RTV Noord mist de mooiste wedstrijd van de week
Er zijn nieuwsberichten die je ziet aankomen. Niet omdat je over een glazen bol beschikt, maar omdat je de contouren al jaren ziet vervagen. Het besluit van RTV Noord om te stoppen met de live radioverslagen van FC Groningen is zo'n bericht. De verontwaardiging was groot. Sociale media liepen vol. Alsof een oude vriend definitief afscheid had genomen. Heel eerlijk? Ik haalde mijn schouders op.
Niet uit onverschilligheid. FC Groningen verdient aandacht. De supporters verdienen aandacht. Maar het besluit verbaasde me geen moment. RTV Noord lijkt namelijk al langer zoekende naar haar eigen identiteit. En ondertussen ligt er een onderwerp voor het oprapen waar duizenden Groningers ieder weekend hun hart aan verliezen. Het amateurvoetbal. Kijk eens naar de buren.
RTV Drenthe maakt al jarenlang 'Onze Club'. Geen ingewikkeld televisieconcept. Geen presentator die zichzelf belangrijker maakt dan het verhaal. Gewoon camera's langs de lijn, samenvattingen, interviews en aandacht voor de clubs waar iedere zaterdag en zondag honderden vrijwilligers de boel draaiende houden. Simpel. Maar vooral ontzettend goed.
Je ziet vreugde, teleurstelling, modderspetters op een wit shirt, een trainer die na afloop nog altijd gelooft dat "er meer in had gezeten" en een kantine die belangrijker is dan menig gemeentehuis. Je voelt dat het leeft. En dan kijk je naar RTV Noord.
Ik moet eerlijk bekennen dat die zender zelden voorkomt in mijn kijkgedrag. Niet omdat ik iets tegen de mensen heb die er werken, maar omdat ik mij afvraag voor wie sommige programma's eigenlijk worden gemaakt. Via de socials zien we iemand in een bootje varen. We rijden mee in een busje. We bezoeken een hobbyist die al twintig jaar verkeersborden spaart. Ongetwijfeld aardige televisie voor een regenachtige dinsdagmiddag. Maar ondertussen spelen in Groningen honderden voetbalwedstrijden zonder dat iemand er een camera neerzet.
Dat blijft raar . Want waar klopt het Groningse sporthart werkelijk? Niet alleen in Euroborg. Het klopt net zo hard op sportparken in Bedum, Winsum, Hoogezand, Veendam, Leek, Siddeburen, Appingedam en tientallen andere dorpen. Daar waar vrijwilligers al om half acht de kleedkamers openen. Waar de lijnen worden gekalkt. Waar een scheidsrechter nog snel een kop koffie krijgt voordat hij wordt uitgescholden voor alles wat mooi en lelijk is. Dat is het Groningen dat je zou moeten laten zien. Een regionale omroep hoeft niet groter te willen zijn dan de regio. Juist niet. De kracht zit in het dichtbij zijn. In verhalen die landelijke zenders nooit zullen maken. Want geloof me: de spits die na vijf gemiste kansen in de negentigste minuut alsnog de winnende binnenschiet, is voor dat dorp minstens zo belangrijk als een doelpunt van FC Groningen. Dat is geen romantiek. Dat is werkelijkheid.
Het bijzondere is dat amateurvoetbal veel meer vertelt dan alleen de uitslag. Achter iedere club schuilt een gemeenschap. Een voorzitter die al twintig jaar geen zaterdag vrij heeft gehad. Een materiaalman die precies weet welke bal een beetje zacht is. Een kantinevrijwilliger die iedereen kent, maar zelf nooit op de voorgrond wil staan. Dat zijn verhalen. En verhalen zijn precies waar regionale journalistiek over zou moeten gaan.
Natuurlijk begrijp ik dat live radioverslagen geld kosten. Dat media veranderen. Dat steeds meer supporters via hun telefoon of een livestream de wedstrijd volgen. Die ontwikkeling houd je niet tegen. Maar als je afscheid neemt van iets dat jarenlang een traditie was, creëer je ook ruimte voor iets nieuws.
En juist daar wringt de de oude voetbalschoen. Want waarom geen wekelijks televisieprogramma over het Groningse amateurvoetbal? Niet als opvulling. Niet als een rubriek van drie minuten. Maar als een serieus programma.
