Een stap omhoog voor Morris

We beginnen bij Morris, die bij VSV Velserbroek voetbalt. Tot voor kort was hij de spits van de JO9-2, maar onlangs kwam er mooi nieuws: promotie naar de JO9. Dat klinkt natuurlijk als een stap vooruit. Een bevestiging dat hij goed bezig is, want je wordt niet zomaar overgeheveld naar een hoger team. De trainers zullen wel weten wat ze doen, denk je dan. En eerlijk is eerlijk: voor een jonge speler is dat best een compliment.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel: na afloop van een wedstrijd op de fiets of in de auto, de wedstrijd wordt nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten – en steevast die ene vraag: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is het de spits die een briljante goal maakt, soms de verdediger die onverschrokken ingrijpt of een middenvelder die de lijnen uitzet. En soms, heel soms, is het de man onder de lat die met zijn ervaring, uitstraling en reddingen de man van de wedstrijd is.

Het mooie van de sociale media is voor mij dat ik mensen tegenkom die ik tijden niet gezien of gesproken. In dit geval was dat Erwin Swaagman uit Loppersum en ondertussen oud-speler. Aan Erwin stelde ik ook 20 vragen over voetbal, politiek, hobby’s en nog veel meer en wat onderstaand artikel werd

Koos 'Zwarte Panter' Sikkema mocht natuurlijk niet ontbreken in de rubriek de 20 vragen aan … In een verslag van het 24-uurs zaalvoetbaltoernooi van De Heracliden noemde ik Koos zo, en wanneer ik Koos bij De Heracliden kom valt zijn gegeven bijnaam wel even. In het onderstaand interview gaat het over ‘Hera’, Ajax, van Basten en nog veel meer wat het lezen waard is

Er zijn momenten dat je als voetballiefhebber denkt: nu is het wel mooi geweest. Dat moment heb ik de afgelopen week beleefd.
Want als fanatiek Walking Footballer, liefhebber van alles wat naar gras ruikt en iemand die nog altijd gelooft dat voetbal meer is dan alleen een spelletje, had ik gehoopt dat er bij de KNVB nog iets van fatsoen, betrokkenheid en sportieve interesse leefde. Helaas, mijn mailbox vertelt een ander verhaal.

Nina Sybolts ken ik vanuit Fyshio2Fit waar ik haar, wanneer ik kom sporten, met regelmaat tegenkom. Dan gaat het vaak even over de prestaties van Winsum dames1 in de competitie of zoals nu is er de vraag of ze wilde meewerken aan de rubriek de 20 vragen aan,...

Luuk Brands ken ik uit de periode dat we bij toen nog vv Bedum vaak zondags langs de lijn stonden. Daarnaast is hij de zoon van enige tijd geleden overleden Geert Brands die mijn teamgenoot bij SV Bedum Oldstars was. Aan Luuk vroeg ik daarom of hij wilde meewerken aan de 20 vragen aan en wat onderstaand interview werd.

Na een korte onderbreking in verband met het WK Walking Football in Spanje, dat door de KNVB als officiële interlandbreak was bestempeld, en storm Benjamin stonden er woensdagochtend weer negentien fitte, of althans redelijk fitte, spelers op het trainingsveld in Bedum. De bal rolde weer, de praatjes waren vertrouwd en de humor ouderwets scherp. Kortom: het Walking Football-leven hernam zijn normale gang van zaken.

Er zijn van die dingen die ooit vanzelfsprekend waren. Dingen die je niet in geld kunt uitdrukken, maar die onmiskenbaar van waarde waren. Het clubshirt, bijvoorbeeld. Dat eenvoudige, vaak in één kleur uitgevoerde stuk stof, dat symbool stond voor trots, verbondenheid en identiteit.

 

Wanneer je Christina Prins spreekt, straalt ze direct iets positiefs uit. Ze is iemand die geniet van het leven, haar gezin, en natuurlijk van het voetbal. Niet per se het betaald voetbal, maar vooral het amateurvoetbal, en dan met name de jeugd. “Ik kan ontzettend genieten van jeugd die groeit en zich ontwikkelt,” vertelt ze met een glimlach. “De beleving, het plezier, de vooruitgang, dat vind ik prachtig om te zien.”