De vraag wie binnen een amateurclub het technisch beleid moet bepalen, lijkt op het eerste gezicht eenvoudig. Toch is het een onderwerp waar je behoorlijk lang over kunt nadenken. Zeker omdat iedere optie voordelen én nadelen heeft. Jan ten Caat kwam deze keer dan ook niet met een stelling, maar met een vraag:
wie zou bij een amateurclub het technisch beleid moeten bepalen?
De hoofdtrainer, de technische commissie of het hoofdbestuur?

Onze ‘podcast’ gaat deze keer o.a over , de korte broek, onzinnige playoffs, Veerman en Koeman en advertenties.

 

De stelling dat een voetballer hard op de grond moet slaan om de pijn van een overtreding te verlichten, hoort wat mij betreft thuis in dezelfde categorie als allerlei andere moderne voetbalrituelen: alles voor de bühne. Het is een toneelstuk geworden dat supporters inmiddels zo vaak zien, dat velen het normaal zijn gaan vinden. Maar normaal is het eigenlijk helemaal niet.

In de omgeving waar ik woon leefde het zondagvoetbal rond de eeuwwisselling enorm. Zwaagwesteinde kon in de eerste klasse altijd rekenen op 500 toeschouwers, bij Harkema-Opeinde stonden een of twee treetjes lager altijd minstens 400 man langs de lijn, bij clubs als Bergum en Houtigehage in de vierde klasse was de ondergrens 250.

Een broodje hamburger, een tribune, Memphis, Koeman jr. en nog veel meer kwam er voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

Zo heel af en toe komt het op een woensdagmorgen nog wel eens voorbij: de “populariteit” van de SV Bedum OldStars bij andere verenigingen waar wandelvoetbal wordt gespeeld. En eerlijk is eerlijk, ik vermaak mij daar vaak uitstekend mee. Want zodra je de verhalen van clubs hoort waar Bedum op tafel komt, hoor je steevast dezelfde geluiden. “Daar wordt gerend.” “Daar nemen ze het te serieus.” “Dat mag helemaal niet.” Alsof er in Bedum alleen maar wordt gerend terwijl de rest van Nederland keurig in slow motion over het veld schuifelt.

Vrijwilligers zijn de motor van het amateurvoetbal. Zonder mensen die bardiensten draaien, lijnen kalken, pupillen rijden, shirts wassen of de administratie doen, valt een vereniging stil. Dat weet iedereen. Maar juist omdat vrijwilligers onmisbaar zijn, ontstaat er binnen veel clubs soms een gevaarlijke situatie: vrijwilligers die zichzelf groter gaan voelen dan de vereniging. 

Het was op de ochtend van woensdag 6 mei opmerkelijk rustig in de kantine van SV Bedum. Normaal gesproken hangt daar rond koffietijd een sfeer alsof er een kleine dorpsraad bijeenkomt: sterke verhalen, lichte overdrijving en hier en daar iemand die beweert dat hij “vroeger nog best aardig kon voetballen”. Maar deze keer waren de stoelen opvallend leeg en de groep trainingslustigen was wat dun bezaaid.
Dat had natuurlijk meerdere oorzaken. Er zijn altijd mannen die vanwege lichte lichamelijke ongemakken, zware lichamelijke ongemakken of een plotseling opkomende behoefte aan een extra kop koffie verstek laten gaan. Maar de meest opvallende afwezige was zonder twijfel Jan van Dijk. En niet zomaar Jan van Dijk, maar de beste doedelzakspeler van Bedum en verre omstreken.

Het bijna wekelijksmet  gesprek met Jan ten Caat was deze keer in delen. Zo ging het over vastgezette spelers, over Zeester, Klaas Rabarbersteel, het salaris van Koeman, de terugloop van jeugdleden en het investeren in het jeugdvoetbal. Het gesprek begon met het Jan attenderen op op het artikel https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15536-vastgezette-spelers-een-hoop-gebrul-maar-geen-actie.html wat ik op zondag 3 mei had geschreven