Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik persoonlijk meer plezier beleef aan een wedstrijd in het amateurvoetbal dan aan een duel in het betaalde voetbal. Natuurlijk, ook op de grote voetbalvelden is genoeg te beleven en het niveau ligt daar ongetwijfeld een stuk hoger. Maar juist bij de amateurclubs vind je vaak de verhalen, de emoties en de kleine momenten die voetbal zo mooi maken. Het gaat mij niet alleen om de uitslag, maar ook om de mensen langs de lijn, de herkenbaarheid van de spelers en de liefde voor het voetbal. En soms ontdek je er zomaar een talent waarvan je denkt: die gaan we in de toekomst misschien nog wel vaker tegenkomen.



Afgelopen zaterdag was ik te vinden in Eenrum, waar de plaatselijke trots het opnam tegen buurman De Marne. Een wedstrijd waar ik als geboren en getogen Eenrumer natuurlijk met extra belangstelling naar uitkeek. Een derbyachtige ontmoeting tussen twee clubs uit de omgeving, waarbij je hoopt op een mooie middag en je hoopt op een positief resultaat voor de thuisploeg. Helaas liep het allemaal anders dan gehoopt. De Eenrumers kregen een stevige 6-0 nederlaag te verwerken en moesten erkennen dat De Marne zaterdag simpelweg een maatje te groot was.

Dat zeg ik niet graag, zeker niet wanneer het om de club uit mijn geboortedorp gaat. Maar soms moet je eerlijk zijn. Het krachtsverschil was deze middag dusdanig groot dat er niets op de overwinning van De Marne viel af te dingen. Sterker nog, wanneer je het wedstrijdbeeld over negentig minuten bekeek, mochten de Eenrumers blij zijn dat de schade beperkt bleef tot zes tegentreffers.

Ik had Eenrum dit seizoen nog niet eerder in competitieverband aan het werk gezien en werd eerlijk gezegd niet bepaald vrolijk van wat ik voor rust voorgeschoteld kreeg. Het spel oogde moeizaam, er zat weinig lijn in en het was voor de thuisploeg lastig om echt een vuist te maken tegen de bezoekers. Dat was ook terug te zien langs de lijn. Er waren supporters die het na de eerste helft al voor gezien hielden en eerder huiswaarts keerden. Een begrijpelijke keuze wanneer je als voetballiefhebber hoopt op een leuke wedstrijd, maar moet constateren dat jouw ploeg weinig in te brengen heeft.

Na de rust werd het spel van Eenrum niet ineens een stuk beter. De achterstand was fors en het was duidelijk dat de wedstrijd voor de thuisploeg eigenlijk al verloren was. Toch kreeg die tweede helft voor mij persoonlijk een bijzonder interessant moment. Niet vanwege een doelpunt, een fraaie aanval of een spectaculaire redding, maar vanwege de entree van een jonge voetballer.

Aan de kant van Eenrum verscheen namelijk nummer 14 binnen de lijnen: Mohammed Aldougheim, in Eenrum beter bekend als 'Mo'. Een zestienjarige middenvelder die normaal gesproken zijn wedstrijden speelt bij de O19 van Eenrum, maar van het trainersduo Nube/Solinger de gelegenheid kreeg om ook minuten te maken in het eerste elftal.

Via wat informatie die ik later uit Eenrum kreeg, begreep ik dat Mo op donderdag al regelmatig mag aansluiten bij de trainingen van de eerste selectie. Bovendien krijgt hij steeds vaker de gelegenheid om bij het eerste elftal speelminuten te maken. Voor een jongen van zestien jaar is dat natuurlijk een mooie ontwikkeling. Het laat zien dat de technische staf vertrouwen heeft in zijn mogelijkheden en hem de kans wil geven om ervaring op te doen op een hoger niveau. En juist dat maakte zijn optreden voor mij zo interessant.

Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met het beoordelen van een jonge speler op basis van een gedeelte van één wedstrijd. Zeker wanneer je als jonge voetballer binnenkomt in een ploeg die met 4-0 achterstaat en het bepaald niet gemakkelijk heeft. De omstandigheden waren dus niet ideaal om jezelf te laten zien. Toch viel mijn oog al snel op de jonge middenvelder met rugnummer 14.

