Dat Eext dit seizoen nog ergens om gaat spelen is na zondag wel verkeken. In een wedstrijd waarin de Eextenaren ruim zeventig minuten met een man meer speelden, werd er thuis met 0-1 van Weiteveense Boys verloren. Een nederlaag die harder aankomt dan de cijfers doen vermoeden, juist omdat de omstandigheden zo in het voordeel van Eext leken. Met een man meer verwacht je controle, overwicht en uiteindelijk kansen die tot doelpunten leiden. Maar het tegenovergestelde gebeurde: er was onrust, slordigheid en te weinig overtuiging in de eindfase.

Naast dat ik met Jan ten Caat regelmatig een stelling uitwissel, bespreek ik soms ook de gekte in het hedendaagse voetbal in het algemeen. Deze week ging het los over de keuze voor je ‘vaderland’, terwijl je daar als speler nooit hebt gevoetbald en er zelfs je opleiding niet hebt genoten.

Het is een herkenbaar beeld voor iedereen die, net als ik, regelmatig de app voetbal.nl opent. Wie de ontwikkelingen in het jeugdvoetbal een beetje volgt via deze app, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat er iets fundamenteel mis is met de manier waarop competities tegenwoordig worden georganiseerd. Sterker nog: verbazing is eigenlijk nog een te zacht woord. Wie het geheel rustig bekijkt, komt al snel tot de conclusie dat een groot deel van wat er in het jeugdvoetbal gebeurt, misschien wel meer dan tachtig procent , inmiddels een soort grote farce is geworden.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. En soms is het ook de scheidsrechter die de man van de wedstrijd is.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

Aan alles komt een einde. Dat geldt voor grote dingen in het leven, maar ook voor iets ogenschijnlijk simpels als voetbal op een winderig veld ergens in het noorden van Groningen. Clubs verdwijnen, teams fuseren, tradities veranderen. Het hoort bij de tijd waarin we leven. Maar soms komt zo’n einde niet alleen door cijfers, ledenaantallen of financiën. Soms komt het ook door hoe mensen met elkaar omgaan.

Er zijn momenten waarop je in het amateurvoetbal denkt: dit kan toch niet serieus zijn. En dan kijk je nog eens goed naar het speelschema… en blijkt het dus wél serieus te zijn.

.

Soms kom je regels tegen die zo merkwaardig zijn dat je bijna denkt dat iemand een grap maakt. Dat gevoel kreeg ik toen ik het bericht las over het duel tussen OSM’75 en FOCUS’07, de wedstrijd waarin Wesley Sneijder zijn rentree als voetballer maakte. Niet zijn terugkeer was het opvallendste van die middag, maar een regelkwestie die uiteindelijk zorgde voor een nogal bizarre afloop.

Eext is er zondagmiddag niet in geslaagd om de favorietenrol waar te maken in het uitduel met hekkensluiter DSC’65. In Dalerveen eindigde een matige wedstrijd in een 1-1 gelijkspel. Daarmee namen de Drenten wel een punt mee naar huis, maar tevredenheid over het vertoonde spel was er nauwelijks.

De stelling van deze week van Jan ten Caat was er eentje die bleef hangen: “Wanneer het damesvoetbal zichzelf niet serieus neemt, hoeven anderen dat ook niet te doen.”