Columns
De KNVB roept graag dat respect voor de scheidsrechter heilig is. Dat fouten erbij horen. Dat vrijwilligers beschermd moeten worden. Allemaal waar. Zonder scheidsrechters geen voetbal. Maar respect werkt twee kanten op. En juist daar schuurt het teveel.
Fouten maken mag maar ze erkennen moet.
In de amateurwereld van het voetbal draait het vaak om plezier, passie en betrokkenheid. Vrijwilligers staan week in week uit klaar, clubs doen hun uiterste best om alles draaiende te houden en scheidsrechters proberen wedstrijden in goede banen te leiden. Dat verdient respect. Altijd. Maar respect betekent niet dat fouten niet benoemd mogen worden. Zeker niet wanneer zo’n fout directe gevolgen heeft voor een speler.
Er waren eens ......7 verenigingen op zondag
Toen ik in augustus 2008 begon aan mijn eerste volledige seizoen als verslaggever voor de Ommelander Courant, was het zondagvoetbal op Het Hogeland nog springlevend. vv Bedum, Hunsingo, Warffum, Noordpool, Usquert, Kloosterburen en Eenrum hadden allemaal een standaardelftal dat op zondagmiddag het dorp in beweging bracht. Zondag was voetbal. Niet als alternatief voor zaterdag, maar als een vanzelfsprekendheid op zondag. Een vaste waarde in het ritme van de week.
Ook voor scheidsrechters, is er een tijd van komen en gaan
,,Daarbij uiteraard ook even bij Zeester langs, Zeester1-Ezinge1. Wat mij opviel was de scheidsrechter, jonge jongen zeer rustig, liet voetballen waar het kon . Maar als het moest zat hij erboven op, dwong op natuurlijke wijze respect af bij spelers... een verademing voor de 5de klasse.”
Stedum-Rood Zwart Baflo nog 7 minuten ..wat een waanzin!!
De kampioen van de vijfde klasse krijgt een medaille, een schaal, een bos bloemen en applaus. Maar van de KNVB krijgt Rood Zwart Baflo er nog iets extra’s bij: een verplicht avondje bureaucratische comedy in Stedum. Want dinsdagavond moet de kersverse kampioen nog zeven minuten en een beetje voetballen om een wedstrijd uit te spelen die al lang beslist is. Het scorebord? 0-3. Het spelersaantal? Elf tegen negen. De spanning? Volledig afwezig..En toch moet het doorgaan
Vastgezette spelers: het amateurvoetbal verzuipt in lafheid en wegkijken
Het amateurvoetbal noemt zichzelf graag de ruggengraat van de sport. Gezelligheid, clubliefde, vrijwilligers, kameraadschap. Mooie woorden voor langs de lijn en in de bestuurskamer. Maar ondertussen speelt zich ieder weekend opnieuw een beschamende klucht af waar bijna iedereen van weet en waar veel te weinig mensen iets van durven zeggen: het gesjoemel met vastgezette spelers.
“Het amateurvoetbal gaat mooi naar de kloten.”
“Het amateurvoetbal gaat mooi naar de kloten.” Het was niet mijn eigen uitspraak. Ik hoorde hem vanmiddag. Maar eerlijk? Ik had hem zelf kunnen bedenken. Sterker nog: ik begrijp hem steeds heel erg goed.
Jeugdleidersdiploma?… KNVB ga eens geven i.p.v. graaien !!
Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken: ik heb helemaal niets met de KNVB. Dat klinkt misschien ongenuanceerd, maar wie een beetje rondkijkt langs de velden ziet precies waar mijn weerstand vandaan komt. Want terwijl er vanuit Zeist mooie woorden klinken over “een veilig sportklimaat”, zie ik in de praktijk iets heel anders gebeuren. En eerlijk gezegd begint mij dat steeds meer te irriteren
Zondagvoetbal leeft nog: een middag in Eext vol voetbal, publiek en verbondenheid
Een middag in Eext liet zich lezen als een pleidooi voor het zondagvoetbal. Op uitnodiging was ik aanwezig bij het laatste thuisduel van de afscheidnemende trainer Herman Bats. De tegenstander was streekgenoot GKC uit Gasselte, en hoewel er sportief gezien weinig meer op het spel stond dan eer en prestige, was de publieke belangstelling opvallend groot. Tussen de 250 en 300 toeschouwers hadden de weg naar het fraai tussen de bossen gelegen sportpark gevonden. Dat aantal alleen al zette mij aan tot nadenken.
De stelling van deze week – “Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat”
De stelling van deze week – “Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat” – is er eentje die uitnodigt tot discussie. Voorstanders zullen wijzen op teamspirit, focus en verbondenheid. Tegenstanders, en daar schaar ik mezelf onder, zien het vooral als een ritueel zonder echte inhoud. Sterker nog: in veel gevallen komt het op mij over als een toneelstukje voor de bühne, een zichtbaar momentje waarvan vooral de buitenwereld moet denken dat een team er “klaar voor is”.