In de omgeving waar ik woon leefde het zondagvoetbal rond de eeuwwisselling enorm. Zwaagwesteinde kon in de eerste klasse altijd rekenen op 500 toeschouwers, bij Harkema-Opeinde stonden een of twee treetjes lager altijd minstens 400 man langs de lijn, bij clubs als Bergum en Houtigehage in de vierde klasse was de ondergrens 250.

Een broodje hamburger, een tribune, Memphis, Koeman jr. en nog veel meer kwam er voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

Zo heel af en toe komt het op een woensdagmorgen nog wel eens voorbij: de “populariteit” van de SV Bedum OldStars bij andere verenigingen waar wandelvoetbal wordt gespeeld. En eerlijk is eerlijk, ik vermaak mij daar vaak uitstekend mee. Want zodra je de verhalen van clubs hoort waar Bedum op tafel komt, hoor je steevast dezelfde geluiden. “Daar wordt gerend.” “Daar nemen ze het te serieus.” “Dat mag helemaal niet.” Alsof er in Bedum alleen maar wordt gerend terwijl de rest van Nederland keurig in slow motion over het veld schuifelt.

Vrijwilligers zijn de motor van het amateurvoetbal. Zonder mensen die bardiensten draaien, lijnen kalken, pupillen rijden, shirts wassen of de administratie doen, valt een vereniging stil. Dat weet iedereen. Maar juist omdat vrijwilligers onmisbaar zijn, ontstaat er binnen veel clubs soms een gevaarlijke situatie: vrijwilligers die zichzelf groter gaan voelen dan de vereniging. 

Het was op de ochtend van woensdag 6 mei opmerkelijk rustig in de kantine van SV Bedum. Normaal gesproken hangt daar rond koffietijd een sfeer alsof er een kleine dorpsraad bijeenkomt: sterke verhalen, lichte overdrijving en hier en daar iemand die beweert dat hij “vroeger nog best aardig kon voetballen”. Maar deze keer waren de stoelen opvallend leeg en de groep trainingslustigen was wat dun bezaaid.
Dat had natuurlijk meerdere oorzaken. Er zijn altijd mannen die vanwege lichte lichamelijke ongemakken, zware lichamelijke ongemakken of een plotseling opkomende behoefte aan een extra kop koffie verstek laten gaan. Maar de meest opvallende afwezige was zonder twijfel Jan van Dijk. En niet zomaar Jan van Dijk, maar de beste doedelzakspeler van Bedum en verre omstreken.

Het bijna wekelijksmet  gesprek met Jan ten Caat was deze keer in delen. Zo ging het over vastgezette spelers, over Zeester, Klaas Rabarbersteel, het salaris van Koeman, de terugloop van jeugdleden en het investeren in het jeugdvoetbal. Het gesprek begon met het Jan attenderen op op het artikel https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15536-vastgezette-spelers-een-hoop-gebrul-maar-geen-actie.html wat ik op zondag 3 mei had geschreven

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

‘Slechtweer-schrijver’.

Waar ik als Walking Footballer de laatste tijd steeds meer een mooiweervoetballer ben geworden, geldt voor mijn website eigenlijk precies het tegenovergestelde. Zodra de lucht grijs kleurt, de wind om het huis giert en regenbuien het buiten onaantrekkelijk maken, begint het bij mij te kriebelen. Dan is er tijd, rust en misschien ook wel de juiste sfeer om achter de laptop te kruipen om verhalen te schrijven, wedstrijden te analyseren of herinneringen op te halen. Slecht weer dwingt je als het ware naar binnen, en juist daar krijgt Puurvoetbal de ruimte om te groeien.

Op het artikel op Puurvoetbalonline kwamen een aantal reacties binnen, waarvan twee zeer uitgebreid. Deze wil ik de bezoekers niet onthouden, waarbij de namen uiteraard bij mij bekend zijn.