Man van de wedstrijd: Tim Hoff (vv Winsum): Zwetend en zwoegend op het middenveld
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal, soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit. En heel af en toe is het een middenvelder die in stilte een wedstrijd kapot werkt, zonder statistieken of applaus, maar met een onmiskenbare impact.
Zaterdag was ik aanwezig bij het duel tussen vv Winsum en LAC Frisia. Een wedstrijd waarvan je wist, als je je een beetje had ingelezen, dat het een lastige middag zou worden voor de thuisploeg. Aan Friese zijde stond namelijk Delachance Sabuni op het wedstrijdformulier. De creatieve middenvelder was kort daarvoor nog uitgeroepen tot beste speler van het Protos Weering Zaaltoernooi en verkeerde zichtbaar in een uitstekende vorm. Ook in Winsum stond Sabuni op eenzame hoogte als het ging om spelintelligentie, techniek en overzicht. Dat zorgde ervoor dat de man van mijn wedstrijd, Tim Hoff, een loodzware middag beleefde op het middenveld van vv Winsum. De nummer zes van de Winsumers kwam de rasvoetballer, die niet alleen technisch begaafd was, maar ook voortdurend in beweging bleef en de vrije ruimte wist te vinden,regelmatig tegen. Vanaf de eerste minuut was duidelijk wat Tim Hoff zijn rol was: buffelen, jagen, afjagen en nooit verslappen. Als Sabuni de bal kreeg, stond Hoff in zijn schaduw. Niet met wilde tackles of overtredingen, maar met slimme positionering, fysieke aanwezigheid en een enorme dosis werklust. Daarbij had Tim Hoff niet alleen verdedigende taken. Wanneer vv Winsum de bal veroverde, probeerde hij ook nog eens om vooruit te denken en te proberen om spits Jerginio Laken van bruikbare ballen te voorzien. Dat lukte niet altijd, mede omdat LAC Frisia goed georganiseerd stond en Sabuni bovendien werd ondersteund door onder anderen een ijzersterke aanvoerder Bas Verbree. De Friezen speelden compact, met veel onderlinge afstanden die klopten, waardoor iedere meter op het middenveld bevochten moest worden. Het was ergens in de tweede helft dat Tim Hoff, met het zweet op het gezicht, enkele meters bij mij vandaan stond tijdens een spelonderbreking. Dat zegt natuurlijk niet alles, maar in dit geval wel. Na ruim zeventig minuten had hij nog altijd zijn handen vol aan Sabuni, die bleef vragen om de bal en bleef strooien met slimme passes. Dat Hoff het fysiek zwaar had, was zichtbaar, maar ook zijn mentale weerbaarheid viel op. Geen moment liet hij zich meeslepen in frustratie of onnodige overtredingen. Natuurlijk kreeg ook Tim Hoff hulp van zijn medespelers op het middenveld en in de defensie. Voetbal speel je immers samen. Maar wat zaterdag opviel, was dat Tim steeds weer degene was die de eerste druk zette, het duel aanging en de angel uit de Friese aanvallen probeerde te halen. Hij speelde met lef en discipline tegen een tegenstander die logischerwijs met rugnummer 14 speelde en alles in zich had om de wedstrijd naar zijn hand te zetten.
Sabuni liet bij vlagen zijn klasse zien, daar moeten we eerlijk over zijn. Maar dat hij nooit volledig loskwam, was mede te danken aan het werk van Tim Hoff. Met sportieve middelen, zonder theater of overtredingen, probeerde hij het spel van Frisia te ontregelen. Dat is misschien wel de moeilijkste vorm van verdedigen op het middenveld. Daarom was Tim Hoff voor mij zaterdag de man van de wedstrijd. Niet omdat hij scoorde of een assist gaf, maar omdat hij het vuile werk deed tegen een van de beste spelers op het veld. In wedstrijden als deze worden vaak de uitblinkers aan de bal herinnerd, maar juist spelers als Hoff verdienen erkenning. Zij maken het verschil in stilte. En soms, heel soms, is dat precies wat een man van de wedstrijd typeert.
