Vorig seizoen was het soms heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken:
wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Waar de één misschien wat nadrukkelijker aanwezig is binnen de lijnen, beleeft de ander zijn wedstrijden weer op een heel andere manier. Maar allebei hebben ze datzelfde plezier in het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.
Op zaterdag 12 september stond er voor zowel Morris als Tim een wedstrijd op het programma. Waar Morris het met VSV Velserbroek O10-1 in een thuisduel mocht opnemen tegen de O10-1 van HFC Kennemerland, had Tim een uitwedstrijd. De O8-1 van De Heracliden ging namelijk op bezoek bij DVC Appingedam, waar de O8-2 als tegenstander wachtte. Twee wedstrijden dus, op twee verschillende plekken en in twee verschillende leeftijdscategorieën. Maar met één overeenkomst: beide kleinzoons wilden natuurlijk maar één ding. Lekker voetballen.
Tim: twee doelpunten in Appingedam
In Appingedam werd het een spannend duel waarin beide teams weinig voor elkaar onderdeden. Dat bleek al uit de ruststand, want na de eerste helft stond er 1-1 op het scorebord. En eerlijk gezegd is dat als voetballiefhebber misschien wel precies wat je graag ziet. Niets geen eenrichtingsverkeer, geen wedstrijd waarin één ploeg voortdurend aanvalt en de andere alleen maar probeert schade te beperken. Geen tussenstand met meer dan tien doelpunten verschil, maar gewoon een wedstrijd waarin beide teams aan elkaar gewaagd zijn. Door andere activiteiten op deze zaterdagochtend werd opa pas later op de hoogte gebracht van de uiteindelijke uitslag. De Heracliden had met 4-2 verloren van DVC Appingedam. Verliezen is nooit leuk, maar de informatie die daarna kwam, maakte veel goed: Tim en zijn teamgenootjes hadden prima gespeeld. En juist die opmerking deed mij goed. Want dat had ik een week eerder tijdens een training en wedstrijd ook al gezien. Er zit ontwikkeling in het spel van Tim en zijn team. De trainingen van Jaap en Jan-Willem zijn daar ongetwijfeld mede debet aan. Gericht trainen zorgt namelijk voor verbetering en dat begint steeds meer zichtbaar te worden binnen de wedstrijden. Voor Tim waren er bovendien nog twee persoonlijke mooie momenten. Hij nam namelijk beide doelpunten van De Heracliden voor zijn rekening. Twee keer het net vinden in een wedstrijd die uiteindelijk met 4-2 verloren ging, is iets waar je als jonge voetballer natuurlijk met een goed gevoel op kunt terugkijken. Maar misschien nog belangrijker: het team bleef voetballen en deed tot het einde mee. Een uitslag van 4-2 laat bovendien zien dat de ploegen redelijk gelijkwaardig waren. En juist dat is in deze leeftijdscategorie belangrijk. Het gaat nog niet om winnen tegen iedere prijs, maar om leren, plezier maken, beter worden en ontdekken wat je als voetballer allemaal kunt.
Morris: ,,We hebben met 5-3 gewonnen”
In Velserbroek werd er die ochtend eveneens volop gevoetbald. Rond 12.00 uur ging mijn telefoon. ,,Hai opa, we hebben met 5-3 gewonnen en ik heb twee keer gescoord.” Dat was een snelle analyse, maar voor een opa die ook een beetje verslaggever probeert te zijn, natuurlijk niet voldoende. Er moesten nog wat vragen worden gesteld. Hoe was de wedstrijd bijvoorbeeld? En waren het belangrijke doelpunten? Morris hoefde daar niet lang over na te denken. ,,Kennemerland was best wel goed en wij kwamen met 1-0 achter. Maar ik scoorde de 1-1. Daarna ging het gelijk op en werd het 3-3. Toen scoorde ik de 4-3 en werd het ook nog 5-3. Dus ik vind dat wij terecht gewonnen hebben.” Kijk, daar kan een verslaggever wat mee. Niet alleen omdat Morris twee keer had gescoord, maar vooral omdat hij zelf een beeld gaf van hoe hij de wedstrijd had beleefd. HFC Kennemerland was volgens hem goed, VSV kwam op achterstand, maar bleef in de wedstrijd. Vervolgens ging het gelijk op en bij 3-3 kon het nog alle kanten op. Dat Morris vervolgens de 4-3 maakte, gaf zijn ploeg opnieuw de voorsprong. De 5-3 zorgde uiteindelijk voor de beslissing. En dan is de conclusie van Morris helder: terecht gewonnen.
Twee wedstrijden, twee verhalen
Zo werden het op zaterdag 12 september twee mooie voetbalwedstrijden met twee scorende kleinzoons. Tim scoorde twee keer in Appingedam, maar verloor met De Heracliden O8-1 met 4-2. Morris maakte er eveneens twee en zag VSV Velserbroek O10-1 met 5-3 winnen van HFC Kennemerland. Op papier zijn dat uiteindelijk gewoon twee uitslagen: 4-2 en 5-3. Maar achter die cijfers zitten verhalen. Verhalen over leren voetballen, samen spelen, winnen, verliezen, doelpunten maken en vooral plezier hebben. En misschien zijn juist dát de momenten die later het meest waardevol blijken. Voorlopig zijn het gewoon twee kleinzoons die iedere week weer met een bal het veld op gaan. En is er een opa die daar vanaf de zijlijn, soms letterlijk en soms op afstand, met veel plezier naar kijkt. Want seizoen twee is begonnen en belooft het opnieuw een mooi digitaal plakboek te worden.
