De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 12)
Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie.
Het is geen statistiekenboek geworden. Geen droge overzichten van uitslagen, standen of doelpuntenmakers. Het gaat mij juist om alles wat zich tussen de lijnen afspeelt. De grappen onderweg lopend naar het sportpark. De spanning die je bijna kunt voelen voor de aftrap. De twijfel bij ouders en opa’s of het weer wel goed genoeg is om überhaupt te spelen. De diepe teleurstelling wanneer de bal nét niet goed valt. En vooral die pure, ongeremde blijdschap als hij wél achter de keeper belandt. Dát zijn de momenten die blijven hangen. Herinneringen die voetbal op jonge leeftijd zoveel meer maken dan alleen een sport.
Voor Morris en Tim is de winterstop aangebroken. Even een paar weken geen trainingen, geen wedstrijden, geen zaterdagochtenden langs de lijn. Tijd om op adem te komen en om in januari weer fris te beginnen aan de tweede helft van het seizoen.
Voor Tim betekende dat het einde van de tweede fase van het seizoen 2025-2026. Hij speelde deze fase in de JO7-1 van De Heracliden. Een fase met wisselend succes. Er werden een paar wedstrijden gewonnen, een paar keer gelijkgespeeld, maar de meeste duels gingen nog verloren. Uitslagen die je op papier misschien snel wegzet, maar die voor kinderen van zes vooral leerzaam zijn.
Want de grootste winst zat niet in de punten, maar in de ontwikkeling. Het team ging zichtbaar beter voetballen. Meer samenspel, iets meer rust aan de bal, beter begrijpen waar een teamgenoot staat. Kleine stapjes vooruit, maar wel stapjes die vertrouwen geven. Het is precies die vooruitgang die na de winterstop een vervolg verdient.
Al hoopt deze opa wel dat er binnen De Heracliden eens wordt gekeken naar het voorbeeld van Eenrum, waar de JO7 al drie jaar niet meer meedoet aan fase 3. Want eerlijk is eerlijk: voetballers van zes jaar verdienen in januari, februari en maart een alternatief programma. Spelvormen, zaalvoetbal, techniektraining of gewoon plezier maken met de bal — alles is beter dan verkleumen op een koud en nat voetbalveld terwijl kleine handen nauwelijks warm te houden zijn.
Ook in Velserbroek is het winterstop. Na de 4-8 nederlaag tegen Velsen is het voor Morris en zijn teamgenootjes van de JO9-1 voorlopig klaar met trainen en wedstrijden spelen. Op 12 januari worden de boys weer op het trainingsveld verwacht om zich voor te bereiden op de tweede helft van het seizoen.
Ook voor de JO9-1 was de tweede fase wisselvallig. Overwinningen, nederlagen en gelijke spelen; alles kwam voorbij. Dat hoort bij voetbal, zeker op deze leeftijd. En toch waren er wedstrijden waarin er misschien wel meer had ingezeten. Wedstrijden waarin het kwartje nét de verkeerde kant op viel, of waarin een sterke fase niet werd beloond.
Maar misschien wordt dat bewaard voor fase 3 en 4. Voor het moment waarop het team nóg beter op elkaar is ingespeeld. En zo ligt het voetbal even stil. Geen natte sokken, geen koude neuzen, geen modderige shirts. Maar de herinneringen blijven doorgaan. In het hoofd van een opa, in een digitaal plakboek en vooral in de hoofden van twee jongens voor wie voetbal voorlopig nog vooral draait om plezier, avontuur en samen spelen. En misschien is dat wel precies zoals het hoort.
