SV Bedum Oldstars: Vocht, koeken en een hangmat

Na een korte onderbreking in verband met het WK Walking Football in Spanje, dat door de KNVB als officiële interlandbreak was bestempeld, en storm Benjamin stonden er woensdagochtend weer negentien fitte, of althans redelijk fitte, spelers op het trainingsveld in Bedum. De bal rolde weer, de praatjes waren vertrouwd en de humor ouderwets scherp. Kortom: het Walking Football-leven hernam zijn normale gang van zaken.

Vocht, koeken en politiek

Nog voordat er ook maar één pass was gegeven, ging het in de kantine, met gastheer Bertus Bolhuis, natuurlijk eerst over de actualiteit. En dan niet alleen over het WK, maar over het vocht in de knie van Jan van Woudenberg. Dat knieprobleem houdt hem bezig, maar gelukkig voor Jan “Het is vocht, geen roest.’ Daarnaast werd er uitgebreid gesproken over de koeken van Jan de Lange, vakanties in Gambia en Kaap Verdië en in de kleedkamer kwam de in alles kleine

Jimmy Dijk ter sprake. Niet vanwege zijn spel, maar omdat onze politiek betrokken lijnentrekker Massoud zich ontpopte als een groot fan van de SP-leider. En dat bracht meteen een heel ander gesprek op gang: politiek. Nou ja, voor sommigen dan. Want persoonlijk heb ik dat totaal niet. Mijn vertrouwen in de politiek,lees stempas, ligt ergens in een doos met oud papier te wachten op vervoer naar betere oorden. Voor mij geen Henri, Dylan, Frans, Rob of Geert – om over de rest van die ‘paradijsvogels ‘ in Den Haag nog maar te zwijgen. Nee hoor, ik besteed mijn energie liever aan een goede pass een scherpe steekbal of een beetje ‘prutsen’ op mijn website dan aan verkiezingsprogramma’s lezen of naar het Huis van het dorp in Ezinge te gaan om met stem uit te brengen.

Eindelijk weer de wei in

Op het veld was het na al die praatjes tijd om gewoon even lekker in te trappen. De eerste ballen rolden soepel over het gras, de sfeer was gemoedelijk, en de trainer had duidelijk zin om de partijvormen weer op te starten. Alleen bij mijzelf liep het niet helemaal zoals gewenst. Het hoofd wilde wel, maar het lijf liet zich van een andere kant zien. Een bezoekje aan de huisarts had al laten weten dat de conditie niet was wat het moest zijn. De kuur is inmiddels onderweg, en op basis van eerdere ervaringen heb ik er alle vertrouwen in dat het goed komt. Maar voor nu moest ik genoegen nemen met wat half werk. Het zij zo, soms moet je accepteren dat het lichaam een ander spel speelt dan je hoofd.

Herman in de hangmat

Wie het spel van rusten inmiddels tot in de puntjes beheerst, is onze vaste kameraad Herman Sahit. Herman ligt al enkele weken in een hangmat in Suriname. Niet dat iemand hem dat misgunt, integendeel. Toen we zijn broer Henk vroegen hoe het met Herman ging, was het antwoord even droog als vermakelijk: “Hij is hartstikke bruin geworden.”
Bruin worden, en dat voor een Surinamer. Het blijft een prachtige opmerking, eentje die meteen de sfeer typeert binnen onze groep. Humor is er altijd, ook als iemand duizenden kilometers verderop ligt te schommelen in de tropenzon.

Afscheid van een lijnentrekker

Toch was er ook een moment van serieuze aard. Massoud, onze onvermoeibare lijnentrekker, heeft na vier jaar besloten dat het mooi is geweest. Geen krijtsporen meer, geen meetlinten of rechte lijnen op de vrijdag. De man die altijd precies wist waar de grens lag (zowel letterlijk als figuurlijk), hangt zijn lijnentrekhandschoenen aan de wilgen.

Alleen… een opvolger is er nog niet. En dat levert natuurlijk een klein probleempje op. Want een veld zonder lijnen is als een wedstrijd zonder bal, het lijkt er wel op, maar het werkt niet echt.
Daarom mijn oproep aan de overige teams: er móét toch iemand rondlopen die de taak van ‘de vriend van Jimmy en Sandra’ wil overnemen? Een beetje krijten, een beetje kletsen, wat koffie na afloop, er zijn ergere manieren om een dag door te brengen.

Het spel zelf

De partijvormen verliepen verder zoals we gewend zijn: fanatiek maar sportief, met af en toe een scherp woordje, een lach en vooral veel plezier. De conditieverschillen waren duidelijk zichtbaar, bij sommigen leek de interlandbreak vooral uit rust en gebak te hebben bestaan ,maar dat mocht de pret niet drukken.

De combinaties liepen bij vlagen goed, al had niet iedereen evenveel geluk met de afronding, En de scheidsrechter moest een paar keer zijn fluit gebruiken toen de fanatiekelingen vergaten dat walking football nu eenmaal betekent: niet rennen.
Maar zoals altijd werd er vooral veel gelachen. En dat is precies waarom deze ochtenden zo waardevol zijn. Niemand komt hier voor een transfer, een bonus of een beker; we komen voor de gezelligheid en de beweging. Volgende week hopelijk weer met in mijn geval een iets fitter lijf, een even fanatiek hoofd en misschien, als we geluk hebben , heeft er zich een nieuwe jonge vrijwilliger gemeld die het krijtvat durft open te trekken. Tot dan, en zoals altijd: het was weer een leuke training.