Het was zaterdag weer zover. Terwijl iedereen dacht dat het zou gaan over voetbal,gewoon voetbal, met lijnrechters die twijfelen, spelers die zuchten, trainers die mopperen,ging het ineens over iets heel anders: de doordeweekse wedstrijden in het amateurbekertoernooi. Niet omdat het leuk is om erover te praten, maar omdat het wéér mis is. Want zodra je het woord “loting” in combinatie met “KNVB” uitspreekt, weet je dat je een dunne ijsvloer op stapt.

Het artikel over de stille novemberstorm zorgde opnieuw voor reacties. Niet alleen onder het stuk op Facebook, maar ook via privéberichten en zelfs WhatsApp. En laat ik eerlijk zijn: ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik dat vervelend vind. Het betekent simpelweg dat Puurvoetbalonline gelezen wordt, dat mensen meedenken, reageren en vooral hun mening durven te geven. En precies dát is nodig als je het hebt over een onderwerp dat in het amateurvoetbal steeds harder wringt: het groeiende tekort aan trainers.

 

November is traditioneel de maand van vallende bladeren, Sint Maarten, discussies over al dan niet doorgaan van Sinterklaasintochten ,maar in het amateurvoetbal ook de maand van fluisteringen. Wat doet de club met de trainer? En minstens zo belangrijk: wat wil de trainer met de club?

Er is iets grondig mis in het Nederlandse voetbal. En nee, ik heb het niet over het niveau van de eredivisie, niet over de VAR die voor de zoveelste keer een wedstrijd om zeep helpt, en ook niet over het gebrek aan talent in de spits. Nee, ik heb het over de organisatie die zich met een air van onaantastbaarheid boven het voetbal heeft verheven: de KNVB.

Xander Anema deed enkele jaren geleden voor zijn toen studie een training mee van de SV Bedum Oldstars. En verder kwam ik hem regelmatig tegen als speler van het eerste team van Middelstum. Ook Xander benaderde ik voor de rubriek de 20 vragen aan en vanuit Nieuw Zeeland, waar hij op vakantie is zijn dit zijn antwoorden.

Aanstaande dinsdag, 11 november, ben ik precies drie maanden onderweg met www.puurvoetbalonline.nl. Drie maanden waarin ik heb geschreven, geïnterviewd, gepost, gereflecteerd en vooral: genoten. Want laten we eerlijk zijn, het is een voorrecht om te kunnen schrijven over iets waar je hart ligt. Amateurvoetbal. De plek waar je nog echte emotie ziet, echte betrokkenheid, en waar vrijwilligers het verschil maken.

Er zijn van die momenten dat ik mezelf even toespreek. “Het is weer zover,” zeg ik dan, half glimlachend, half zuchtend. “Er moet weer een beetje orde in de chaos komen.”
En met chaos bedoel ik niet de garage, de schuur of mijn kledingkast – nee, ik heb het over mijn voetbalboekenkast. Mijn heiligdom. Mijn museum van papier en herinnering.. 

Ze zeggen vaak: keepers zijn een beetje gek.
En eerlijk? Misschien is dat ook wel zo.

Ze laten zich afbeulen door hun keeperstrainer, duiken als varkens in de modder, en als er ergens in het veld drie passes fout gaan, komt de hoon tóch bij hen terecht, omdat één schot door de handen glipt of een bal nét onder de arm door rolt. De spits mist vijf open kansen, en het heet ‘pech’. De keeper laat er één door, en het is meteen ‘blunder’. Dat is de ondankbare realiteit van het vak. En toch, toch zijn keepers de eersten die weer opstaan. De eersten die zichzelf uit de klei trekken, modder van het gezicht vegen, en zeggen: “Nog een keer.”

Nergens voor spelen. Het klinkt als een vloek voor elke sportman, maar misschien nog wel meer voor een trainer. Want wat moet je als oefenmeester in de vijfde klasse wanneer het seizoen in november eigenlijk al in een waas van middelmaat lijkt te verdwijnen? Wanneer de spanning uit de competitie is en je team elke zondag of zaterdag alleen nog speelt “voor de eer”? Bestaat die eer eigenlijk nog?

Sinds ik mij weer wat intensiever met Puurvoetbalonline bezighoud, is het scrollen langs clubsites, uitslagenpagina’s en voetbalapps een vast onderdeel van mijn dagelijkse ritueel geworden. Het is een routine die ik met plezier uitvoer. Even kijken wat de uitslagen zijn, hoe de standen zich ontwikkelen, wie de doelpuntenmakers waren. Voor velen misschien een bijzaak, maar voor wie het amateurvoetbal een warm hart toedraagt, is het een heerlijke gewoonte.