Een weekend om te koesteren

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je eigenlijk niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, telefoontjes na afloop en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi en puur maakt.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je eigenlijk niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, telefoontjes na afloop en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi maakt.

Durven we het kind nog centraal te zetten? Een opa kijkt naar de JO7 van zijn kleinzoon en ziet het misgaan

Op 9 december schreef ik op Puurvoetbalonline over de keuze van vv Eenrum om met de JO7 niet mee te doen aan fase 3 , de winterfase, van de competitie. Een bewuste keuze. Geen impuls, geen gemakzucht, maar een keuze waar al drie jaar lang over is nagedacht. Een keuze vóór het kind en niet vóór de kalender.
We zijn nu een maand verder. Het is 9 januari. Winterse omstandigheden bepalen het weerbeeld, velden zijn door de sneeuw onbespeelbaar. De meeste JO7-teams trainen , als het goed is, in de zaal. Warme voeten, plezier, balgevoel, lachen. Maar ondertussen staat 24 januari alweer rood omcirkeld: dan moet fase 3 beginnen. Ook voor de JO7.

 

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie.

Zaterdag stond voor de JO9-1 van VSV Velserbroek het laatste duel voor de winterstop op het programma. Het laatste duel in fase 2 tegen de ‘buren’ van RKVV Velsen werd voor VSV een om maar snel te vergeten. Want na een prima eerste helft, die aanbrak met een 4-4 stand werd het een duidelijke 4-8 nederlaag.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Geen statistiekenboek, geen droge samenvattingen van uitslagen of doelpunten — nee, het gaat me om de momenten ertussenin. De grappen in de auto op weg naar het sportpark. De spanning voor een aftrap. De twijfel of het weer wel goed genoeg zou zijn om überhaupt te spelen. De diepe teleurstelling als de bal nét niet goed viel. En vooral die pure, ongeremde blijdschap wanneer de bal wél achter de keeper belandde. Dat zijn de herinneringen die blijven. Herinneringen die voetbal op jonge leeftijd zoveel méér maken dan alleen een sport. Hoofdstuk tien van dit digitale plakboek draait daarom om euforie — en die kwam deze week uit onverwacht veel hoeken.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek groeide langzaam uit van een ingeving tot een kleine missie. Niet alleen de doelpunten, de passes of de einduitslagen – die kun je later in elk wedstrijdverslag wel terugvinden – maar juist de momenten ertussenin. De grappen in de auto op weg naar het sportpark. De twijfel of het weer wel goed genoeg zou zijn om te spelen. De spanning in hun ogen bij een aftrap, de diepe teleurstelling bij een tegendoelpunt en vooral die onverwachte, onbedwingbare blijdschap na een eigen goal. Dat zijn de herinneringen die blijven hangen. Herinneringen die het voetbal op jonge leeftijd zoveel meer maken dan alleen een sport.
In het tiende  hoofdstuk van dit digitale plakboek draait het om euforie, 

Het is een van die zinnen die je als kind bijna als een waarschuwing boven je bed zou kunnen hangen: “Eerst je zwemdiploma, en dán mag je voetballen.” Alsof het leven een militaire missie is waarbij stap voor stap, zonder afwijkingen, het verplichte parcours moet worden afgelegd. Alsof kinderen projecten zijn die je via een strak draaiboek naar volwassenheid moet loodsen.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar juist de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine opmerkingen die vaak meer zeggen dan een hele wedstrijd. Het zijn die herinneringen die voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het negende hoofdstuk van dit plakboek draait het bij beide jongens om één thema: verbetering. En dat was deze zaterdag op twee heel verschillende velden duidelijk zichtbaar.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, dteleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine zinnen die vaak meer zeggen dan de hele wedstrijd. Het zijn juist die herinneringen die het voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het achtste hoofdstuk draait het om een beetje geluk, een verloren wedstrijd, een trainer die het roer wil omgooien én twee jongens die ieder op hun eigen manier stappen zetten.