De onzin van de oproep op sociale media

Hoe vaak zou ik ze inmiddels al zijn tegengekomen? De inmiddels bekende oproep op Facebook, Instagram of op X: "Wij zoeken een teamleider!", "Wie wil ons bestuur versterken?" of nog erger: "Ons eerste elftal zoekt dringend nieuwe spelers."





Ik scroll er lachend meestal snel voorbij, omdat ik er eigenlijk maar één gedachte bij heb: zo werkt het niet. Sterker nog, ik denk dat dit soort 'advertenties' vaak het tegenovergestelde effect heeft van wat een vereniging hoopt te bereiken. Ze stralen eerder een gevoel van nood uit dan van enthousiasme. Natuurlijk begrijp ik dat clubs vrijwilligers tekortkomen en dat het steeds lastiger wordt om mensen te vinden die iets extra's willen doen. Dat probleem is er vrijwel overal. Maar een algemene oproep op sociale media gaat dat probleem niet oplossen.

Teamleiders, bestuursleden en ook verzorgers vind je namelijk niet door een bericht online te zetten en vervolgens af te wachten wie zich meldt. Die mensen moet je binnen je eigen vereniging zoeken. Daar lopen ze immers al rond.

Voor de duidelijkheid: ik heb het hier niet over betaalde functies of specialistische banen. Een verzorger vormt daarop misschien wel de uitzondering. Daar is kennis voor nodig. Je wilt immers iemand langs de lijn hebben die weet hoe hij of zij moet handelen bij blessures, die onderscheid kan maken tussen een simpele verrekking en iets ernstigers en die spelers verantwoord kan begeleiden. Toch zie je ook daar regelmatig iets merkwaardigs gebeuren.

Bij veel amateurverenigingen loopt er iemand met de waterput het veld op die net zoveel verstand heeft van het behandelen van blessures als ik van alles wat zich onder de motorkap van een auto afspeelt. Helemaal niets dus. Dat klinkt misschien wat scherp, maar kijk eens eerlijk om je heen. Hoe vaak wordt de rol van verzorger ingevuld door iemand die toevallig beschikbaar was? Een ouder, een oud-speler of een wisselspeler. Natuurlijk gebeurt dat met de beste bedoelingen en verdient iedereen die zich vrijwillig inzet respect. Daar gaat het niet om. Maar als clubs ergens eens wat meer in zouden mogen investeren, dan is het wel in de begeleiding van spelers. Een goede cursus sportverzorging kost geld, maar levert uiteindelijk veel op. Blessures worden beter beoordeeld, spelers voelen zich veiliger en trainers kunnen vertrouwen op iemand met kennis van zaken. Dat lijkt mij een investering die zichzelf terugverdient.

Voor bestuursleden en teamleiders ligt dat anders. Daar hoef je echt geen uitgebreide opleiding voor gevolgd te hebben. Natuurlijk is ervaring mooi meegenomen en een beetje organisatietalent helpt ook, maar uiteindelijk draait het vooral om betrokkenheid. Om mensen die hart hebben voor de club, verantwoordelijkheid willen nemen en bereid zijn wat tijd vrij te maken. En precies daarom geloof ik niet in die openbare oproepen.

Wie wordt er nu werkelijk enthousiast van een bericht waarin staat dat een vereniging dringend een bestuurslid zoekt? De meeste mensen lezen het, denken dat iemand anders zich wel zal melden en scrollen vervolgens verder. Hetzelfde geldt voor de oproep om teamleiders. De kans dat iemand die geen enkele binding heeft met de club ineens denkt: "Dat lijkt me leuk, ik ga iedere zaterdag op pad met een team," is bijzonder klein. Zo werkt vrijwilligerswerk nu eenmaal niet. Vrijwilligers zeggen veel sneller ja wanneer ze persoonlijk worden gevraagd. Dat is ook helemaal niet zo vreemd. Een persoonlijk gesprek geeft waardering. Je laat iemand merken dat je juist hém of háár geschikt vindt. Dat iemand kwaliteiten bezit die waardevol zijn voor de vereniging. Dat voelt heel anders dan reageren op een algemene advertentie die voor iedereen bedoeld is.

