Vorige week liep ik op sportpark Meij en zag ik iets waarvan ik spontaan blij werd. Niet vanwege een spectaculaire actie, een prachtige goal of een wedstrijd die bol stond van de spanning, maar vanwege iets wat eigenlijk heel vanzelfsprekend zou moeten zijn binnen het jeugdvoetbal: twee teams die er allebei als een echt voetbalteam bij liepen.



foto website De Heacliden
Een jeugdteam van De Heracliden speelde tegen een ploeg van GVAV Rapiditas uit Groningen. Beide verenigingen dragen normaal gesproken een blauw shirt. Dat kan voor een probleem zorgen wanneer je tegenover elkaar staat op het voetbalveld. Maar waar bij sommige verenigingen dan al snel naar een stapel hesjes wordt gegrepen, had De Heracliden een veel mooiere oplossing bedacht. De thuisploeg speelde namelijk in prachtige witte reserveshirts. En eerlijk is eerlijk: daar werd ik als sportkledingliefhebber bijzonder vrolijk van.

De witte shirts pasten uitstekend bij de rest van het tenue en zorgden ervoor dat de spelers er als een herkenbaar en verzorgd team bij liepen. Geen gekleurde hesjes die half over de wedstrijdshirts hangen, geen veel te grote exemplaren waarin jonge voetballers bijna verdwijnen, maar gewoon een passend reserveshirt. Zoals het eigenlijk hoort.

Het lijkt misschien een detail waar niet iedereen bij stilstaat, maar voor mij zegt het iets over hoe een vereniging naar haar jeugd kijkt. Jeugdvoetbal is namelijk meer dan alleen maar dan een aantal spelers opstellen, een bal op het veld leggen en vervolgens hopen dat er drie punten worden binnengehaald. Het gaat ook om beleving, uitstraling en het gevoel dat je als jonge voetballer onderdeel bent van een team. En daar hoort wat mij betreft ook een fatsoenlijk tenue bij.

Ik heb er op Puurvoetbal al vaker over geschreven: bij nogal wat verenigingen lijkt het reserveshirt voor jeugdteams een sluitpost op de begroting. Wanneer twee teams dezelfde clubkleuren hebben, wordt er vaak niet eens nagedacht over een structurele oplossing. De materiaalman haalt ergens een stapel hesjes vandaan en klaar is Kees. Probleem opgelost, wedstrijd kan beginnen. Maar is dat werkelijk de manier waarop je met je jeugdspelers wilt omgaan?

Natuurlijk begrijp ik dat verenigingen keuzes moeten maken. De financiële middelen zijn niet onbeperkt en er zijn genoeg zaken die om aandacht vragen. Er moet materiaal worden aangeschaft, de velden moeten worden onderhouden en ook de kantine moet draaiende blijven. Niemand zal beweren dat een voetbalvereniging geld over heeft.

Toch vraag ik mij weleens af welke prioriteiten sommige clubs stellen. Er zijn verenigingen waar via een Club van 50 geld wordt ingezameld. Een prachtig initiatief, want iedere bijdrage aan een vereniging is welkom. Maar wanneer vervolgens wordt gekozen voor bijvoorbeeld een grote televisie in de kantine, terwijl jeugdteams bij een kleurconflict nog steeds met hesjes het veld op worden gestuurd, vraag ik mij af of de prioriteiten wel helemaal goed liggen.

Begrijp mij niet verkeerd: een televisie in de kantine kan best gezellig zijn. Zeker wanneer er gezamenlijk naar voetbal wordt gekeken. Maar een vereniging is in de eerste plaats een voetbalclub. En juist de jeugd verdient het om serieus genomen te worden. Dat begint niet alleen bij goede trainers en voldoende trainingsmateriaal, maar ook bij de manier waarop je een jeugdteam presenteert.

Want laten we eerlijk zijn: die hesjes zijn lang niet altijd een fraai gezicht. Vaak zijn ze veel te groot, hangen ze als een soort parachute om de schouders van jonge spelers, zijn ze verschillend van kleur en zitten ze tijdens het voetballen eerder in de weg dan dat ze iets toevoegen. Bovendien is het voor de spelers zelf toch veel leuker om een echt reserveshirt aan te trekken? Je voelt je dan onderdeel van een team.

Een reserveshirt hoeft bovendien geen enorme investering te zijn. Het vraagt vooral om een beetje vooruitdenken en de bereidheid om ook aan dit soort zaken aandacht te besteden. Een paar shirts in een afwijkende kleur kunnen jarenlang meegaan en bij meerdere jeugdteams worden ingezet.

Daarom verdient De Heracliden wat mij betreft een compliment. Op sportpark Meij lieten ze zien dat het ook anders kan. Geen gedoe met hesjes, geen rommelige uitstraling, maar gewoon een mooi wit reserveshirt dat prima bij de rest van het tenue paste.

Het is misschien maar een klein onderdeel van een voetbalwedstrijd, maar juist in die kleine dingen herken je soms de aandacht die een vereniging aan haar leden besteedt.

En laten we vooral niet vergeten dat jeugdspelers ook trots willen zijn op hun club. Ze willen er goed uitzien wanneer ze het veld oplopen, net zoals hun idolen op televisie. Dat gevoel moet je als vereniging juist stimuleren.

Dus bij deze een welgemeend chapeau voor De Heracliden. Een vereniging die begrijpt dat je jeugdspelers niet zomaar een hesje over de schouders gooit wanneer de clubkleuren botsen. Want laten we ervoor zorgen dat onze jeugdteams er uitzien als voetbalteams en niet als een verzameling spelers van de 'FC Kringloop'. Zo hoort het. En wat mij betreft mogen/moeten meer verenigingen daar maar eens een voorbeeld aan nemen!