De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 26): Voetbal als rode draad: genieten van Morris en Tim)

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel heb ik steeds vaker wanneer ik naar Morris en Tim kijk. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot veel meer dan een verzameling foto's en wedstrijdverslagen. Het is een digitaal plakboek geworden vol herinneringen. Kleine momenten die anders misschien zouden verdwijnen in de drukte van alledag, maar die nu een plek krijgen. Een doelpunt, een tackle, een teleurgestelde blik na een verloren wedstrijd of juist die brede glimlach na een mooie actie. Het zijn herinneringen die later goud waard blijken te zijn. En eerlijk is eerlijk: juist door alles zo bewust vast te leggen, ga je nóg beter zien wie die jongens eigenlijk zijn. Niet alleen als voetballer, maar ook als mens. Je ziet hoe ze omgaan met winst en verlies, hoe ze reageren op een compliment van een trainer, hoe ze een teamgenoot helpen of juist zelf hulp nodig hebben. Voetbal is dan veel meer dan een spelletje. Het is een spiegel van hun ontwikkeling.
 

Het Pinksterweekend was zo'n weekend waar je als opa alleen maar met een glimlach op terug kunt kijken. Een glimlach op zaterdag langs de lijn en op zondag bij een heus onderling duel in Velserbroek. Het begon zaterdagmorgen al vroeg in Garmerwolde, waar Tim en zijn teamgenootjes van De Heracliden JO7 in fase 4 voor de tweede keer te gast waren bij GEO. Ook SJO Hogeland en GVAV Rapiditas maakten deel uit van het speelschema. Het eerste duel werd direct een doelpuntrijke wedstrijd. De Heracliden schoot uit de startblokken en liet zien hoeveel plezier de jongens inmiddels in het spel hebben gekregen. Er werd aangevallen, gecombineerd en vooral veel gescoord. Uiteindelijk stond er een fraaie 7-5 overwinning op het scorebord voor Tim en zijn voetbalvrienden. Niet alleen de uitslag gaf voldoening, maar vooral de manier waarop de ploeg bleef voetballen. De tweede wedstrijd kende een heel ander verloop. Waar in de eerste wedstrijd de bal regelmatig in het net verdween, leek nu het aluminium de grootste tegenstander van De Heracliden. Paal, lat, opnieuw paal en nog eens lat; het was bijna niet te geloven. Zeker zes keer voorkwam de paal of lat een treffer. Soms zit het mee en soms zit het tegen. De jongens bleven echter hun kansen creëren en lieten zich niet uit het veld slaan.

De derde wedstrijd tegen thuisploeg GEO bleek uiteindelijk een maatje te groot. De tegenstander beschikte over meer fysieke kracht en wist dat voordeel goed te benutten. Voor De Heracliden werd het een lastige wedstrijd die uiteindelijk in een ruime nederlaag eindigde. Toch vertelde de uitslag niet het hele verhaal. Juist in zulke wedstrijden leer je veel. Je ziet hoe kinderen omgaan met tegenslag, hoe ze blijven proberen en hoe ze ondanks alles plezier houden in het spel. Zo werd het uiteindelijk een ochtend met een overwinning, een gelijkspel en een nederlaag. Maar belangrijker nog: met eigen ogen zag ik opnieuw vooruitgang in het spel van De Heracliden JO7. De jongens zoeken elkaar beter, begrijpen het spel steeds beter en durven meer initiatief te nemen. Dat was voor mij de grootste winst van deze zaterdagmorgen in Garmerwolde.

Op zondag stond de reis naar het westen van het land op het programma. Zoals zo vaak tijdens familiebezoeken speelde voetbal ook nu weer een hoofdrol. De eerste stop was Velserbroek, waar Morris bijna met een bal onder zijn arm stond te wachten. Hij had duidelijk een plan: opa uitdagen voor een wedstrijdje hooghouden. Een onderdeel dat ik vroeger behoorlijk beheerste. In mijn actieve jaren kon ik de bal aardig lang in de lucht houden. Maar de jaren tikken door en waar vroeger routine en souplesse vanzelfsprekend waren, moet tegenwoordig iets meer moeite worden gedaan. Dat hoort erbij. Alleen verdwijnt het fanatisme blijkbaar nooit helemaal.

We begonnen aan het eerste duel. Morris won met 3-2. Vervolgens eisten zusjes Noor en Loa terecht hun aandacht op, waardoor er even een korte pauze ontstond. Maar lang duurde die onderbreking niet, want al snel lag de bal weer klaar voor ronde twee. Opnieuw trok Morris met 3-2 aan het langste eind.

Toch voelde geen van die nederlagen als een verlies. Integendeel zelfs. Tijdens de eerdere keren dat we hooghouden deden had ik hem enkele kleine technische aanwijzingen gegeven over houding, concentratie en het raken van de bal. Het mooie was dat hij die tips nu prima toepaste. En met succes. Juist dat maakte mij trots. Niet dat hij won, maar dat hij had geluisterd, leerde en het in praktijk bracht. Dat zijn de momenten die je bijblijven. Niet de exacte uitslagen of het aantal keer dat de bal hoog werd gehouden, maar het plezier, het enthousiasme en de ontwikkeling die je ziet. Dezelfde ontwikkeling die ik ook bij Tim zie op de voetbalvelden van Groningen. En zo werd het Pinksterweekend opnieuw een verzameling van mooie voetbalmomenten. Niet groots of spectaculair, maar juist bijzonder omdat ze gedeeld werden met twee jongens die steeds verder groeien. Als voetballer, maar vooral als mens. Voor een opa is er eigenlijk geen mooier cadeau dan dat van dichtbij te mogen meemaken. Iedere wedstrijd, iedere training en zelfs ieder potje hooghouden levert weer een herinnering op die een plekje verdient in dat steeds voller wordende digitale plakboek. En ik heb het gevoel dat er nog heel veel mooie pagina's gaan volgen.