Sterker nog, veel vrijwilligers die al jarenlang actief zijn, geven achteraf hetzelfde antwoord wanneer je vraagt waarom ze ooit begonnen zijn. "Ze vroegen het me." Zo simpel is het vaak.

Daarom zou iedere vereniging veel actiever mogen kijken naar de mensen die al langs de lijn staan. Die ouder die iedere week aanwezig is. Die oud-speler die nog regelmatig een wedstrijd komt kijken. Die sponsor die altijd betrokken is. Of die trainer die misschien wel toe is aan een andere rol binnen de club.

Ga met die mensen in gesprek. Leg uit waarom je juist aan hen denkt. Vertel wat de functie inhoudt en hoeveel tijd het daadwerkelijk kost. Vaak blijken de bezwaren veel kleiner dan vooraf gedacht.

En dan nog die oproepen voor nieuwe spelers. Persoonlijk vind ik die misschien nog wel het meest pijnlijk. Wanneer een vereniging op sociale media smeekt om spelers zodat een elftal überhaupt kan blijven bestaan, straalt dat vooral uit dat er iets niet goed gaat. Natuurlijk kunnen er uitzonderingen zijn door verhuizingen of een plotselinge leegloop, maar structureel spelers werven via de socials voelt als een kansloze noodkreet/

Nieuwe spelers komen niet omdat ze een advertentie hebben gezien. Ze komen omdat vrienden er voetballen, omdat de sfeer goed is, omdat trainers positief zijn, omdat de accommodatie aantrekkelijk is omdat een club een goede naam heeft in de regio en soms ook omdat er wordt betaald. Misschien moeten verenigingen daarom minder energie steken in het bedenken van creatieve oproepen op sociale media en juist meer tijd investeren in persoonlijk contact. In aandacht voor vrijwilligers. In het opleiden van mensen die verantwoordelijkheid dragen. En vooral in het creëren van een club waar mensen graag bij willen horen. Want uiteindelijk meldt bijna niemand zich spontaan aan na het lezen van een oproep. Maar heel veel mensen zeggen wél ja wanneer iemand de moeite neemt om persoonlijk te vragen: "Zou jij dit misschien willen doen?" En juist daarin zit het verschil tussen een advertentie en echte clubbinding.




Ik scroll er lachend meestal snel voorbij, omdat ik er eigenlijk maar één gedachte bij heb: zo werkt het niet. Sterker nog, ik denk dat dit soort 'advertenties' vaak het tegenovergestelde effect heeft van wat een vereniging hoopt te bereiken. Ze stralen eerder een gevoel van nood uit dan van enthousiasme. Natuurlijk begrijp ik dat clubs vrijwilligers tekortkomen en dat het steeds lastiger wordt om mensen te vinden die iets extra's willen doen. Dat probleem is er vrijwel overal. Maar een algemene oproep op sociale media gaat dat probleem niet oplossen.

Teamleiders, bestuursleden en ook verzorgers vind je namelijk niet door een bericht online te zetten en vervolgens af te wachten wie zich meldt. Die mensen moet je binnen je eigen vereniging zoeken. Daar lopen ze immers al rond.

Voor de duidelijkheid: ik heb het hier niet over betaalde functies of specialistische banen. Een verzorger vormt daarop misschien wel de uitzondering. Daar is kennis voor nodig. Je wilt immers iemand langs de lijn hebben die weet hoe hij of zij moet handelen bij blessures, die onderscheid kan maken tussen een simpele verrekking en iets ernstigers en die spelers verantwoord kan begeleiden. Toch zie je ook daar regelmatig iets merkwaardigs gebeuren.

Bij veel amateurverenigingen loopt er iemand met de waterput het veld op die net zoveel verstand heeft van het behandelen van blessures als ik van alles wat zich onder de motorkap van een auto afspeelt. Helemaal niets dus. Dat klinkt misschien wat scherp, maar kijk eens eerlijk om je heen. Hoe vaak wordt de rol van verzorger ingevuld door iemand die toevallig beschikbaar was? Een ouder, een oud-speler of een wisselspeler. Natuurlijk gebeurt dat met de beste bedoelingen en verdient iedereen die zich vrijwillig inzet respect. Daar gaat het niet om. Maar als clubs ergens eens wat meer in zouden mogen investeren, dan is het wel in de begeleiding van spelers. Een goede cursus sportverzorging kost geld, maar levert uiteindelijk veel op. Blessures worden beter beoordeeld, spelers voelen zich veiliger en trainers kunnen vertrouwen op iemand met kennis van zaken. Dat lijkt mij een investering die zichzelf terugverdient.

