Vorig seizoen was het heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.

  

‘Wisselende resultaten’ staat er boven aflevering 3 van de voetbalavonturen van Morris en Tim. Want wisselend waren de resultaten van beide boys inderdaad. Waar Morris vorige week met zijn team had gewonnen en Tim op het nippertje had verloren, was het zaterdag andersom.

Het was al vroeg toen zaterdag mijn telefoon ging. “Ha opa, we hebben met 4-1 van Bloemendaal verloren en ik heb niet gescoord.” Je kunt als voetballer maar direct en duidelijk zijn. En dat was Morris. Geen lange uitleg, geen excuses en ook geen poging om de nederlaag mooier te maken dan hij was. Gewoon de feiten zoals ze waren. Er klonk iets berustends in zijn stem. De tegenstander was beter geweest.

En eigenlijk vind ik dat wel mooi. Erkennen dat een tegenstander op een bepaalde dag gewoon beter is, hoort namelijk ook bij voetbal. Je wint niet iedere wedstrijd en je scoort niet iedere week. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Juist van die momenten kun je leren. Misschien betekent zo'n nederlaag wel dat je tijdens de volgende trainingen nog iets scherper moet zijn. Dat je beter moet leren verdedigen, sneller moet handelen of juist wat meer lef moet tonen. Maar het kan natuurlijk ook simpelweg zo zijn dat de tegenstander betere voetballers in het team had. Daar is niets mis mee.

Zo werd het voor Morris een vroege nederlaag tegen Bloemendaal. Van de drie tot nu toe gespeelde wedstrijden werd er één gewonnen. Het seizoen is nog lang en dus komen er nog genoeg kansen om wedstrijden te winnen, doelpunten te maken en nieuwe voetbalherinneringen te verzamelen.

In Uithuizermeeden was de O8-1 van De Heracliden nog niet zo ver. Daar waren de eerste twee wedstrijden verloren en dus was het wachten op de eerste overwinning. Op het kunstgras van sportpark ‘Meij’ kwamen de leeftijdsgenootjes van STEO op bezoek. Een wedstrijd die op papier misschien niet direct de aandacht van de grote voetbalwereld zou trekken, maar voor de jongens op het veld natuurlijk van grote betekenis was. Want voor hen is dit voetbal. De schoenen worden aangetrokken, de shirts gaan aan, de bal ligt klaar en vervolgens is het lekker voetballen. Rennen, proberen, fouten maken, opnieuw beginnen en vooral plezier hebben.

Het werd een jeugdwedstrijd zoals een jeugdwedstrijd hoort te zijn. Twee ploegen die behoorlijk aan elkaar gewaagd waren en waarbij de grootste kansen toch vooral voor de thuisploeg waren. En misschien is dat wel het mooiste aan jeugdvoetbal. Langs de lijn geen overspannen ouders of grootouders die iedere actie van hun kind of kleinkind van commentaar voorzien. Geen geschreeuw over een scheidsrechterlijke beslissing en gelukkig ook geen razende reporters langs de lijn , en wat veel verenigingen helaas laten gebeuren, die hun kind of kleinkind na iedere goede pass direct de hemel in schrijven. Gewoon ouders, grootouders en andere belangstellenden die kijken naar kinderen die plezier hebben in het spelletje. Een beetje aanmoedigen mag natuurlijk. Een enthousiast “goed gedaan!” hoort er wat mij betreft gewoon bij. Maar uiteindelijk moeten de kinderen het zelf doen. Zij moeten leren winnen, maar misschien nog belangrijker: zij moeten leren verliezen.

En dat laatste bleek eerder op de ochtend bij Morris maar weer eens. Maar voor de O8-1 van De Heracliden viel er deze zaterdag eindelijk iets te vieren. Na twee nederlagen kwam er een overtuigende 4-0 overwinning op STEO. Een mooie opsteker voor de ploeg. Op een wat grijze zaterdagmorgen in Uithuizermeeden kleurde de ochtend daardoor toch behoorlijk zonnig. Niet vanwege het weer, want de echte zon liet zich maar mondjesmaat zien, maar door de blijdschap bij de jongens van Hera. Vier doelpunten gemaakt, geen tegendoelpunt en vooral het gevoel dat de prima trainingen hun vruchten beginnen af te werpen. Want beter worden gaat bij jeugdvoetbal natuurlijk niet alleen over winnen. Het gaat over leren. Over steeds iets beter begrijpen waar je moet lopen, wanneer je moet overspelen, hoe je een tegenstander moet verdedigen en wanneer je zelf de ruimte in moet duiken. En juist dat proces is mooi om te volgen. Als opa kijk ik liever naar een goede actie die tijdens een training of wedstrijd steeds beter lukt dan naar de eindstand op het scorebord. Al is een 4-0 overwinning natuurlijk ook gewoon lekker. Zo werd het voor opa een mooie zaterdagmorgen met twee verschillende voetbalverhalen. De ene kleinzoon belde met het nieuws dat zijn team met 4-1 had verloren. Hij had niet gescoord, maar wist ook heel nuchter te vertellen dat de tegenstander beter was geweest. De andere kleinzoon vierde samen met zijn team de eerste overwinning van het seizoen. Twee wedstrijden, twee uitslagen en twee verschillende emoties. En juist daarin zit de charme van sport. De ene keer stap je met een glimlach van het veld, de andere keer met een teleurstelling. Maar zolang het plezier overeind blijft, zijn beide momenten onderdeel van het verhaal. Voor Morris en Tim gaat het voorlopig vooral om voetballen. Om trainen, wedstrijden spelen, doelpunten maken, soms winnen en soms verliezen. Voor opa gaat het ondertussen om iets anders. Ik wil vooral niets missen. Want iedere wedstrijd, ieder doelpunt, iedere nederlaag, iedere mooie actie en ieder telefoontje verdient een plekje in dat digitale plakboek. En wie weet, heel veel jaren later, lezen Morris en Tim deze verhalen nog eens terug. Dan zijn ze misschien allang vergeten of ze op die bewuste zaterdag wel of niet hebben gescoord. Maar hopelijk herinneren ze zich nog wel hoe mooi het was om als jonge voetballer gewoon lekker achter een bal aan te rennen. En opa? Die blijft hopelijk bog lang langs de lijn staan…..Met een glimlach.