Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Het mooie aan zo’n plakboek is niet alleen dat het de grote momenten vastlegt, maar juist ook de kleine dingen die anders verloren zouden gaan. De blik in de ogen vlak voor de aftrap, het fanatisme waarmee een warming-up wordt gedaan, of juist dat ene moment van twijfel na een gemiste kans. Het zijn die details die later de verhalen kleur geven. En misschien nog wel belangrijker: het zijn herinneringen die Morris en Tim later zelf kunnen teruglezen en herbeleven, alsof ze weer even dat jonge ventje op het veld zijn, met te grote shirts en dromen die minstens zo groot zijn.


  

Voor Morris en Tim stond er zaterdagochtend weer voetbal op het programma. Waar Tim een toernooi op Kardinge moest spelen, stond er voor Morris een thuisduel tegen sv Alliance ’22 op het programma. Voor Tim betekende dat vroeg opstaan, want het eerste duel van de JO7 van De Heracliden begon al om 08.30 uur. Dat zijn tijden waarop veel kinderen in het weekend het liefst nog even onder de dekens liggen, maar zodra de voetbaltas klaarstaat en de voetbalschoenen worden aangetrokken, maakt de vermoeidheid meestal snel plaats voor enthousiasme.

Toch werd het voor Tim sowieso een lastige ochtend. Een struikelpartij op vrijdagmiddag had namelijk voor de nodige schaafwonden gezorgd. Beide benen zaten onder de schaafplekken en iedere beweging herinnerde hem aan die ongelukkige valpartij. Eigenlijk waren het omstandigheden waarbij menig kind liever een ochtend rust had genomen. Maar Tim wilde spelen. Voetbal is voetbal en zeker op die leeftijd wil je je ploeggenoten niet teleurstellen.

Op Kardinge werden uiteindelijk drie wedstrijden gespeeld. Voor De Heracliden verliep het toernooi wisselvallig. Twee wedstrijden gingen verloren, terwijl er eentje gewonnen werd. Maar zoals zo vaak in het jeugdvoetbal vertellen uitslagen lang niet het hele verhaal. Want ondanks zijn pijnlijke benen wist Tim toch belangrijk te zijn voor zijn ploeg. In de gewonnen wedstrijd scoorde hij namelijk twee keer. Twee doelpunten die niet alleen zorgden voor blije gezichten bij zijn teamgenoten, maar die ook lieten zien hoeveel plezier en doorzettingsvermogen er in zo’n jonge voetballer kan zitten.

Het mooie van jeugdvoetbal zit vaak juist in dat soort momenten. Niet het perfecte spel of het winnen van iedere wedstrijd, maar een kind dat ondanks schaafwonden toch lachend over het veld rent en trots naar zijn ouders of opa kijkt na een doelpunt. Dat zijn de herinneringen die blijven hangen.

Werd het op Kardinge voor Tim geen volledig succesvolle ochtend, hoe anders was dat in Velserbroek. Rond het middaguur ging de telefoon en aan de andere kant klonk een zichtbaar trotse en opgewonden Morris. Nog voordat er echt een gesprek op gang kwam, volgde het grote nieuws al. „Opa, we hebben met 7-4 gewonnen en ik heb vijf keer gescoord!” Dat was duidelijke taal. Morris was zonder twijfel de grote man van de wedstrijd geweest. Vijf doelpunten maken in één wedstrijd gebeurt immers niet iedere week. En alsof dat nog niet genoeg was, had hij ook nog een assist gegeven. Daarmee drukte hij een enorme stempel op de overwinning van zijn ploeg.

Als opa kun je dan eigenlijk maar één ding denken: wat jammer dat je niet langs de lijn stond. Dat je de blijdschap niet rechtstreeks hebt gezien. Niet de juichmomenten na weer een doelpunt, niet de trotse blik van een jongen die merkt dat alles lukt deze ochtend. Maar gelukkig kan enthousiasme ook via een telefoongesprek moeiteloos worden overgebracht. Aan de manier waarop Morris vertelde, was duidelijk te horen hoe bijzonder deze wedstrijd voor hem was geweest. Toch bleef het gesprek niet alleen bij de doelpunten. Want ook het spel van de tegenstander werd uitgebreid geanalyseerd. En juist daarin zie je hoe kinderen spelenderwijs steeds meer inzicht krijgen in voetbal. „Ze waren niet echt heel goed opa,” vertelde Morris. „Ze speelden niet goed over, zodat wij de bal makkelijk konden onderscheppen.” Een analyse waar weinig op af te dingen viel. Het liet zien dat jonge voetballers niet alleen achter de bal aanrennen, maar ook daadwerkelijk leren kijken naar wat er op het veld gebeurt. Overspelen, vrijlopen en balverlies herkennen: het zijn allemaal onderdelen van het spel die zelfs op jonge leeftijd al beginnen te leven. En zo werd het voor Morris en Tim uiteindelijk een doelpuntrijke zaterdagmorgen. Een ochtend vol voetbalplezier, inzet en verhalen voor later. Morris groeide in Velserbroek uit tot de held van de wedstrijd met vijf doelpunten, terwijl Tim op Kardinge karakter toonde door ondanks zijn pijnlijke benen gewoon te blijven voetballen en zijn teamgenoten niet in de steek te laten. Misschien zit daar uiteindelijk wel de echte winst van deze zaterdag. Niet alleen in de uitslagen of de doelpunten, maar in het enthousiasme waarmee beide jongens iedere week opnieuw het veld opstappen. Want zolang dat plezier blijft bestaan, zijn Morris en Tim iedere zaterdag mijn winnaars.