De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 13)
Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je eigenlijk niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, telefoontjes na afloop en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi maakt.
Ook in 2026 slaan we dat plakboek weer open. De tweede seizoenshelft begon in de week van 12 januari en dat betekende voor beide boys: voetbalschoenen weer aan, tassen gepakt en de blik vooruit. Voor Morris ging het op woensdag 14 januari weer los met de eerste training op het veld in Velserbroek. Voor Tim begon het nieuwe voetbaljaar een dag eerder, op dinsdag 13 januari, in de zaal. Het begin was er en belangrijker nog: beide jongens waren blij dat ze weer mochten voetballen. Al had Morris er wel een kleine kanttekening bij. In Velserbroek had het, zeker voor januari, best een paar graden warmer mogen zijn.
Tim beleefde tijdens die eerste training meteen een zogenoemd ‘geluksmomentje’. Hij mocht namelijk zijn voor zijn verjaardag gekregen tenue van het Nederlands Elftal laten zien. Voor een jonge voetballer is dat altijd bijzonder. Het aantrekken van zo’n shirt voelt toch een beetje alsof je zelf Oranje vertegenwoordigt. Dat het tenue tijdens een training gedragen werd, maakte het moment alleen maar mooier. Zulke kleine dingen zijn goud waard in het jeugdvoetbal.
Met de start van het voetballen keerde ook een ander vast ritueel terug. Op zaterdag ging de telefoon weer. Het bekende nummer uit Velserbroek verscheen op het scherm. Morris had namelijk een oefenduel gespeeld en daar moest natuurlijk verslag van worden gedaan. Zijn team, VSV Velserbroek JO9-1, had geoefend tegen OD en dat duel werd met maar liefst 7-0 gewonnen. “Hoi opa, we hebben met 7-0 gewonnen en ik heb drie keer gescoord, waaronder een kopbal. En Luuk is naar de JO10 gegaan.”
Drie belangrijke mededelingen in één zin. Hoe mooi wil je het hebben als opa? Doelpunten, een overwinning én nieuws over het team. Dat Morris ook nog even benoemde dat hij had gekopt, maakte het verhaal compleet. Voor een speler in de JO9 blijft een kopbal toch iets bijzonders.
Dat Luuk naar de JO10 is overgeheveld, was voor mij geen verrassing. Ik had VSV Velserbroek JO9-1 voor de winterstop zien spelen en wist wat Luuk kon brengen. Voor het team is het een aderlating, maar Morris leek er niet echt mee te zitten. Ze hadden immers zonder Luuk met 7-0 gewonnen. Dat zegt iets over het vertrouwen binnen de ploeg én over hoe kinderen omgaan met veranderingen. Morgen staat er weer iemand anders naast je op het veld en dat is ook goed.
Waar Morris op zaterdag dus een oefenduel speelde, hadden Tim en zijn vriendjes van De Heracliden JO7 een vrij weekend. Geen wedstrijd, geen training. Wel kwam de nieuwe indeling naar buiten. Maar binnen De Heracliden werd gelukkig ook een verstandige keuze gemaakt: fase 3 wordt overgeslagen. Geen gedoe op koude velden, geen verkleumde kinderen en ouders langs de lijn, maar een alternatief dat beter past bij zesjarigen.
Met behulp van… lekker een zaaltoernooi spelen.
Een zaaltoernooitje met inmiddels vier clubs die begrijpen waar het bij deze leeftijd om draait. Plezier. Beweging. Enthousiasme. En vooral niet: kou lijden op een veld waar niemand echt beter van wordt. In de zaal rolt de bal sneller, is iedereen constant betrokken en blijft de glimlach zichtbaar. Zo hoort jeugdvoetbal te zijn.
Als opa kijk ik daar met veel genoegen naar. Niet alleen naar doelpunten of uitslagen, maar naar het plezier, de verhalen en de telefoontjes. Het digitale plakboek vult zich vanzelf, bladzijde na bladzijde. En terwijl Morris en Tim gewoon doen wat ze het liefste doen, voetballen, besef ik dat dit precies is waarom dat idee ooit ontstond.
