Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie.

Zaterdag stond voor de JO9-1 van VSV Velserbroek het laatste duel voor de winterstop op het programma. Het laatste duel in fase 2 tegen de ‘buren’ van RKVV Velsen werd voor VSV een om maar snel te vergeten. Want na een prima eerste helft, die aanbrak met een 4-4 stand werd het een duidelijke 4-8 nederlaag.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Geen statistiekenboek, geen droge samenvattingen van uitslagen of doelpunten — nee, het gaat me om de momenten ertussenin. De grappen in de auto op weg naar het sportpark. De spanning voor een aftrap. De twijfel of het weer wel goed genoeg zou zijn om überhaupt te spelen. De diepe teleurstelling als de bal nét niet goed viel. En vooral die pure, ongeremde blijdschap wanneer de bal wél achter de keeper belandde. Dat zijn de herinneringen die blijven. Herinneringen die voetbal op jonge leeftijd zoveel méér maken dan alleen een sport. Hoofdstuk tien van dit digitale plakboek draait daarom om euforie — en die kwam deze week uit onverwacht veel hoeken.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek groeide langzaam uit van een ingeving tot een kleine missie. Niet alleen de doelpunten, de passes of de einduitslagen – die kun je later in elk wedstrijdverslag wel terugvinden – maar juist de momenten ertussenin. De grappen in de auto op weg naar het sportpark. De twijfel of het weer wel goed genoeg zou zijn om te spelen. De spanning in hun ogen bij een aftrap, de diepe teleurstelling bij een tegendoelpunt en vooral die onverwachte, onbedwingbare blijdschap na een eigen goal. Dat zijn de herinneringen die blijven hangen. Herinneringen die het voetbal op jonge leeftijd zoveel meer maken dan alleen een sport.
In het tiende  hoofdstuk van dit digitale plakboek draait het om euforie, 

Het is een van die zinnen die je als kind bijna als een waarschuwing boven je bed zou kunnen hangen: “Eerst je zwemdiploma, en dán mag je voetballen.” Alsof het leven een militaire missie is waarbij stap voor stap, zonder afwijkingen, het verplichte parcours moet worden afgelegd. Alsof kinderen projecten zijn die je via een strak draaiboek naar volwassenheid moet loodsen.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar juist de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine opmerkingen die vaak meer zeggen dan een hele wedstrijd. Het zijn die herinneringen die voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het negende hoofdstuk van dit plakboek draait het bij beide jongens om één thema: verbetering. En dat was deze zaterdag op twee heel verschillende velden duidelijk zichtbaar.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, dteleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine zinnen die vaak meer zeggen dan de hele wedstrijd. Het zijn juist die herinneringen die het voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het achtste hoofdstuk draait het om een beetje geluk, een verloren wedstrijd, een trainer die het roer wil omgooien én twee jongens die ieder op hun eigen manier stappen zetten.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de kleine zinnen die zoveel zeggen. Het zijn de herinneringen die het voetbal, zeker op deze leeftijd, zo bijzonder maken. In dit zevende hoofdstuk staat een beetje geluk centraal, samen met een verloren wedstrijd én een trainer die het roer voorzichtig wil omgooien.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het volgen van mijn twee voetballende kleinzoons, die ieder op hun eigen manier hun eerste stappen zetten in de wereld van het voetbal. Zo is het idee geboren voor dit digitale plakboek: De voetbalavonturen van Morris en Tim. Een digitaal dagboek waarin ik, als trotse opa, hun reis op en rond het voetbalveld wil vastleggen. De verhalen, de overwinningen, de teleurstellingen, en vooral de glimlachen. Want voetbal is meer dan een spelletje — het is een avontuur vol herinneringen.

Een stap omhoog voor Morris

We beginnen bij Morris, die bij VSV Velserbroek voetbalt. Tot voor kort was hij de spits van de JO9-2, maar onlangs kwam er mooi nieuws: promotie naar de JO9. Dat klinkt natuurlijk als een stap vooruit. Een bevestiging dat hij goed bezig is, want je wordt niet zomaar overgeheveld naar een hoger team. De trainers zullen wel weten wat ze doen, denk je dan. En eerlijk is eerlijk: voor een jonge speler is dat best een compliment.