Wanneer je als opa voor je voetballende kleinzoons steeds vaker een vraagbaak wordt, geeft dat een bijzonder goed gevoel. Niet alleen omdat ze blijkbaar vertrouwen hebben in jouw kennis en ervaringen, maar vooral omdat je ze kunt helpen bij een hobby waaraan je zelf nog altijd ontzettend veel plezier beleeft. Het is mooi om te merken dat je eigen ervaringen en verhalen voor hen van waarde kunnen zijn. Of het nu gaat om een voetbaltechnische vraag, een wedstrijdsituatie of iets wat ze bezighoudt rondom hun favoriete sport, als opa probeer je ze zo goed mogelijk te adviseren.






Maar soms komt er een vraag voorbij waarbij je niet zozeer als voetbalkenner, maar vooral als opa even moet nadenken. Een vraag waarbij je jezelf afvraagt: waarom maken wij volwassenen het voor kinderen soms toch zo moeilijk? Deze week kreeg ik namelijk een bijzondere vraag van Tim. Een vraag waarmee hij, zoals wel vaker wanneer hem iets bezighoudt, begon met de inmiddels bekende woorden: 'Opa, ik heb een probleem.'

Tim vertelde vervolgens dat Sinterklaas volgende week in de Eemshaven aankomt en dat ze met de trein naar de Eemshaven zouden gaan om de goedheiligman te verwelkomen. Een prachtig vooruitzicht natuurlijk, zeker voor een jonge voetballer van zes jaar. Maar er was een probleem. Want op diezelfde zaterdagochtend staat er om 10.30 uur een voetbalwedstrijd in Bedum op het programma, waar zijn team, de O8 van De Heracliden, moet aantreden. Volgens mama betekende dat een moeilijke keuze: óf meegaan om Sinterklaas te verwelkomen, óf naar de voetbalwedstrijd. Beide activiteiten combineren zou niet mogelijk zijn. En toen kwam de vraag aan opa: 'Wat vind jij dat ik moet doen?'

Wanneer je als opa zo'n vraag krijgt, besef je onmiddellijk dat dit voor een kind van zes jaar helemaal geen eenvoudige keuze is. Aan de ene kant is er het voetbal, een sport waar hij met veel plezier mee bezig is en waar hij zijn teamgenoten niet graag in de steek laat. Aan de andere kant is er de aankomst van Sinterklaas, een bijzonder moment waar veel kinderen ieder jaar naar uitkijken.

Maar waarom zou een kind op die leeftijd eigenlijk moeten kiezen tussen twee leuke activiteiten? Waarom leggen wij als volwassenen een dilemma bij een zesjarige neer, terwijl hij helemaal geen invloed heeft gehad op het ontstaan ervan? Ik vond het daarom niet eerlijk om Tim zelf met een advies op te zadelen. In plaats daarvan besloot ik de vraag maar eens voor te leggen aan de belangrijkste persoon in dit verhaal: Sinterklaas zelf. Zijn reactie was duidelijk en eigenlijk ook niet verrassend.

'Wanneer ik deze vraag voorgelegd krijg, ben ik daar als kindervriend absoluut niet blij mee. Ik weet dat ik samen met mijn hulptroepen vanaf 14 november alweer allerlei dorpen en steden moet bezoeken. Dat hoort nu eenmaal bij mijn jaarlijkse werkzaamheden. Maar ik ben er eigenlijk op tegen dat kinderen voor een dergelijk dilemma worden gesteld.

Ik neem toch aan dat de organisatie die mijn komst naar Uithuizermeeden organiseert, weet dat er op zaterdagochtend door de jongste jeugd van De Heracliden wordt gevoetbald. Natuurlijk begrijp ik dat het op dit moment waarschijnlijk niet meer mogelijk is om de festiviteiten naar een ander tijdstip te verplaatsen. Daarom hoop ik oprecht dat de spelers van de O8 van De Heracliden mij gewoon welkom komen heten in de Eemshaven.'

Een helder antwoord van de Sint, die hiermee toch een belangrijk punt aansnijdt. Want laten we eerlijk zijn: in een dorp als Uithuizermeeden en de omliggende omgeving weten we toch dat het zaterdagmorgen voor veel jonge kinderen voetbaltijd is? De jeugdteams van verenigingen als De Heracliden zijn dan actief op de voetbalvelden. Dat is ieder weekend weer een vast onderdeel van het verenigingsleven. Natuurlijk hoeft niet iedere activiteit in een dorp rekening te houden met alle sportverenigingen en hun wedstrijdprogramma's. Dat zou ook niet realistisch zijn. Maar een beetje overleg vooraf kan soms voorkomen dat kinderen voor een onnodige keuze worden geplaatst. Zeker wanneer het gaat om activiteiten die voor kinderen allebei bijzonder zijn. Wat mij betreft zijn er voor deze situatie nog twee mogelijkheden. Het duel tussen de O8 van Bedum en De Heracliden wordt op een andere datum gespeeld, of de wedstrijd wordt niet gespeeld. En eerlijk gezegd vind ik dat laatste in dit specifieke geval helemaal geen verkeerde oplossing.

We hebben het hier immers over kinderen van zes en zeven jaar. Een leeftijdscategorie waarin plezier in het voetbal, samen spelen, bewegen en het ontwikkelen van sociale vaardigheden veel belangrijker zijn dan uitslagen, standen of wedstrijdresultaten. Natuurlijk willen kinderen graag winnen en doen ze hun best voor hun team, maar uiteindelijk moet voetbal vooral een mooie en plezierige bezigheid blijven. Een gemiste wedstrijd hoeft op die leeftijd helemaal geen probleem te zijn. Een gemiste kans om Sinterklaas te verwelkomen kan voor een zesjarige daarentegen een behoorlijke teleurstelling zijn. Misschien moeten wij volwassenen daar eens wat vaker bij stilstaan. We organiseren activiteiten met de beste bedoelingen, maar vergeten soms dat kinderen niet altijd de flexibiliteit en het relativeringsvermogen hebben die wij als volwassenen wel zouden moeten bezitten. Dus mijn boodschap aan de betrokken organisaties is eigenlijk heel eenvoudig: kijk bij het plannen van activiteiten ook eens naar de agenda van de jongste jeugd. En mocht dat een keer niet lukken, wees dan bereid om samen naar een oplossing te zoeken. Want Tim en zijn teamgenootjes moeten vooral lekker kunnen voetballen, maar ze moeten ook onbezorgd kunnen genieten van de komst van Sinterklaas. En als opa vind ik dat eigenlijk helemaal geen moeilijke keuze. Laat de kinderen vooral kind zijn. Daar worden we uiteindelijk allemaal een beetje beter van.