Voor bestuursleden en teamleiders ligt dat anders. Daar hoef je echt geen uitgebreide opleiding voor gevolgd te hebben. Natuurlijk is ervaring mooi meegenomen en een beetje organisatietalent helpt ook, maar uiteindelijk draait het vooral om betrokkenheid. Om mensen die hart hebben voor de club, verantwoordelijkheid willen nemen en bereid zijn wat tijd vrij te maken. En precies daarom geloof ik niet in die openbare oproepen.

Wie wordt er nu werkelijk enthousiast van een bericht waarin staat dat een vereniging dringend een bestuurslid zoekt? De meeste mensen lezen het, denken dat iemand anders zich wel zal melden en scrollen vervolgens verder. Hetzelfde geldt voor de oproep om teamleiders. De kans dat iemand die geen enkele binding heeft met de club ineens denkt: "Dat lijkt me leuk, ik ga iedere zaterdag op pad met een team," is bijzonder klein. Zo werkt vrijwilligerswerk nu eenmaal niet. Vrijwilligers zeggen veel sneller ja wanneer ze persoonlijk worden gevraagd. Dat is ook helemaal niet zo vreemd. Een persoonlijk gesprek geeft waardering. Je laat iemand merken dat je juist hém of háár geschikt vindt. Dat iemand kwaliteiten bezit die waardevol zijn voor de vereniging. Dat voelt heel anders dan reageren op een algemene advertentie die voor iedereen bedoeld is.

Sterker nog, veel vrijwilligers die al jarenlang actief zijn, geven achteraf hetzelfde antwoord wanneer je vraagt waarom ze ooit begonnen zijn. "Ze vroegen het me." Zo simpel is het vaak.

Daarom zou iedere vereniging veel actiever mogen kijken naar de mensen die al langs de lijn staan. Die ouder die iedere week aanwezig is. Die oud-speler die nog regelmatig een wedstrijd komt kijken. Die sponsor die altijd betrokken is. Of die trainer die misschien wel toe is aan een andere rol binnen de club.

Ga met die mensen in gesprek. Leg uit waarom je juist aan hen denkt. Vertel wat de functie inhoudt en hoeveel tijd het daadwerkelijk kost. Vaak blijken de bezwaren veel kleiner dan vooraf gedacht.

En dan nog die oproepen voor nieuwe spelers. Persoonlijk vind ik die misschien nog wel het meest pijnlijk. Wanneer een vereniging op sociale media smeekt om spelers zodat een elftal überhaupt kan blijven bestaan, straalt dat vooral uit dat er iets niet goed gaat. Natuurlijk kunnen er uitzonderingen zijn door verhuizingen of een plotselinge leegloop, maar structureel spelers werven via de socials voelt als een kansloze noodkreet/

Nieuwe spelers komen niet omdat ze een advertentie hebben gezien. Ze komen omdat vrienden er voetballen, omdat de sfeer goed is, omdat trainers positief zijn, omdat de accommodatie aantrekkelijk is omdat een club een goede naam heeft in de regio en soms ook omdat er wordt betaald. Misschien moeten verenigingen daarom minder energie steken in het bedenken van creatieve oproepen op sociale media en juist meer tijd investeren in persoonlijk contact. In aandacht voor vrijwilligers. In het opleiden van mensen die verantwoordelijkheid dragen. En vooral in het creëren van een club waar mensen graag bij willen horen. Want uiteindelijk meldt bijna niemand zich spontaan aan na het lezen van een oproep. Maar heel veel mensen zeggen wél ja wanneer iemand de moeite neemt om persoonlijk te vragen: "Zou jij dit misschien willen doen?" En juist daarin zit het verschil tussen een advertentie en echte clubbinding.