Deze week kwam Jan ten Caat met een stelling die betrekking had op het betaald voetbal. Een tak van de voetbalboom waar mijn interesse al geruime tijd niet meer ligt. Niet uit minachting, maar uit vermoeidheid. Vermoeidheid over het steeds verder doordraaien van een sport die ooit zo simpel was: je speelt wedstrijden, verzamelt punten en de ranglijst vertelt je precies waar je staat.

Het is al een aantal maanden geleden dat ik schreef over het ‘hokje van Hunsingo’. Een ogenschijnlijk onbeduidend bouwwerkje, maar voor wie het Noord-Groninger amateurvoetbal een beetje kent weet dat het veel meer was dan dat. Het was het hokje van de zondagclub uit Winsum, het vertrouwde verkooppunt waar jarenlang de toegangskaartjes werden verkocht voor wedstrijden van Hunsingo. Een hokje dat doordrenkt was van verhalen, herinneringen en voetbalromantiek.

Het was in 2017 dat Jannes de Vries, destijds voorzitter van vv Eenrum, mij benaderde met de vraag of ik wilde meewerken aan het jubileumboek ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de vereniging. Een vraag waar ik niet lang over hoefde na te denken. Enkele dagen later zaten we samen om de eerste ideeën te bespreken. Een van die ideeën was het samenstellen van zogeheten ‘gouden teams’: een elftal uit de periode 1918–1968, een elftal uit de periode 1969–2018 en daarnaast een damesteam. Het jubileumboek vv Eenrum 100 jaar kwam er, en ook de drie teams kregen hun plek in het boek.

Bondscontributie zonder bond: Walking Football en de logica van de KNVB

Het is reglementair en statutair verplicht dat alle leden van een vereniging ook lid zijn van de KNVB. Dat staat letterlijk op de officiële website van de bond. Daarbij wordt gesteld dat alle leden van sportverenigingen belang hebben bij een goed functionerende overkoepelende sportbond. Die bond organiseert competities en behartigt de belangen van alle aangesloten verenigingen. Het klinkt logisch, bijna vanzelfsprekend. Totdat je het afzet tegen de praktijk van Walking Football.

 

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan om toch alles voor een club te betekenen. Mannen en vrouwen die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Mensen die de ziel van een vereniging vormen. Voor Marcia, en later Rood Zwart Baflo, was zo’n persoon zonder twijfel Johannes Pool.

Trainingskamp of teambuildingtrip?

Opeens ging het vanmorgen weer over trainingskampen in warmere oorden. Van die trips die, zo laten de filmpjes op sociale media zien en de verhalen ons doen geloven, niet altijd even geschikt zijn voor mensen die het alcoholgebruik hebben afgezworen. Zon, korte broeken, muziek op standje festival en ergens op de achtergrond een bal. Het beeld is bekend.

Het belooft een druk en interessant voetbalweekend te worden in de vijfde klasse. Voor de Ommelander Courant staan er drie wedstrijden op het programma waarbij ik dit weekend lijfelijk langs de lijn sta of telefonisch nauw betrokken ben. Opvallend detail: alle drie de duels spelen zich af op het laagste regionale niveau, maar dat doet niets af aan de spanning en het belang ervan. Integendeel zelfs, want in de vijfde klasse staat vaak net iets meer op het spel dan alleen drie punten.

 

Deze week draaiden we de rollen eens om. Jan ten Caat kwam niet met een analyse of observatie, maar met een stelling:
Moet iedere vereniging verplicht worden om een keepertrainer in dienst te nemen? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja. Sterker nog: niet alleen voor het eerste elftal, maar voor alle keepers vanaf de JO15. Want wie het keepersvak serieus neemt, kan niet anders dan concluderen dat gespecialiseerde begeleiding geen luxe is, maar pure noodzaak.