Heracles Almelo en Oldehove zorgen voor gefronste wenkbrauwen

Het Walking Football-gebeuren zorgt bij mij met regelmaat voor gefronste wenkbrauwen. Niet omdat ik tegen Walking Football ben,integendeel zelfs, maar omdat er binnen deze voetbalvorm soms dingen gebeuren waarvan ik mij afvraag: waar zijn ze in vredesnaam mee bezig?


Via Puurvoetbalonline wil ik daar daarom met enige regelmaat aandacht aan besteden. Niet om mensen of organisaties persoonlijk aan te vallen, maar omdat ik vind dat er best kritische vragen gesteld mogen worden wanneer zaken rondom Walking Football anders worden ingevuld dan je op basis van de oorspronkelijke gedachte zou verwachten. Deze week waren er twee gebeurtenissen binnen de wereld van het Walking Football die wat mij betreft nadrukkelijk om aandacht vroegen.

De gekte van Almelo

Om te beginnen was daar de ‘gekte van Almelo’. Heracles Almelo organiseert al een groot aantal jaren een toernooi voor Walking Footballers en Walking Footballsters. Een evenement waar veel teams graag naartoe komen en waar ongetwijfeld veel vrijwilligers hun best voor doen. Maar toch heb ik bij de manier waarop Heracles met Walking Football omgaat al langere tijd mijn vraagtekens. Heracles is namelijk een van de clubs die zich nadrukkelijk op het standpunt stelt dat er binnen het Walking Football niet mag worden gerend. Dat is op zichzelf natuurlijk een standpunt dat prima verdedigbaar is. Regels zijn regels en wanneer je voor een bepaalde spelvorm kiest, horen daar afspraken bij. Maar dan ontstaat er bij mij toch een glimlach wanneer je vervolgens de filmpjes en beelden rondom het Walking Football bij Heracles bekijkt. Daarop zie je namelijk met enige regelmaat voetballers en voetbalsters die bepaald niet de indruk wekken dat ze uitsluitend aan het wandelen zijn. En daarmee komen we bij een ander punt rondom het toernooi wat Heracles in Almelo organiseert. Waar het bij eerdere edities vrij was waar deelnemende teams hun ‘kampement’ opsloegen, schijnt dat voor de eerstvolgende editie anders te zijn. De teams zouden verplicht moeten verblijven in ‘vreet en zuip-paleis’ Preston Palace. Dat is nogal een verandering.

Wat ik gisteren hoorde, is dat een verblijf van twee nachten daar 320 euro per persoon kost. Dat is voor een deelnemer een behoorlijk bedrag. Zeker wanneer je bedenkt dat een Walking Footballteam vaak bestaat uit mensen die dit vooral voor de gezelligheid, beweging en sociale contacten doen. Ik begreep dat de damesselectie van SV Bedum daardoor niet meer tot de deelnemers behoort. En eerlijk gezegd kan ik dat prima begrijpen. Wanneer je als team zelf de keuze maakt om in Preston Palace te verblijven, is daar natuurlijk helemaal niets mis mee. De een vindt het geweldig, de ander heeft er misschien helemaal niets mee. Dat is een kwestie van smaak. Maar wanneer verblijf op die locatie vervolgens een verplicht onderdeel van deelname wordt, vind ik dat er best kritische vragen gesteld mogen worden. Waarom moet dat? Waarom kunnen teams niet zelf bepalen waar zij overnachten? En misschien wel de belangrijkste vraag: welk probleem wordt hiermee eigenlijk opgelost? Want laten we eerlijk zijn: Preston Palace is een commercieel bedrijf. Net als ieder ander hotel zal men in een midweek graag zoveel mogelijk kamers gevuld hebben. Dat er een groot aantal Walking Footballteams langskomt, is voor een accommodatie natuurlijk interessant. Daarom krijg ik bij een verplichte overnachting toch een beetje het gevoel dat commercie en sport elkaar wel heel nadrukkelijk hebben gevonden. Ik zeg bewust gevoel, want ik beweer daarmee niet dat er daadwerkelijk sprake is van een verdienmodel over de ruggen van de deelnemers. Maar wanneer een deelnemer niet meer vrij is om zelf een hotel of andere accommodatie te kiezen, ontstaat die vraag automatisch. En die vraag mag wat mij betreft gewoon gesteld worden.

