkamer 1 moesten deze keer plaatsnemen tussen het gewone volk. Dat leverde aanvankelijk lichte cultuurverschillen op, maar uiteindelijk wist iedereen zijn plek te vinden. Eenmaal op veld 2 kon er eindelijk gevoetbald worden. Er werd fanatiek getraind, gecombineerd, gelopen en af en toe zelfs verdedigd. Al blijft dat laatste binnen de Oldstars altijd een relatief begrip.
Terwijl de training vorderde verschenen echter steeds donkerder wolken aan de horizon. De lucht kreeg een kleur die normaal gesproken alleen voorkomt in rampenfilms of wanneer iemand bij het KNMI een vrije dag heeft genomen. Gelukkig beschikte de groep over trainer Henk. Niet alleen trainer, maar volgens eigen zeggen ook deskundige op meteorologisch gebied. Jaren geleden had hij namelijk ooit een KNMI-cursus gevolgd met als onderwerp: Hoe trekt een bui weg? Met het gezag van een ervaren weerman stelde hij de groep gerust. “Die bui trekt om ons heen.” De spelers knikten instemmend. Sommigen geloofden hem zelfs. Achteraf bleek dat vertrouwen enigszins misplaatst. Tijdens het derde partijtje besloot de regen namelijk rechtstreeks koers te zetten richting veld 2. Wat begon als enkele druppels veranderde binnen korte tijd in een serieuze plensbui. Scheidsrechter Jan Smit vond het welletjes en liet een verstandig fluitsignaal horen. Opvallend genoeg waren juist de spelers die vijf minuten eerder nog luidkeels hadden geroepen dat er gewoon doorgevoetbald moest worden, als eersten onderweg naar de dug-out. Binnen enkele seconden zat het schuilhok voller dan een terras zodra de eerste zonnestraal van het jaar verschijnt. De training kwam daarmee ten einde. Met een tas vol doorweekte kleding werd koers gezet richting de parkeerplaats. Daar eindigde de ochtend nog niet helemaal. Bij de stoplichten volgde namelijk een laatste opmerkelijke waarneming.
Opeens was daar een moeder die blijkbaar bang was dat haar kinderen zouden oplossen in het regenwater. In haar haast om zo snel mogelijk thuis te komen leek zij volledig te zijn vergeten wat de kleuren van een verkeerslicht betekenen. Rood, groen, oranje: het maakte allemaal weinig verschil. Gelukkig liep ook dit avontuur goed af. Zo kon worden teruggekeken op een Oldstars-ochtend. Eentje met voetbal, sterke verhalen, twijfelachtige blessures, meteorologische missers en een regenbui die volgens de deskundigen ergens anders had moeten vallen. Kortom: een doodgewone woensdagmorgen bij de SV Bedum Oldstars.
De eerste verrassing van de ochtend wachtte al voordat er één bal was geraakt. Het hoofdveld bleek namelijk bezet. Volgens de officiële lezing had FC Groningen in de Maatschappij besloten dat de jeugd in Bedum meer moest bewegen. Een prachtig initiatief natuurlijk, maar het betekende wel dat de Oldstars zonder pardon werden verbannen naar veld 2. “Ze hebben ons veld gekaapt,” werd er hier en daar gemopperd.
Een term die misschien wat zwaar aangezet was, maar gezien de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen herinnerde een aantal spelers zich nog vaag hoe een echte kaping er vroeger uitzag. Uiteindelijk werd besloten geen formeel protest in te dienen en gewoon uit te wijken naar het reserveveld. Voordat trainer Henk Diepenbroek de training kon openen, was er echter eerst aandacht voor een medisch incident.
Bram, nog altijd actief op een leeftijd waarop veel leeftijdsgenoten hun belangrijkste sportprestatie van de dag leveren door de afstandsbediening terug te vinden, verscheen met een verse wond boven zijn oog. Zijn verklaring was helder. Een deurpost had hem thuis onverwacht aangevallen. Dat verhaal werd door enkele teamgenoten met dezelfde overtuiging aangehoord als waarmee mensen normaal gesproken naar verkiezingsbeloften luisteren. “Een deurpost?”, klonk het sceptisch.
