Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.

De stelling van deze week van Jan ten Caat luidt: tot en met de O11 moet er bij een ruststand met meer dan vijf doelpunten verschil door de leiders overlegd kunnen worden om de teams te mixen. Een eenvoudige, bijna logische gedachte. Een voorstel dat in één zin de kern raakt van waar jeugdvoetbal om zou moeten draaien: plezier, ontwikkeling en gelijkwaardigheid.

Samen met Jan ten Caat wissel ik regelmatig een stelling uit. Eentje over alles war er speelt in het amateur of betaald-voetbal.
Dat worden dan gesprekken die alle kanten opgaan zoals ook in ik dit gesprek waarin het wel/ niet bekend maken van blessures maar ook de ‘klootviolen’ van ESPN de revue passeerden.

De discussie die Jan ten Caat deze week aanzwengelde, raakt vast een gevoelige snaar in het amateurvoetbal: geen clubgrensrechters meer. Zijn stelling is helder en krachtig, het voetbal verloopt eerlijker zonder partijdige assistenten langs de lijn. Een uitspraak die bij sommigen weerstand oproept, maar bij velen juist herkenning en instemming.

Kinderen moeten leren dat bij het leven soms winnen en soms verliezen hoort,” zegt Caroline van der Plas. ,,Stop met het schrappen van scoreborden in de jeugdsport. Laten we kinderen opvoeden met gezond verstand en weerbaarheid.”

Zaterdag 5E is een competitie die mij elk seizoen weer triggert. Niet vanwege het hoge niveau of een meeslepende titelgevecht, maar omdat ik in deze klasse regelmatig als verslaggever langs de lijn sta. Het is een competitie van bekenden, van praatjes bij het hek en van spelers die op maandag weer gewoon naar hun werk gaan. Je verwacht zelden spektakel, maar de gezelligheid maakt veel goed.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.

Na de winterstop is het amateurvoetbal weer begonnen. De lijnen zijn opnieuw gekalkt, de thermoshirts afgestoft en de goede voornemens nog net niet helemaal verdwenen. En met het eerste fluitsignaal keerde ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal terug: het verbazen. Niet het gezonde soort verbazing waarbij je denkt “goh, dat had ik niet zien aankomen”, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam begint te schudden en je jezelf hoort mompelen: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.