En dan Oldehove

Alsof de wenkbrauwen in Almelo nog niet hoog genoeg stonden, kwam er deze week ook nieuws uit Oldehove. Daar was afgesproken dat er op 9 oktober volgens de speelwijze van SV Bedum een toernooi gespeeld zou gaan worden. Dat was dus de afspraak. Een toernooi met een bepaalde manier van spelen, passend bij de wijze waarop de SV Bedum Oldstars hun Walking Football beoefenen. Maar deze week kwamen er vanuit Oldehove geluiden dat men toch liever volgens de regels van de KNVB wilde gaan spelen. En daar zit nu precies het probleem. Want de KNVB-regels staan op onderdelen haaks op de manier waarop er in Bedum wordt gespeeld. Dat betekent dus dat de SV Bedum Oldstars niet aan dat toernooi gaan deelnemen. Ook daar kun je natuurlijk zeggen: regels zijn regels. Maar dan moeten we misschien eerst eens goed nadenken over wat Walking Football eigenlijk moet zijn. Is het een spelvorm waarbij we koste wat kost één uniforme manier van spelen moeten afdwingen? Of is het juist een voetbalvorm waarin ruimte moet zijn voor verschillende manieren waarop oudere voetballers en voetbalsters plezier aan het spel beleven? Ik kies zelf nadrukkelijk voor dat laatste. Bij SV Bedum wordt op een bepaalde manier gespeeld. Dat gebeurt niet zomaar. Daar zitten afspraken achter en die speelwijze past bij de groep en wordt begeleid door drie meer dan prima scheidsrechters. Wanneer vervolgens wordt afgesproken dat een toernooi volgens die spelwijze wordt gespeeld, vind ik het vreemd wanneer daar kort voor het evenement opeens van wordt afgeweken. Voor de SV Bedum Oldstars betekent dat simpelweg dat deelname geen optie meer is.

Ik ga toch even kijken

Toch denk ik dat ik vrijdag 9 oktober als inwoner van Ezinge en voetballer van de SV Bedum Oldstars wel even ga kijken. Niet om met een stopwatch langs de lijn te staan. Niet om bij iedere overtreding te roepen dat de KNVB-regels niet worden nageleefd. Maar gewoon om eens te kijken. Ik ben namelijk benieuwd naar al die mannen die volgens de regels van de KNVB Walking Football gaan spelen. Want ik weet nu al één ding vrijwel zeker: dat gaat ze nooit lukken. Want zodra het spel begint, gaat het bloed toch sneller stromen. Dan wordt die bal ineens belangrijker dan de regel en wordt je weer voetballer. Dan wil iemand een sprintje trekken om bij een tegenstander weg te komen. Dan vergeet iemand even dat hij officieel moet wandelen. En misschien is dat juist wel de kern van mijn kritiek.

Walking Football is ooit bedacht om mensen op latere leeftijd te laten voetballen, bewegen, elkaar te ontmoeten en vooral plezier te hebben. Wanneer we vervolgens zo krampachtig met regels, commerciële afspraken en verschillende interpretaties van het spel omgaan, moeten we oppassen dat we niet het belangrijkste onderdeel uit het oog verliezen. Het plezier. Dus ja, ik blijf de ontwikkelingen rondom Walking Football met belangstelling volgen. En waarschijnlijk blijf ik ook af en toe mijn wenkbrauwen fronsen. Want wanneer een wandelvoetbaltoernooi vooral gaat over verplicht overnachten, commerciële afspraken en discussies over welke regels precies moeten worden toegepast, vraag ik mij soms af of we nog wel bezig zijn met datgene waarvoor Walking Football ooit bedoeld was. Voetbal spelen. Samen. Met plezier. En wat mij betreft liefst zonder dat iemand vooraf eerst moet uitleggen hoe duur het kampement wordt en welke regels we onderweg allemaal niet mogen vergeten.