Binnen enkele seconden deden de wildste theorieën de ronde. Van een onfortuinlijke botsing met een keukenkastje tot een geheime bokscarrière. Bewijzen waren er niet, maar dat heeft binnen de Oldstars nog nooit iemand tegengehouden om conclusies te trekken. Na deze medische evaluatie volgde het volgende agendapunt.
Trainer Henk had een telefoontje ontvangen van de trainer van GEO uit Garmerwolde. Een telefoontje van een man die in een ver verleden ook nog trainer van de SV Bedum Oldstars was geweest en blijkbaar nog steeds warme gevoelens koesterde voor het gezelschap. De boodschap was eenvoudig: de Oldstars waren uitgenodigd voor een toernooi op 20 juni in Garmerwolde. Normaal gesproken zou zo'n uitnodiging enthousiasme oproepen. Maar de reacties waren op zijn zachtst gezegd gematigd.
De één was op vakantie, de ander moest zich voorbereiden op Zweden – Nederland, weer een ander had al plannen gemaakt om die dag juist niets te doen. En eerlijk is eerlijk: binnen een groep waar sommige spelers eerst drie dagen moeten herstellen van een trainingspartijtje, wordt een extra toernooi niet altijd direct als een cadeau ervaren. Het aantal potentiële deelnemers bleek dan ook beperkt.
Na afloop van deze briefing verhuisde het gezelschap naar de inmiddels beroemde kleedkamer der talentlozen. Een bijnaam die ooit als grap begon maar inmiddels volledig ingeburgerd is geraakt. Zelfs spelers die normaal gesproken gebruikmaken van kleedkamer 1 moesten deze keer plaatsnemen tussen het gewone volk. Dat leverde aanvankelijk lichte cultuurverschillen op, maar uiteindelijk wist iedereen zijn plek te vinden. Eenmaal op veld 2 kon er eindelijk gevoetbald worden. Er werd fanatiek getraind, gecombineerd, gelopen en af en toe zelfs verdedigd. Al blijft dat laatste binnen de Oldstars altijd een relatief begrip.
Terwijl de training vorderde verschenen echter steeds donkerder wolken aan de horizon. De lucht kreeg een kleur die normaal gesproken alleen voorkomt in rampenfilms of wanneer iemand bij het KNMI een vrije dag heeft genomen. Gelukkig beschikte de groep over trainer Henk. Niet alleen trainer, maar volgens eigen zeggen ook deskundige op meteorologisch gebied. Jaren geleden had hij namelijk ooit een KNMI-cursus gevolgd met als onderwerp: Hoe trekt een bui weg? Met het gezag van een ervaren weerman stelde hij de groep gerust. “Die bui trekt om ons heen.” De spelers knikten instemmend. Sommigen geloofden hem zelfs. Achteraf bleek dat vertrouwen enigszins misplaatst. Tijdens het derde partijtje besloot de regen namelijk rechtstreeks koers te zetten richting veld 2. Wat begon als enkele druppels veranderde binnen korte tijd in een serieuze plensbui. Scheidsrechter Jan Smit vond het welletjes en liet een verstandig fluitsignaal horen. Opvallend genoeg waren juist de spelers die vijf minuten eerder nog luidkeels hadden geroepen dat er gewoon doorgevoetbald moest worden, als eersten onderweg naar de dug-out. Binnen enkele seconden zat het schuilhok voller dan een terras zodra de eerste zonnestraal van het jaar verschijnt. De training kwam daarmee ten einde. Met een tas vol doorweekte kleding werd koers gezet richting de parkeerplaats. Daar eindigde de ochtend nog niet helemaal. Bij de stoplichten volgde namelijk een laatste opmerkelijke waarneming.
Opeens was daar een moeder die blijkbaar bang was dat haar kinderen zouden oplossen in het regenwater. In haar haast om zo snel mogelijk thuis te komen leek zij volledig te zijn vergeten wat de kleuren van een verkeerslicht betekenen. Rood, groen, oranje: het maakte allemaal weinig verschil. Gelukkig liep ook dit avontuur goed af. Zo kon worden teruggekeken op een Oldstars-ochtend. Eentje met voetbal, sterke verhalen, twijfelachtige blessures, meteorologische missers en een regenbui die volgens de deskundigen ergens anders had moeten vallen. Kortom: een doodgewone woensdagmorgen bij de SV Bedum Oldstars.
