Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf.

 

Dubbelprogramma

Het was voor Morris en Tim een bijzonder voetbalweekend. Een weekend waarin voor Morris een dubbelprogramma op het voetbalveld op het programma stond en Tim met zijn ploeggenoten van De Heracliden O8-1 een mooi duel speelde tegen de leeftijdsgenootjes van STEO. Twee verschillende voetbalverhalen, maar met één duidelijke overeenkomst: het plezier in het voetbal stond bij beide jongens voorop. En dat is uiteindelijk misschien wel het mooiste wat je als opa kunt horen.

Het telefoongesprek op zondag met Morris was duidelijk. Er viel genoeg te vertellen over zijn voetbalbelevenissen van de zaterdag. ,,Hai opa, ik heb gisteren twee wedstrijden gespeeld. Eerst met mijn eigen team tegen BSM uit Bennebroek en daarna met onze O11-3 tegen koploper Velsen O11-3. Met mijn eigen team hebben we met 5-3 verloren, maar heb ik wel drie keer gescoord. En met de O11-3 hebben we met 5-5 gelijkgespeeld en heb ik twee doelpunten gemaakt.”

Een kort, maar bijzonder mooi verslag van een voor Morris drukke en vooral succesvolle voetbaldag. Twee wedstrijden op één dag vraagt natuurlijk best wat van een jonge voetballer. Eerst aantreden met je eigen ploeg en daarna nogmaals het veld op met de O11-3. Dat betekent opnieuw energie opbrengen, opnieuw geconcentreerd zijn en vooral weer genieten van het spelletje.

Mijn volgende vraag aan hem was dan ook hoe het bij de O11-3 was gegaan. Want daar stond met Velsen O11-3 niet zomaar een tegenstander tegenover de ploeg. Velsen was immers koploper en dat maakte het gelijkspel van 5-5 extra vermeldenswaardig. ,,Dat ging best goed hoor opa. Ik kon goed meekomen en had natuurlijk ook het geluk dat ik twee keer scoorde. Want, dat hoor ik altijd op TV wanneer ik voetbal kijk, dan ben je belangrijk voor je team.”

Een antwoord dat eigenlijk alles in zich had. Morris was tevreden over zijn eigen spel, had genoten van de wedstrijd en was zich er tegelijkertijd van bewust dat doelpunten maken belangrijk kan zijn voor een ploeg. Natuurlijk is scoren mooi, maar ook het gevoel dat je goed kunt meekomen met een team dat een leeftijdscategorie hoger speelt, is voor een jonge voetballer een prachtige ervaring.

Met drie doelpunten in de eerste wedstrijd en twee treffers in de tweede wedstrijd kon Morris terugkijken op een bijzonder productieve voetbaldag. Vijf keer het net vinden op één zaterdag is immers niet iets wat iedere jonge voetballer zomaar meemaakt. Dat hij daar trots op was, was dan ook volkomen begrijpelijk. En zo werd het opnieuw een mooi gesprek tussen opa en kleinzoon, waarin niet alleen de uitslagen, maar vooral het enthousiasme van Morris centraal stond.

Tim en De Heracliden O8-1 tegen STEO

In Uithuizermeeden stond voor Tim het duel tegen STEO op het programma. Een wedstrijd die op deze waterkoude morgen op alle fronten een mooi jeugdvoetbalduel zou worden. De omstandigheden waren misschien niet ideaal, maar dat weerhield de jonge voetballers er niet van om er samen met hun begeleiders een fijne voetbalmorgen van te maken.

Voorafgaand aan deze wedstrijd was er nog een ander onderwerp dat mij als betrokken opa bezighoudt. Een artikel over de begeleiding van volwassenen binnen het jeugdvoetbal, dat eerder van mijn hand verscheen, was ook binnen De Heracliden gelezen. Dat is alleen maar positief. Want wanneer er vervolgens vanuit de begeleiding contact wordt gezocht met de betrokken opa, verdient dat wat mij betreft een groot compliment en kijk ik terug op een fijn gesprek.

Het verbeteren en naar een hoger plan brengen van de begeleiding binnen het jeugdvoetbal is namelijk geen opdracht die iemand in zijn eentje kan uitvoeren. Daarvoor zijn meerdere mensen nodig. Mensen die met elkaar willen praten, naar elkaar willen luisteren en bereid zijn om ervaringen en inzichten te delen. Het gaat uiteindelijk om het belang van de kinderen en om de manier waarop wij hen een plezierige en leerzame voetbalomgeving kunnen bieden.

Verschillende inzichten hoeven daarbij helemaal geen probleem te zijn. Integendeel, wanneer mensen vanuit hun eigen betrokkenheid met elkaar in gesprek blijven, kan daar juist iets moois uit ontstaan. Het vraagt alleen om openheid, respect en de bereidheid om samen verder te kijken dan de wedstrijd van zaterdagmorgen. Dat contact vanuit De Heracliden is in dat opzicht een mooie stap en verdient waardering.

Maar uiteindelijk moest er natuurlijk ook gewoon gevoetbald worden. En dat deden de spelers van De Heracliden O8-1 en hun leeftijdsgenootjes van STEO met zichtbaar plezier. Onder de begeleiding van de aanwezige volwassenen maakten de jonge voetballers er samen een mooie morgen van. Er werd gestreden, er werden doelpunten gemaakt en er was volop ruimte om te genieten van het spelletje.

De uitslag werd uiteindelijk 6-2 in het voordeel van De Heracliden O8-1. Een mooie overwinning voor Tim en zijn ploeggenoten. Later op de dag vertelde Tim dat hij zelf t drie keer had gescoord. Ook hij had dus een belangrijk aandeel gehad in de overwinning van zijn team. Maar toen ik hem vroeg naar zijn belevenissen op het voetbalveld, kwam er een antwoord dat misschien nog wel mooier was dan de drie doelpunten en de overwinning. Tim zei namelijk: ,,We hebben lekker gevoetbald opa!” En eigenlijk is dat precies waar het in het jeugdvoetbal om zou moeten draaien.

Twee kleinzonen, twee wedstrijdenverhalen en samen een weekend vol voetbalplezier. Morris met zijn vijf doelpunten tijdens twee wedstrijden en Tim met drie treffers in een met 6-2 gewonnen wedstrijd. Mooie cijfers waar beide jongens trots op mogen zijn.

Maar als opa kijk en luister je toch vooral naar datgene wat achter die cijfers schuilgaat. Het enthousiasme waarmee ze vertellen, de trots wanneer ze over hun doelpunten praten en vooral het plezier waarmee ze iedere keer opnieuw het voetbalveld op stappen. Want winnen is mooi, scoren is prachtig en jezelf ontwikkelen als voetballer is belangrijk. Maar wanneer je op zondag aan opa kunt vertellen dat je lekker hebt gevoetbald, dan weet je dat het weekend voor beide jongens meer dan geslaagd is geweest. En dat maakt het voor deze opa opnieuw tot een bijzonder mooi voetbalweekend!