Mo deed zeker niet alles goed. Dat zou ook vreemd zijn voor een zestienjarige die zijn minuten maakt tussen spelers die ouder en meer ervaren zijn. Er gingen ook bij hem weleens dingen mis. Maar wat mij vooral opviel, was de manier waarop hij voetbalde. Hij bleef in beweging, bood zich voortdurend aan als aanspeelpunt en was niet bang om de bal te vragen. Bovendien durfde hij een tegenstander op te zoeken en te passeren. Hij koos niet automatisch voor de veilige oplossing, maar probeerde ook voetballend iets te creëren.

Dat zijn eigenschappen die mij als voetballiefhebber aanspreken. Je ziet soms jonge spelers die vooral bezig zijn om geen fouten te maken. Ze spelen de bal snel terug, houden zich wat op de achtergrond en proberen vooral niet op te vallen. Bij Mo zag ik juist een jongen die wilde voetballen. Die zich niet liet afschrikken door de stand op het scorebord en die ondanks de moeilijke middag van zijn ploeg plezier leek te hebben in het spelletje.

Het was misschien maar een kort optreden, maar er zat voldoende in om mijn aandacht vast te houden. Ik was daarin overigens niet de enige. Ook bij andere toeschouwers, onder wie voetballiefhebbers die bepaald niet uit het kamp van Eenrum kwamen, hoorde ik positieve geluiden over de jonge middenvelder. En dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan voetbal. Je hoeft niet altijd supporter van een bepaalde club te zijn om te kunnen genieten van een goede voetballer. Talent herkennen en waarderen, ook wanneer die speler bij de tegenstander speelt, is iets wat het amateurvoetbal bijzonder maakt.

Want uiteindelijk gaat voetbal natuurlijk over veel meer dan winnen of verliezen. Zeker op amateurniveau. Natuurlijk wil iedere supporter dat zijn eigen club wint en is een nederlaag van 6-0 geen uitslag waar je vrolijk van wordt. Maar op een middag waarop bijna alles tegenzit, kan er zomaar iets anders zijn dat je bijblijft. In dit geval was dat een zestienjarige jongen die met rugnummer 14 zijn opwachting maakte en liet zien dat hij over interessante voetbalkwaliteiten beschikt.

Voor Mohammed Aldougheim is er ongetwijfeld nog veel te leren. Hij zal fouten maken, wedstrijden spelen waarin het minder gaat en momenten meemaken waarop het even tegenzit. Dat hoort bij de ontwikkeling van iedere jonge voetballer. Het belangrijkste is dat hij de ruimte krijgt om zich verder te ontwikkelen, plezier houdt in het voetbal en de kans blijft krijgen om ervaring op te doen bij de eerste selectie.

Het trainersduo Nube/Solinger verdient daarbij ook een compliment. Jonge spelers de gelegenheid geven om aan het eerste elftal te ruiken, vraagt soms om vertrouwen en geduld. Maar wanneer je ziet dat een zestienjarige zich op deze manier presenteert, begrijp je waarom het belangrijk is om talent uit de eigen jeugdopleiding kansen te bieden. Of Mo uiteindelijk een vaste waarde voor het eerste elftal van Eenrum wordt, zal de toekomst moeten uitwijzen. Voorspellingen daarover zijn na één optreden natuurlijk veel te vroeg. Maar dat hij zaterdag mijn aandacht wist te trekken, staat buiten kijf.

Zo vertrok ik zaterdagmiddag uit Eenrum met een teleurstellend gevoel over het vertoonde spel van de plaatselijke trots. Toch was er ook iets om met een glimlach op terug te kijken. Want daar was ineens dat kleine lichtpuntje: Mohammed 'Mo' Aldougheim. Een zestienjarige jongen die liet zien dat er bij Eenrum misschien wel een mooi voetbaltalent aan het groeien is.

En laat dat nu precies zijn waarom ik zo graag langs de velden van het amateurvoetbal sta. Soms kom je voor een wedstrijd, maar ga je ook naar huis met een verhaal . Zaterdag was dat verhaal voor mij dat van Mo Aldougheim.