De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 22): Een nadeel heeft een voordeel.
Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Het mooie aan zo’n plakboek is niet alleen dat het de grote momenten vastlegt, maar juist ook de kleine dingen die anders verloren zouden gaan. De blik in de ogen vlak voor de aftrap, het fanatisme waarmee een warming-up wordt gedaan, of juist dat ene moment van twijfel na een gemiste kans. Het zijn die details die later de verhalen kleur geven. En misschien nog wel belangrijker: het zijn herinneringen die Morris en Tim later zelf kunnen teruglezen en herbeleven, alsof ze weer even dat jonge ventje op het veld zijn, met te grote shirts en dromen die minstens zo groot zijn.
Een rare week, zo kun je de voetbalavonturen van deze week voor Morris en Tim het beste omschrijven. Waar het bij Tim nog enigszins verliep zoals het hoort, kreeg Morris te maken met de grilligheid van het amateurvoetbal, waarin plannen soms net zo snel veranderen als het weer. Voor Tim was Garmerwolde zaterdag de plaats waar het moest gebeuren. Een tweede speelronde in fase 4, waarin De Heracliden het opnam tegen GEO, Farmsum en GVAV Rapiditas. Voor opa een mooi moment om te zien of zijn jongste kleinzoon de winterperiode – met in mijn ogen toch wat te weinig voetbalactiviteiten – goed had doorstaan. Want laten we eerlijk zijn: een jonge voetballer wil het liefst elke dag met een bal aan de voet staan waardoor ‘stille’ zaterdagen eigenlijk verboden moeten worden.
Al snel werd duidelijk dat het met de conditie en het spelinzicht van Tim wel goed zat. Met rugnummer 8 op zijn rug liep hij over het veld alsof hij nooit was weggeweest. Verdedigend stond hij zijn mannetje, niet bang om een duel aan te gaan, en aanvallend liet hij zich nadrukkelijk gelden. Hij was overal te vinden: op het middenveld om ballen te veroveren, voorin om kansen af te maken en zelfs af en toe achterin om een aanval van de tegenstander te stoppen.
Over het aantal doelpunten ontstond na afloop nog een klein, bijna klassiek discussiepunt. Opa had er vijf geteld, Tim zelf kwam overtuigend op zes. En wie ben ik dan om aan zijn eerlijkheid te twijfelen? Misschien zat ik net even niet goed te kijken, of was ik te druk met genieten van het spel. Feit blijft dat hij een geweldige ochtend beleefde. Met zes doelpunten, twee overwinningen en één nederlaag keerde hij tevreden huiswaarts. Moe, gedoucht en voldaan ,precies zoals een jonge voetballer zich hoort te voelen na een ochtend op het veld.
Hoe anders was het in Velserbroek. Daar kwam Morris op zaterdag namelijk helemaal niet in actie. De tegenstander bleek een tekort aan spelers te hebben, en dus ging er een streep door de wedstrijd. Dat blijft toch iets vreemds: een JO9-team dat niet genoeg spelers op de been kan brengen. Het laat zien hoe kwetsbaar sommige teams zijn, en hoe afhankelijk het voetbal soms is van praktische zaken.
Gelukkig werd er snel een oplossing gevonden. De wedstrijd werd verplaatst naar woensdag 22 april, met een aanvangstijd van 16.45 uur. Een doordeweekse wedstrijd, iets wat altijd een andere sfeer met zich meebrengt. Geen rustig opbouwen naar de zaterdag, maar op woensdagmiddag het veld op. Andere energie, andere dynamiek.
Woensdagavond, rond half zeven, ging mijn telefoon. Aan de andere kant van de lijn een enthousiaste, maar ook licht verontwaardigde Morris. “Hé opa, de scheidsrechter was een beetje blind,” klonk het. Dat soort zinnen hoor je als opa natuurlijk met een glimlach aan. De uitleg volgde snel: een schot van hem was volgens Morris duidelijk over de lijn geweest, maar de keeper wist de bal nog tegen te houden ,althans volgens de scheidsrechter.
Het zijn die momenten die bij voetbal horen. De eerste kennismaking met beslissingen die niet altijd in je voordeel uitvallen. Misschien had Morris gelijk, misschien zat de scheidsrechter ernaast, maar uiteindelijk zijn het precies dit soort ervaringen die jonge spelers vormen. Leren omgaan met teleurstelling en doorgaan.
Op mijn vraag naar de eindstand en zijn bijdrage daaraan, kwam een helder antwoord: “We hebben met 4-2 gewonnen en ik heb één keer gescoord… maar het hadden er twee kunnen zijn.” In die ene zin zat alles: trots op de overwinning, blij met zijn doelpunt, maar ook dat kleine gevoel dat er meer in had gezeten. De honger naar beter, naar meer, een eigenschap die elke voetballer nodig heeft en ook mij past.
