Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.

Na de winterstop is het amateurvoetbal weer begonnen. De lijnen zijn opnieuw gekalkt, de thermoshirts afgestoft en de goede voornemens nog net niet helemaal verdwenen. En met het eerste fluitsignaal keerde ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal terug: het verbazen. Niet het gezonde soort verbazing waarbij je denkt “goh, dat had ik niet zien aankomen”, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam begint te schudden en je jezelf hoort mompelen: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.

Het woord verbazing viel dit weekend in meerdere opzichten. Verbazing over uitslagen, verbazing over beslissingen, verbazing over randzaken. Maar niets , werkelijk niets, kan tippen aan mijn verbazing die ontstond toen de KNVB met een bloedserieus gezicht meldde een nieuwe speeldatum te hebben gevonden voor het duel der duels in zaterdag 5E: Kloosterburen – Zeester. Een wedstrijd waar de belangen groter zijn dan welke kwartfinale Champions League dan ook. Niet omdat er miljoenen op het spel staan, maar omdat hier nog iets telt wat in Zeist al jaren zoek is: clubgevoel, dorpstrots en de heilige overtuiging dat voetbal van de leden is.

Soms is er maar weinig nodig om een stroom aan herinneringen op gang te brengen. Een vergeeld krantenknipsel, een naam, een uitslag. Afgelopen week was het zo’n moment. Een krantenknipsel van het duel Corenos–SETA werd toegestuurd. Een wedstrijd waarin Corenos uit Roodeschool het kampioenschap veiligstelde. Het bleek de perfecte aanleiding voor een mooi gesprek met een van de spelers uit dat kampioensteam: Piet Spijk.

Wanneer je de foto ziet, snap je meteen waarom de opmerking van de trainer niet eens zo cynisch bedoeld was. Een op een hoop samengeveegde sneeuw, vermengd met zwarte rubberkorrels, langs de zijlijn van een amateurvoetbalveld. Geen kunstwerk, geen toeval. Dit was het gevolg van een beslissing. Of beter gezegd: van het uitblijven ervan.

Ooit sprak de in 2006 overleden Jos Staatsen, toen voorzitter van het sectiebestuur van de KNVB, woorden die bij velen zijn blijven hangen: “We gaan iets nieuws beginnen.” Woorden die eenvoudig klonken, bijna terloops uitgesproken misschien, maar die tegelijk een belofte in zich droegen. Een belofte van verandering, van vernieuwing, van het lef om iets te proberen zonder precies te weten waar het zou eindigen. Juist die mentaliteit past bij voetbal. En eigenlijk ook bij het leven daaromheen.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral ook wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging..

“Stop met die poppenkast” – Jan ten Caat over de gekkigheid in het voetbal

Het gesprek met Jan ten Caat begon onschuldig. Over het amateurvoetbal. Maar ineens ging het los. Over knuffelende stafleden, toneelstukjes langs de lijn en de angst dat het amateurvoetbal het betaalde voetbal klakkeloos gaat kopiëren. En dan weet je: dit wordt er eentje.