Ook Theo Bos vroeg ik als als oud-speler van Kloosterburen naar zijn favoriete top 5 van spelers waar hij mee had samengespeeld. Een lijstje met spelers van lang geleden maar die velen nog bekend in de oren zullen klinken.




De top 5 van Theo Bos.

1. Han Bos. Han is de beste keeper waar ik mee heb samengespeeld. In mijn ogen zelfs de beste keeper in zeker Noord-Groningen. Hij was onverslaanbaar bij vrije trappen en was de baas in het strafschopgebied.

2. Gerard Ernens. Gerard was een zeer technische en tactische speler. Gerard bewaarde altijd het overzicht en was binnen en buiten het veld een echte leider.

3. Bob Bolt. Bob was een onklopbare laatste man. Bob was een echte leider van de verdediging4. Johan Huizer was een echte aanvaller. Johan was een enorm harde werker , was snel en had de gave van het scorend vermogen

5. Wim Toonder. Wim was een echte teamspeler. In vooral onze juniorentijd samen in de voorhoede gespeelen veel doelpunten gemaa-------------------------------------------------------------------------------------

De tweede oud-voetballer in deze aflevering in de top 5 van is Gerard Heun. Gerard ken ik als speler van Poolster maar hij heeft ook voor Corenos gespeeld en wat in zijn top 5 van spelers waar hij mee heeft samengespeeld is terug te zien

De top 5 van Gerard Heun

1: Kees Heun. Mijn vader( helaas al overleden) was een harde maar ook een intelligente voetballer.

2: Gezinus Uilhoorn. De meest slimme en technische speler waar ik mee gespeeld heb.

3: Dennis van Dijk: scoorde zoveel en zo makkelijk.

4: Aalderd Duinkerken: De beste en meest complete voetballer waar ik mee gespeeld heb.

5: Alex van der Zwaag: Met Alex had ik een goede klik in het veld, we konden elkaar vaak blindelings vinden.

Sinds woensdagmiddag 24 februari prijkt op de website van de KNVB, voetbal.nl, de mededeling dat Stedum-Zeester is afgelast. Een bericht dat voor iedereen die het amateurvoetbal in onze regio een beetje volgt nauwelijks als verrassing kwam. De aanleiding is namelijk bekend.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.

De stelling van deze week van Jan ten Caat luidt: tot en met de O11 moet er bij een ruststand met meer dan vijf doelpunten verschil door de leiders overlegd kunnen worden om de teams te mixen. Een eenvoudige, bijna logische gedachte. Een voorstel dat in één zin de kern raakt van waar jeugdvoetbal om zou moeten draaien: plezier, ontwikkeling en gelijkwaardigheid.

Samen met Jan ten Caat wissel ik regelmatig een stelling uit. Eentje over alles war er speelt in het amateur of betaald-voetbal.
Dat worden dan gesprekken die alle kanten opgaan zoals ook in ik dit gesprek waarin het wel/ niet bekend maken van blessures maar ook de ‘klootviolen’ van ESPN de revue passeerden.

De discussie die Jan ten Caat deze week aanzwengelde, raakt vast een gevoelige snaar in het amateurvoetbal: geen clubgrensrechters meer. Zijn stelling is helder en krachtig, het voetbal verloopt eerlijker zonder partijdige assistenten langs de lijn. Een uitspraak die bij sommigen weerstand oproept, maar bij velen juist herkenning en instemming.

Kinderen moeten leren dat bij het leven soms winnen en soms verliezen hoort,” zegt Caroline van der Plas. ,,Stop met het schrappen van scoreborden in de jeugdsport. Laten we kinderen opvoeden met gezond verstand en weerbaarheid.”

Zaterdag 5E is een competitie die mij elk seizoen weer triggert. Niet vanwege het hoge niveau of een meeslepende titelgevecht, maar omdat ik in deze klasse regelmatig als verslaggever langs de lijn sta. Het is een competitie van bekenden, van praatjes bij het hek en van spelers die op maandag weer gewoon naar hun werk gaan. Je verwacht zelden spektakel, maar de gezelligheid maakt veel goed.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.