Het artikel ‘Mooiweervoetballer (deel 2)’ zorgde – zoals verwacht – voor de nodige reacties. Reacties die niet alleen ingingen op de keuzes van voetballers om een stapje terug te doen, maar ook een breder en hardnekkiger probleem blootlegden binnen het amateurvoetbal: het structureel overschatten van het aantal beschikbare spelers, met name bij seniorenteams.

De stelling van deze week, dat clubs uit de eerste divisie geen buitenlandse spelers mogen aantrekken of huren, is er eentje die op het eerste gezicht behoorlijk stevig binnenkomt. Ook ik vond het een pittige uitspraak van Jan te Caat. Dat komt vooral omdat er in het verleden zeker voorbeelden zijn geweest van buitenlandse spelers die de Keuken Kampioen Divisie kleur gaven. Soms zit er namelijk echt een ‘pareltje’ tussen waar je als voetballiefhebber van kunt genieten. Spelers die iets extra’s brengen, die het spel versnellen of gewoonweg voor spektakel zorgen.

Het recente artikel op Puurvoetbalonline over gezond beleid binnen sportverenigingen heeft de nodige reacties losgemaakt. Dat is op zichzelf niet vreemd. Waar regels worden aangescherpt en gewoontes veranderen, ontstaat discussie. Dat hoort erbij. Wat echter opvalt, is niet zozeer dát er kritiek komt, maar vooral de manier waarop. De inhoud lijkt ondergeschikt aan emotie, aannames en, misschien wel het meest storend ,selectieve verontwaardiging.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. En soms is het ook de scheidsrechter die de man van de wedstrijd is.

Vandaag , precies tien jaar geleden, was daar het overlijden van Johan Cruijff. De beste voetballer ooit die er ooit is gewwest en de voetbalwereld veel heeft gegeven. Dat zorgde voor een .gesprek met Jan ten Caat over het fenomeen Cruijff en de documentaire over zojn leven

Het mooie van een eigen website/platform beheren is dat je ook zelf kan bepalen wat je plaatst

Dat zorgt, en wat voor de kranten waar ik als verslaggever aan verbonden ben niet kan maar hier wel,

ohan: De nationale vrouwenteams moeten voortaan een vrouwelijke bondscoach óf assistent-bondscoach hebben. Dat maakt de FIFA bekend. De wereldvoetbalbond wil er daardoor voor zorgen dat meer vrouwen actief worden. Hier moeten wij even over praten, Jan. Even met gestrekt been erin.

Er zijn van die besluiten waarvan je niet meteen weet of je ze moet toejuichen of juist met gefronste wenkbrauwen moet bekijken. De nieuwste ontwikkeling rondom de vijfde klasse van het standaardvoetbal valt zonder twijfel in die categorie. Waar de invoering van weekendvoetbal in de tweede en derde klasse nog enigszins past binnen een bredere trend van flexibilisering, gooit de KNVB het in de vijfde klasse over een totaal andere boeg: volledige vrijheid.

Het was woensdag 18 maart, iets meer dan drie maanden geleden, dat ik als Walking Footballer weer eens op een voetbalveld had gelopen. Een periode van inactiviteit die niet zomaar uit de lucht kwam vallen, maar het gevolg was van een samenloop van omstandigheden die elkaar ongelukkig opvolgden.

Vijfentwintig mensen op het veld, en drie mogen geen fouten maken. De keepers en de scheidsrechter. Het is een opmerking die blijft hangen, omdat hij pijnlijk waar is. Want waar een spits nog een kans mag missen en een verdediger een fout kan herstellen, wordt een keeper afgerekend op elk moment van twijfel. Eén fout, en het is raak. Maar wat er buiten het veld gebeurt, is soms nog schrijnender dan wat er binnen de lijnen plaatsvindt.