Met samenvattingen uit alle klassen. Aandacht voor bijzondere prestaties. Mooie goals. Opvallende trainers. Vrijwilligers, Verhalen die ontstaan op plekken waar mensen elkaar nog gewoon kennen. Want laten we eerlijk zijn: hoeveel Groningers zouden daar op zondagavond naar kijken? Ik denk heel veel. Sterker nog, ik vermoed dat de betrokkenheid groter is dan sommigen bij RTV Noord zelf denken. Misschien omdat amateurvoetbal niet schreeuwt. Het vraagt geen aandacht. Het is er gewoon. Iedere zaterdag opnieuw. Regen of zon. Windkracht zes of een voorjaarsavond waarop de geur van vers gemaaid gras over het sportpark hangt. Daar gebeurt het. Daar worden herinneringen gemaakt. Daar leert een jeugdspeler verliezen voordat hij leert winnen. Daar sluiten vrijwilligers de kantine af terwijl de laatste lampen uitgaan. Daar wordt een club niet opgebouwd door miljoenen, maar door mensen die hun vrije tijd beschikbaar stellen omdat ze vinden dat een vereniging meer is dan elf spelers op een veld. Misschien is dat wel de grootste les. Regionale televisie hoeft niet voortdurend origineel te willen zijn. Ze hoeft niet op zoek naar het meest bijzondere verhaal. Soms ligt het mooiste verhaal gewoon iedere zaterdagmiddag achter de reclameborden van een voetbalveld. Het enige wat je hoeft te doen, is er een camera neerzetten. Dus nee, het verdwijnen van de live radioverslagen van FC Groningen raakt me minder dan veel anderen. Wat mij werkelijk steekt, is dat RTV Noord opnieuw een kans laat liggen. Een kans om te laten zien waar een regionale omroep voor bedoeld is: de regio verbinden. Niet vanuit een bootje. Niet vanuit een busje. Maar gewoon vanaf de middenstip van een voetbalveld waar de klok al dertig jaar een paar minuten achterloopt, de koffie iets te sterk is en iedereen elkaar kent. Want juist daar ligt het echte verhaal van Groningen. En dat verhaal verdient het om iedere zondagavond verteld te worden. Precies zoals ze in Drenthe doen!
Niet uit onverschilligheid. FC Groningen verdient aandacht. De supporters verdienen aandacht. Maar het besluit verbaasde me geen moment. RTV Noord lijkt namelijk al langer zoekende naar haar eigen identiteit. En ondertussen ligt er een onderwerp voor het oprapen waar duizenden Groningers ieder weekend hun hart aan verliezen. Het amateurvoetbal. Kijk eens naar de buren.
RTV Drenthe maakt al jarenlang 'Onze Club'. Geen ingewikkeld televisieconcept. Geen presentator die zichzelf belangrijker maakt dan het verhaal. Gewoon camera's langs de lijn, samenvattingen, interviews en aandacht voor de clubs waar iedere zaterdag en zondag honderden vrijwilligers de boel draaiende houden. Simpel. Maar vooral ontzettend goed.
Je ziet vreugde, teleurstelling, modderspetters op een wit shirt, een trainer die na afloop nog altijd gelooft dat "er meer in had gezeten" en een kantine die belangrijker is dan menig gemeentehuis. Je voelt dat het leeft. En dan kijk je naar RTV Noord.
Ik moet eerlijk bekennen dat die zender zelden voorkomt in mijn kijkgedrag. Niet omdat ik iets tegen de mensen heb die er werken, maar omdat ik mij afvraag voor wie sommige programma's eigenlijk worden gemaakt. Via de socials zien we iemand in een bootje varen. We rijden mee in een busje. We bezoeken een hobbyist die al twintig jaar verkeersborden spaart. Ongetwijfeld aardige televisie voor een regenachtige dinsdagmiddag. Maar ondertussen spelen in Groningen honderden voetbalwedstrijden zonder dat iemand er een camera neerzet.
