Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken:
wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf.
Fase 1 zit erop
Inmiddels zit fase 1 erop voor Morris en Tim. Een fase waarin ze volgens mij van de vijf duels allebei één wedstrijd wisten te winnen. Dat klinkt misschien niet als een indrukwekkende balans, maar cijfers vertellen natuurlijk nooit het hele verhaal. Bij Tim bleven de nederlagen in ieder geval binnen de perken. Voor het team van Morris, VSV Velserbroek 010-1, verliepen sommige wedstrijden een stuk minder prettig en vielen de tegendoelpunten soms met dubbele cijfers. Met dat laatste heb ik als opa natuurlijk helemaal niets. Je kunt sportief verliezen, maar wanneer de teller wel erg hoog oploopt, is het vooral zaak om de moed erin te houden. Daarom hoop ik oprecht dat VSV Velserbroek 010-1 in de tweede fase betere tijden tegemoet gaat. Niet alleen omdat een opa graag ziet dat zijn kleinzoon wint, maar vooral omdat voetbal leuk moet blijven. Plezier, ontwikkeling en samen beter worden zijn uiteindelijk belangrijker dan de stand op het scorebord. Datzelfde geldt uiteraard voor Tim en zijn teamgenootjes van De Heracliden 08-1. Ook zij hebben de nodige lessen kunnen trekken uit de eerste fase. Verliezen hoort nu eenmaal bij voetbal. Sterker nog, misschien leer je van een nederlaag soms wel meer dan van een gemakkelijke overwinning.
Even twee weken rust
De boys hebben nu eerst twee weken geen competitieverplichtingen. Even geen wedstrijdspanning, geen voorbereiding en geen teleurstelling na een nederlaag. Op zaterdag 24 oktober mogen ze weer fris en fruitig aan de tweede fase beginnen. Nieuwe wedstrijden, nieuwe kansen en dus ook nieuwe verhalen voor het digitale plakboek. En eerlijk gezegd is dit daarom misschien wel een wat kortere terugblik geworden op hun avonturen. Want wat moet je er nu uitlichten als je uiteindelijk moet constateren dat ze allebei weer verloren hebben? Dan kun je natuurlijk uitgebreid vertellen over de tegendoelpunten, maar daar wordt niemand vrolijker van. Dus kijk ik liever vooruit. Naar een tweede fase waarin Morris en Tim opnieuw hun voetbalschoenen aantrekken, plezier maken, proberen beter te worden en hopelijk wat vaker met een grote glimlach van het veld stappen. En als opa mag ik dan weer vanaf de zijlijn genieten. Want uiteindelijk is dát misschien wel het mooiste van allemaal: niet de uitslag, niet het aantal doelpunten en zelfs niet de plaats op de ranglijst, maar het feit dat je ze ziet groeien. Als voetballer, maar vooral als mens. En zolang ik daar als opa van dichtbij getuige van mag zijn, blijft dat digitale plakboek vanzelf gevuld worden. Op naar fase 2!