Ja, dit was inderdaad een goed idee.
Ook in 2026 slaan we dat plakboek weer open. De tweede seizoenshelft begon in de week van 12 januari en dat betekende voor beide boys: voetbalschoenen weer aan, tassen gepakt en de blik vooruit. Voor Morris ging het op woensdag 14 januari weer los met de eerste training op het veld in Velserbroek. Voor Tim begon het nieuwe voetbaljaar een dag eerder, op dinsdag 13 januari, in de zaal. Het begin was er en belangrijker nog: beide jongens waren blij dat ze weer mochten voetballen. Al had Morris er wel een kleine kanttekening bij. In Velserbroek had het, zeker voor januari, best een paar graden warmer mogen zijn.
Tim beleefde tijdens die eerste training meteen een zogenoemd ‘geluksmomentje’. Hij mocht namelijk zijn voor zijn verjaardag gekregen tenue van het Nederlands Elftal laten zien. Voor een jonge voetballer is dat altijd bijzonder. Het aantrekken van zo’n shirt voelt toch een beetje alsof je zelf Oranje vertegenwoordigt. Dat het tenue tijdens een training gedragen werd, maakte het moment alleen maar mooier. Zulke kleine dingen zijn goud waard in het jeugdvoetbal.
Met de start van het voetballen keerde ook een ander vast ritueel terug. Op zaterdag ging de telefoon weer. Het bekende nummer uit Velserbroek verscheen op het scherm. Morris had namelijk een oefenduel gespeeld en daar moest natuurlijk verslag van worden gedaan. Zijn team, VSV Velserbroek JO9-1, had geoefend tegen OD en dat duel werd met maar liefst 7-0 gewonnen. “Hoi opa, we hebben met 7-0 gewonnen en ik heb drie keer gescoord, waaronder een kopbal. En Luuk is naar de JO10 gegaan.”
Drie belangrijke mededelingen in één zin. Hoe mooi wil je het hebben als opa? Doelpunten, een overwinning én nieuws over het team. Dat Morris ook nog even benoemde dat hij had gekopt, maakte het verhaal compleet. Voor een speler in de JO9 blijft een kopbal toch iets bijzonders.
Dat Luuk naar de JO10 is overgeheveld, was voor mij geen verrassing. Ik had VSV Velserbroek JO9-1 voor de winterstop zien spelen en wist wat Luuk kon brengen. Voor het team is het een aderlating, maar Morris leek er niet echt mee te zitten. Ze hadden immers zonder Luuk met 7-0 gewonnen. Dat zegt iets over het vertrouwen binnen de ploeg én over hoe kinderen omgaan met veranderingen. Morgen staat er weer iemand anders naast je op het veld en dat is ook goed.
Waar Morris op zaterdag dus een oefenduel speelde, hadden Tim en zijn vriendjes van De Heracliden JO7 een vrij weekend. Geen wedstrijd, geen training. Wel kwam de nieuwe indeling naar buiten. Maar binnen De Heracliden werd gelukkig ook een verstandige keuze gemaakt: fase 3 wordt overgeslagen. Geen gedoe op koude velden, geen verkleumde kinderen en ouders langs de lijn, maar een alternatief dat beter past bij zesjarigen.
Met behulp van… lekker een zaaltoernooi spelen.
Een zaaltoernooitje met inmiddels vier clubs die begrijpen waar het bij deze leeftijd om draait. Plezier. Beweging. Enthousiasme. En vooral niet: kou lijden op een veld waar niemand echt beter van wordt. In de zaal rolt de bal sneller, is iedereen constant betrokken en blijft de glimlach zichtbaar. Zo hoort jeugdvoetbal te zijn.
Als opa kijk ik daar met veel genoegen naar. Niet alleen naar doelpunten of uitslagen, maar naar het plezier, de verhalen en de telefoontjes. Het digitale plakboek vult zich vanzelf, bladzijde na bladzijde. En terwijl Morris en Tim gewoon doen wat ze het liefste doen, voetballen, besef ik dat dit precies is waarom dat idee ooit ontstond.
Ja, dit was inderdaad een goed idee.
