Nadat ik mij zaterdag al redelijk had verbaasd over de indeling van de JO15 van SJO De Marne, besloot ik mij deze week eens verder te verdiepen in het ‘fenomeen’ fasevoetbal. Eén ding werd al snel duidelijk: ik snapte er helemaal niets van. Daarom besloot ik de hulp in te roepen van Jan ten Caat, die jarenlang in allerlei functies binnen verenigingen, maar ook bij de KNVB, heeft gewerkt.

In de ‘onderste regionen’’ van het Noord-Groninger amateurvoetbal, waar de wind vrij spel heeft en de derde helft minstens zo belangrijk is als de eerste twee, is er in zaterdag 5E eindelijk duidelijkheid. En duidelijkheid, dat is in deze competitie soms zeldzamer dan een windstille middag in de polder.

De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam – dat de FIFA moet verbieden dat een speler die al voor een vertegenwoordigend nationaal (jeugd)team is uitgekomen later nog voor een ander land interlands mag spelen, is er één waar je niet lichtvaardig overheen kunt stappen. Hoe langer je erover nadenkt, hoe meer lagen je ontdekt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Wanneer je, zoals ik dit weekend, bij twee duels in het amateurvoetbal langs de lijn staat, is de verbazing vaak niet ver weg. Het is hier al vaker gezegd dat ik respect heb voor de scheidsrechter. Een scheidsrechter die ervoor zorgt dat er op zaterdag en zondag ook in onze regio gewoon gevoetbald kan worden. Zonder hen geen wedstrijd, geen strijd, geen emotie. Dat mag best eens benadrukt worden.

Deze week kwam Jan ten Caat met een prikkelende stelling. Geen buitenspel t/m JO17. Een gewaagde uitspraak waar ik het maar gedeeltelijk mee eens ben. Want wie eerlijk is, weet: voordat een jeugdspeler voor het eerst het grote veld opstapt, weet hij van buitenspel ongeveer evenveel als een pinguïn van patat bakken, helemaal niets. En dat is ook niet zo gek.

Ook Theo Bos vroeg ik als als oud-speler van Kloosterburen naar zijn favoriete top 5 van spelers waar hij mee had samengespeeld. Een lijstje met spelers van lang geleden maar die velen nog bekend in de oren zullen klinken.




De top 5 van Theo Bos.

1. Han Bos. Han is de beste keeper waar ik mee heb samengespeeld. In mijn ogen zelfs de beste keeper in zeker Noord-Groningen. Hij was onverslaanbaar bij vrije trappen en was de baas in het strafschopgebied.

2. Gerard Ernens. Gerard was een zeer technische en tactische speler. Gerard bewaarde altijd het overzicht en was binnen en buiten het veld een echte leider.

3. Bob Bolt. Bob was een onklopbare laatste man. Bob was een echte leider van de verdediging4. Johan Huizer was een echte aanvaller. Johan was een enorm harde werker , was snel en had de gave van het scorend vermogen

5. Wim Toonder. Wim was een echte teamspeler. In vooral onze juniorentijd samen in de voorhoede gespeelen veel doelpunten gemaa-------------------------------------------------------------------------------------

De tweede oud-voetballer in deze aflevering in de top 5 van is Gerard Heun. Gerard ken ik als speler van Poolster maar hij heeft ook voor Corenos gespeeld en wat in zijn top 5 van spelers waar hij mee heeft samengespeeld is terug te zien

De top 5 van Gerard Heun

1: Kees Heun. Mijn vader( helaas al overleden) was een harde maar ook een intelligente voetballer.

2: Gezinus Uilhoorn. De meest slimme en technische speler waar ik mee gespeeld heb.

3: Dennis van Dijk: scoorde zoveel en zo makkelijk.

4: Aalderd Duinkerken: De beste en meest complete voetballer waar ik mee gespeeld heb.

5: Alex van der Zwaag: Met Alex had ik een goede klik in het veld, we konden elkaar vaak blindelings vinden.

Sinds woensdagmiddag 24 februari prijkt op de website van de KNVB, voetbal.nl, de mededeling dat Stedum-Zeester is afgelast. Een bericht dat voor iedereen die het amateurvoetbal in onze regio een beetje volgt nauwelijks als verrassing kwam. De aanleiding is namelijk bekend.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.