Er zijn van die plekken op een sportpark waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Niet omdat ze nog springlevend zijn, maar juist omdat ze herinneringen vasthouden. Herinneringen aan een tijd waarin het zaterdagvoetbal nog naar modder rook, waarin de geur van vers gemaaid gras en natte leren ballen zich mengde met de klanken van een scheidsrechterfluit en een kantinespeaker met net iets te veel enthousiasme.

De rubriek Wedstrijd van de Week maakt zijn rentree op Puurvoetbalonline. Jarenlang was dit een vast onderdeel van de website, een plek waar vooruitblikken op lokale duels niet alleen werden gelezen, maar vooral ook besproken. Soms met instemming, soms met de nodige kritiek, maar altijd met passie. En dat is precies wat het amateurvoetbal zo mooi maakt. Deze week trappen we af met een interessante krachtmeting in Sauwerd, waar SIOS het zaterdag opneemt tegen Mamio uit de stad Groningen.

Natuurlijk heb ik daar een mening over. Sterker nog: ik heb er elke dag een mening over. En dat ik mij soms moet “verantwoorden” voor mijn desinteresse in het betaald voetbal, boeit mij werkelijk geen seconde. Laat anderen maar denken dat ik gek ben. Ik heb gewoon mijn interesse allang verloren in het circus dat men nog altijd met droge ogen “betaald voetbal” noemt.

Zondagavond. De tv stond aan, koffie erbij, en daar waren ze weer: de onbekende helden van de Drentse amateurvelden. Geen gelikte profs, geen stadionlicht, maar modder, passie en dorpsgezichten. RTV Drenthe liet met Onze Club opnieuw zien hoe mooi amateurvoetbal kan zijn. En ik dacht: waarom hebben wij in Groningen dat eigenlijk niet?

Er zijn van die zaterdag of zondagen waarop je als trainer denkt: “Het kan niet gekker.” En dan wordt het gekker. Je kent het wel. De warming-up zit erop, de jongens zijn los, de ballen liggen weer in het netje, de grensrechter heeft zijn vlag om zijn hand gewikkeld alsof hij naar een carnavalstent gaat, en jij, als trainer ,denkt: “Mooi, we zijn er klaar voor.”
Tot iemand ineens roept: “Trainer! Ik heb m’n wedstrijdshirt nog niet aan!” En daar gaat-ie. De wisselspeler, net nog een keurige 400 meter aan sprintjes gedaan ,vliegt de kleedkamer in, alsof hij een recordpoging shorttrack met noppen gaat doen. De rest kijkt wat beduusd toe. Jij ontploft van binnen. Want ja, de klok tikt, de scheids heeft al op z’n fluit geblazen, en jouw bankzitter is bezig met een kledingwissel alsof hij auditie doet voor een catwalk bij H&M. En dat allemaal… omdat z’n shirt nog in de kleedkamer lag.

Het was ergens vorige week toen ik door de stad liep Groningen en ik opeens mijn naam hoorde. Een bekende uit het amateurvoetbal, laten we hem voor het gemak Jan noemen ,stond breed lachend voor me. We hadden elkaar een tijd niet gesproken, dus een kop koffie was snel geregeld. En zoals dat gaat met mensen die van voetbal houden: nog voor het eerste kopje op tafel stond, zaten we al midden in een gesprek over voetbal. “Is een van je kleinzoons al kampioen geworden?” vroeg hij, met die bekende twinkeling in zijn ogen. Ik moest lachen. Niet omdat het een rare vraag was, maar omdat ik wist dat Jan fel tegenstander is van die zogenaamde “kampioenschappen” in het jeugdvoetbal. Je weet wel, die titeltjes na elke fase waarin een elftal dat toevallig bovenaan eindigt, feest mag vieren alsof ze de Champions League hebben gewonnen. En eerlijk is eerlijk: ik geef hem geen ongelijk.

Er zijn van die dingen waar je niet over zwijgt. Omdat ze te mooi zijn om te laten liggen, of omdat je er simpelweg te veel van houdt om je mond te houden. Voor mij is dat het amateurvoetbal. De liefde voor het amateurvoetbal wint het altijd van het mijn mond houden ,altijd. Ik mocht er zelf in lopen, vroeger. Eerst als voetballer, later als trainer, leider, en een enkele keer – tegen beter weten in – als scheidsrechter. Tegenwoordig loop ik er nog steeds rond, met een notitieblok, als verslaggever. En eerlijk is eerlijk: ook gewoon als opa, langs de lijn of op afstand achter de laptop, zoekend naar uitslagen en foto’s van de kleinzonen die inmiddels zelf het veld op rennen.

 

Ook dit seizoen mocht ik weer meewerken aan de voetbalbijlages voor drie verschillende kranten. Dertig bijdrages zijn het uiteindelijk geworden, en opvallend vaak kwam daarin één onderwerp terug: de beleving van de jeugd. Een thema dat de laatste jaren steeds vaker ter sprake komt, en terecht. Want wie langs de lijn staat of in een kleedkamer rondloopt, weet: de manier waarop jonge voetballers hun sport beleven, is simpelweg niet meer wat het ooit was.

 

Er zijn van die artikelen die je even laten slikken. Niet omdat ze zo goed geschreven zijn, maar omdat ze iets blootleggen waarvan je eigenlijk al wist dat het misging. Zo’n stukje in de krant dat je midden in de ochtendkoffie ineens recht in je voetbalhart raakt. Een artikel over het groeiende tekort aan vrijwilligers bij sportverenigingen.

Erik Meijer, oud-speler van PSV, Bayer Leverkusen en Liverpool, liet onlangs zijn licht schijnen op de hedendaagse voetbalcultuur, en zijn kritiek was scherp. Volgens hem worden jonge spelers tegenwoordig té veel beschermd. Data, overbezorgde ouders en een overvloed aan regeltjes bepalen wat ze wel en niet mogen doen, terwijl er tegelijkertijd constant wordt geklaagd over het aantal wedstrijden. Zijn woorden snijden diep: “Verwende rotjongens zijn het geworden. Dat is niet de schuld van de kinderen, maar van de ouders.” En eerlijk gezegd, daar zit een kern van waarheid in.