Dat blijft raar . Want waar klopt het Groningse sporthart werkelijk? Niet alleen in Euroborg. Het klopt net zo hard op sportparken in Bedum, Winsum, Hoogezand, Veendam, Leek, Siddeburen, Appingedam en tientallen andere dorpen. Daar waar vrijwilligers al om half acht de kleedkamers openen. Waar de lijnen worden gekalkt. Waar een scheidsrechter nog snel een kop koffie krijgt voordat hij wordt uitgescholden voor alles wat mooi en lelijk is. Dat is het Groningen dat je zou moeten laten zien. Een regionale omroep hoeft niet groter te willen zijn dan de regio. Juist niet. De kracht zit in het dichtbij zijn. In verhalen die landelijke zenders nooit zullen maken. Want geloof me: de spits die na vijf gemiste kansen in de negentigste minuut alsnog de winnende binnenschiet, is voor dat dorp minstens zo belangrijk als een doelpunt van FC Groningen. Dat is geen romantiek. Dat is werkelijkheid.
Het bijzondere is dat amateurvoetbal veel meer vertelt dan alleen de uitslag. Achter iedere club schuilt een gemeenschap. Een voorzitter die al twintig jaar geen zaterdag vrij heeft gehad. Een materiaalman die precies weet welke bal een beetje zacht is. Een kantinevrijwilliger die iedereen kent, maar zelf nooit op de voorgrond wil staan. Dat zijn verhalen. En verhalen zijn precies waar regionale journalistiek over zou moeten gaan.
Natuurlijk begrijp ik dat live radioverslagen geld kosten. Dat media veranderen. Dat steeds meer supporters via hun telefoon of een livestream de wedstrijd volgen. Die ontwikkeling houd je niet tegen. Maar als je afscheid neemt van iets dat jarenlang een traditie was, creëer je ook ruimte voor iets nieuws.
En juist daar wringt de de oude voetbalschoen. Want waarom geen wekelijks televisieprogramma over het Groningse amateurvoetbal? Niet als opvulling. Niet als een rubriek van drie minuten. Maar als een serieus programma.
Met samenvattingen uit alle klassen. Aandacht voor bijzondere prestaties. Mooie goals. Opvallende trainers. Vrijwilligers, Verhalen die ontstaan op plekken waar mensen elkaar nog gewoon kennen. Want laten we eerlijk zijn: hoeveel Groningers zouden daar op zondagavond naar kijken? Ik denk heel veel. Sterker nog, ik vermoed dat de betrokkenheid groter is dan sommigen bij RTV Noord zelf denken. Misschien omdat amateurvoetbal niet schreeuwt. Het vraagt geen aandacht. Het is er gewoon. Iedere zaterdag opnieuw. Regen of zon. Windkracht zes of een voorjaarsavond waarop de geur van vers gemaaid gras over het sportpark hangt. Daar gebeurt het. Daar worden herinneringen gemaakt. Daar leert een jeugdspeler verliezen voordat hij leert winnen. Daar sluiten vrijwilligers de kantine af terwijl de laatste lampen uitgaan. Daar wordt een club niet opgebouwd door miljoenen, maar door mensen die hun vrije tijd beschikbaar stellen omdat ze vinden dat een vereniging meer is dan elf spelers op een veld. Misschien is dat wel de grootste les. Regionale televisie hoeft niet voortdurend origineel te willen zijn. Ze hoeft niet op zoek naar het meest bijzondere verhaal. Soms ligt het mooiste verhaal gewoon iedere zaterdagmiddag achter de reclameborden van een voetbalveld. Het enige wat je hoeft te doen, is er een camera neerzetten. Dus nee, het verdwijnen van de live radioverslagen van FC Groningen raakt me minder dan veel anderen. Wat mij werkelijk steekt, is dat RTV Noord opnieuw een kans laat liggen. Een kans om te laten zien waar een regionale omroep voor bedoeld is: de regio verbinden. Niet vanuit een bootje. Niet vanuit een busje. Maar gewoon vanaf de middenstip van een voetbalveld waar de klok al dertig jaar een paar minuten achterloopt, de koffie iets te sterk is en iedereen elkaar kent. Want juist daar ligt het echte verhaal van Groningen. En dat verhaal verdient het om iedere zondagavond verteld te worden. Precies zoals ze in Drenthe doen!