Zo werd het uiteindelijk een bijzondere week voor beide jongens. Voor Tim een bevestiging dat hij er nog steeds staat, zelfs na een rustige periode. Voor Morris een week met onverwachte wendingen, maar toch afgesloten met een overwinning en een mooi verhaal. De komende twee weekenden staan er geen wedstrijden op het programma. Voor Morris komt dat eigenlijk wel goed uit, want hij raakt deze week eindelijk van zijn gips verlost. Daarna moet hij het nog twee weken rustig aan doen en mag hij niet sporten. Geen fijne boodschap voor een jongen die het liefst elke dag op het veld staat, maar soms dwingt het lichaam je om even gas terug te nemen.
Voor Tim ligt dat anders. In Uithuizermeeden is de frequentie van activiteiten wat lager, waardoor ook hij te maken krijgt met een korte break. Geen wedstrijden, even geen competitie. Maar misschien is dat precies waar de titel van dit verhaal vandaan komt: elk nadeel heeft zijn voordeel. Even opladen, even afstand nemen, en daarna weer met frisse energie het veld op.
Al snel werd duidelijk dat het met de conditie en het spelinzicht van Tim wel goed zat. Met rugnummer 8 op zijn rug liep hij over het veld alsof hij nooit was weggeweest. Verdedigend stond hij zijn mannetje, niet bang om een duel aan te gaan, en aanvallend liet hij zich nadrukkelijk gelden. Hij was overal te vinden: op het middenveld om ballen te veroveren, voorin om kansen af te maken en zelfs af en toe achterin om een aanval van de tegenstander te stoppen.
Over het aantal doelpunten ontstond na afloop nog een klein, bijna klassiek discussiepunt. Opa had er vijf geteld, Tim zelf kwam overtuigend op zes. En wie ben ik dan om aan zijn eerlijkheid te twijfelen? Misschien zat ik net even niet goed te kijken, of was ik te druk met genieten van het spel. Feit blijft dat hij een geweldige ochtend beleefde. Met zes doelpunten, twee overwinningen en één nederlaag keerde hij tevreden huiswaarts. Moe, gedoucht en voldaan ,precies zoals een jonge voetballer zich hoort te voelen na een ochtend op het veld.
Hoe anders was het in Velserbroek. Daar kwam Morris op zaterdag namelijk helemaal niet in actie. De tegenstander bleek een tekort aan spelers te hebben, en dus ging er een streep door de wedstrijd. Dat blijft toch iets vreemds: een JO9-team dat niet genoeg spelers op de been kan brengen. Het laat zien hoe kwetsbaar sommige teams zijn, en hoe afhankelijk het voetbal soms is van praktische zaken.
Gelukkig werd er snel een oplossing gevonden. De wedstrijd werd verplaatst naar woensdag 22 april, met een aanvangstijd van 16.45 uur. Een doordeweekse wedstrijd, iets wat altijd een andere sfeer met zich meebrengt. Geen rustig opbouwen naar de zaterdag, maar op woensdagmiddag het veld op. Andere energie, andere dynamiek.
Woensdagavond, rond half zeven, ging mijn telefoon. Aan de andere kant van de lijn een enthousiaste, maar ook licht verontwaardigde Morris. “Hé opa, de scheidsrechter was een beetje blind,” klonk het. Dat soort zinnen hoor je als opa natuurlijk met een glimlach aan. De uitleg volgde snel: een schot van hem was volgens Morris duidelijk over de lijn geweest, maar de keeper wist de bal nog tegen te houden ,althans volgens de scheidsrechter.
Het zijn die momenten die bij voetbal horen. De eerste kennismaking met beslissingen die niet altijd in je voordeel uitvallen. Misschien had Morris gelijk, misschien zat de scheidsrechter ernaast, maar uiteindelijk zijn het precies dit soort ervaringen die jonge spelers vormen. Leren omgaan met teleurstelling en doorgaan.
Op mijn vraag naar de eindstand en zijn bijdrage daaraan, kwam een helder antwoord: “We hebben met 4-2 gewonnen en ik heb één keer gescoord… maar het hadden er twee kunnen zijn.” In die ene zin zat alles: trots op de overwinning, blij met zijn doelpunt, maar ook dat kleine gevoel dat er meer in had gezeten. De honger naar beter, naar meer, een eigenschap die elke voetballer nodig heeft en ook mij past.
Zo werd het uiteindelijk een bijzondere week voor beide jongens. Voor Tim een bevestiging dat hij er nog steeds staat, zelfs na een rustige periode. Voor Morris een week met onverwachte wendingen, maar toch afgesloten met een overwinning en een mooi verhaal. De komende twee weekenden staan er geen wedstrijden op het programma. Voor Morris komt dat eigenlijk wel goed uit, want hij raakt deze week eindelijk van zijn gips verlost. Daarna moet hij het nog twee weken rustig aan doen en mag hij niet sporten. Geen fijne boodschap voor een jongen die het liefst elke dag op het veld staat, maar soms dwingt het lichaam je om even gas terug te nemen.
Voor Tim ligt dat anders. In Uithuizermeeden is de frequentie van activiteiten wat lager, waardoor ook hij te maken krijgt met een korte break. Geen wedstrijden, even geen competitie. Maar misschien is dat precies waar de titel van dit verhaal vandaan komt: elk nadeel heeft zijn voordeel. Even opladen, even afstand nemen, en daarna weer met frisse energie het veld op.