Zaterdag was ik aanwezig bij het duel tussen vv Winsum en LAC Frisia. Een wedstrijd waarvan je wist, als je je een beetje had ingelezen, dat het een lastige middag zou worden voor de thuisploeg. Aan Friese zijde stond namelijk Delachance Sabuni op het wedstrijdformulier. De creatieve middenvelder was kort daarvoor nog uitgeroepen tot beste speler van het Protos Weering Zaaltoernooi en verkeerde zichtbaar in een uitstekende vorm. Ook in Winsum stond Sabuni op eenzame hoogte als het ging om spelintelligentie, techniek en overzicht. Dat zorgde ervoor dat de man van mijn wedstrijd, Tim Hoff, een loodzware middag beleefde op het middenveld van vv Winsum. De nummer zes van de Winsumers kwam de rasvoetballer, die niet alleen technisch begaafd was, maar ook voortdurend in beweging bleef en de vrije ruimte wist te vinden,regelmatig tegen. Vanaf de eerste minuut was duidelijk wat Tim Hoff zijn rol was: buffelen, jagen, afjagen en nooit verslappen. Als Sabuni de bal kreeg, stond Hoff in zijn schaduw. Niet met wilde tackles of overtredingen, maar met slimme positionering, fysieke aanwezigheid en een enorme dosis werklust. Daarbij had Tim Hoff niet alleen verdedigende taken. Wanneer vv Winsum de bal veroverde, probeerde hij ook nog eens om vooruit te denken en te proberen om spits Jerginio Laken van bruikbare ballen te voorzien. Dat lukte niet altijd, mede omdat LAC Frisia goed georganiseerd stond en Sabuni bovendien werd ondersteund door onder anderen een ijzersterke aanvoerder Bas Verbree. De Friezen speelden compact, met veel onderlinge afstanden die klopten, waardoor iedere meter op het middenveld bevochten moest worden. Het was ergens in de tweede helft dat Tim Hoff, met het zweet op het gezicht, enkele meters bij mij vandaan stond tijdens een spelonderbreking. Dat zegt natuurlijk niet alles, maar in dit geval wel. Na ruim zeventig minuten had hij nog altijd zijn handen vol aan Sabuni, die bleef vragen om de bal en bleef strooien met slimme passes. Dat Hoff het fysiek zwaar had, was zichtbaar, maar ook zijn mentale weerbaarheid viel op. Geen moment liet hij zich meeslepen in frustratie of onnodige overtredingen. Natuurlijk kreeg ook Tim Hoff hulp van zijn medespelers op het middenveld en in de defensie. Voetbal speel je immers samen. Maar wat zaterdag opviel, was dat Tim steeds weer degene was die de eerste druk zette, het duel aanging en de angel uit de Friese aanvallen probeerde te halen. Hij speelde met lef en discipline tegen een tegenstander die logischerwijs met rugnummer 14 speelde en alles in zich had om de wedstrijd naar zijn hand te zetten.
Sabuni liet bij vlagen zijn klasse zien, daar moeten we eerlijk over zijn. Maar dat hij nooit volledig loskwam, was mede te danken aan het werk van Tim Hoff. Met sportieve middelen, zonder theater of overtredingen, probeerde hij het spel van Frisia te ontregelen. Dat is misschien wel de moeilijkste vorm van verdedigen op het middenveld. Daarom was Tim Hoff voor mij zaterdag de man van de wedstrijd. Niet omdat hij scoorde of een assist gaf, maar omdat hij het vuile werk deed tegen een van de beste spelers op het veld. In wedstrijden als deze worden vaak de uitblinkers aan de bal herinnerd, maar juist spelers als Hoff verdienen erkenning. Zij maken het verschil in stilte. En soms, heel soms, is dat precies wat een man van de wedstrijd typeert.
