Op Puurvoetbalonline starten we een nieuwe rubriek. Een rubriek waarin geen ruimte is voor theoretische verhandelingen, beleidsnota’s of modieuze termen die vooral goed klinken op studiedagen. In deze rubriek laten we de praktijk spreken. Elke aflevering leggen we een duidelijke stelling voor aan iemand uit het amateurvoetbal die ik persoonlijk goed ken. Mensen met ervaring, een uitgesproken mening en vooral de durf om die mening ook echt te delen.
Eén die zonder enige aarzeling zijn medewerking toezegde, is Jan ten Caat. Zwager van mijn veel te vroeg overleden voetbalvriend Jan van Dijken, maar bovenal een man die al ruim veertig jaar in vrijwel alle geledingen van het amateurvoetbal heeft rondgelopen. Als speler, trainer, begeleider en beleidsmaker. Maar misschien nog wel het belangrijkst: als observator met een scherpe, soms confronterende blik op wat er goed gaat ,en vooral ook op wat er misgaat.

Je zal maar gevraagd worden om op een zondag scheidsrechter te zijn. De voorbereiding is gedaan, de agenda vrijgemaakt. En dan blijkt dat de wedstrijd geen doorgang vindt: te weinig spelers. Vervelend, maar helder. Totdat je later die dag een melding op je telefoon krijgt. De wedstrijd is officieel vastgelegd, inclusief eindstand. En jij staat geregistreerd als scheidsrechter. Alleen: de wedstrijd is nooit gespeeld. Jij weet van niets. Maar op papier is alles keurig afgehandeld. Dit was wat ik enkele weken nogmaals van een ex-clubscheidsrechter hoorde en waar ik dus even op terug wil komen.

De drie sportmomenten van 2025 leverden ook dit jaar weer mooie en uiteenlopende verhalen op. Soms waren de antwoorden kort en krachtig, soms wat uitgebreider, en in één geval groeide het antwoord uit tot een verhaal dat veel meer omvatte dan alleen sport. Een verhaal over doorzettingsvermogen, familie, genen, vriendschap en trots. Een sportfamilie die zijn weerga niet kent en die daarom zonder twijfel een bijzondere vermelding verdient.