Mini-zaaltoernooi JO7: warm voetbalverstand in een koude winter.
Corenos, SJO Hogeland en Eenrum laten zien hoe eenvoudig en vooral hoe waardevol goed aan je jeug denken kan zijn. In de derde fase, de winterreeks, hebben deze verenigingen de handen ineengeslagen om met hun JO7-teams de zaal in te gaan. Geen grootse woorden, geen ingewikkelde plannen, maar gewoon doen wat logisch is: om de week een mini-zaaltoernooitje organiseren voor zesjarigen. En eerlijk is eerlijk: mooier wordt het voor deze leeftijdscategorie bijna niet.
Terwijl elders kinderen van zes nog steeds moeten vrezen voor voetballen op koude, natte velden, kiezen deze clubs bewust voor warmte, beweging en plezier. Geen blauwe vingers, geen stijve spieren, maar een verwarmde zaal, veel balcontacten en blije gezichten.
Laat één ding meteen duidelijk zijn: dit heeft niets te maken met het zogenaamd “kweken van mietjes”. Dat argument duikt steevast op zodra iemand het aandurft om vraagtekens te zetten bij wintervoetbal voor de jongste jeugd. Onzin. Wat hier gebeurt is geen pamperen, maar nadenken. Het is rekening houden met leeftijd en spelplezier. En juist dát is waar het de laatste jaren steeds vaker aan schort: het meedenken.
Het steeds minder meedenken van leiders en jeugdcommissies is een ontwikkeling die zorgen baart. Vast blijven houden aan schema’s, fases en regeltjes, terwijl de omstandigheden en inzichten veranderen, helpt niemand,zeker de jeugd niet. Juist daarom is het zo verfrissend dat Corenos, SJO Hogeland en Eenrum wél over hun eigen schaduw zijn gestapt. Zij hebben niet gewacht tot “het geregeld werd”, maar elkaar opgezocht en samen iets neergezet.
Dat dit initiatief niet onopgemerkt is gebleven, blijkt wel uit het feit dat een eerder artikel van 9 december op Puurvoetbalonline misschien wel heeft bijgedragen aan het vinden van elkaar. Mooier kun je de kracht van een prikkelende mening bijna niet terugzien. Het bewijst dat geluid maken zin heeft, zeker wanneer het gaat over iets fundamenteels als jeugdvoetbal.
De geluiden uit Roodeschool, Warffum/Baflo en Eenrum zijn zonder meer positief. Enthousiasme bij kinderen, tevreden trainers, ouders die langs de kant geen kou lijden en bovenal: veel plezier op het veld,of beter gezegd, op de zaalvloer. Precies zoals het hoort bij JO7.
Tegelijkertijd is het stil gebleven vanuit andere plaatsen in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant waar eveneens verenigingen met een JO7-team actief zijn. En dat mag gerust benoemd worden als een gemiste kans. Niet omdat iedereen exact hetzelfde moet doen, maar omdat hier een voorbeeld ligt dat eenvoudig te volgen is. De deur staat open, het idee is er, de praktijk werkt. Waarom dan niet aansluiten?
Terwijl elders kinderen van zes nog steeds moeten vrezen voor voetballen op koude, natte velden, kiezen deze clubs bewust voor warmte, beweging en plezier. Geen blauwe vingers, geen stijve spieren, maar een verwarmde zaal, veel balcontacten en blije gezichten.
Laat één ding meteen duidelijk zijn: dit heeft niets te maken met het zogenaamd “kweken van mietjes”. Dat argument duikt steevast op zodra iemand het aandurft om vraagtekens te zetten bij wintervoetbal voor de jongste jeugd. Onzin. Wat hier gebeurt is geen pamperen, maar nadenken. Het is rekening houden met leeftijd en spelplezier. En juist dát is waar het de laatste jaren steeds vaker aan schort: het meedenken.
Het steeds minder meedenken van leiders en jeugdcommissies is een ontwikkeling die zorgen baart. Vast blijven houden aan schema’s, fases en regeltjes, terwijl de omstandigheden en inzichten veranderen, helpt niemand,zeker de jeugd niet. Juist daarom is het zo verfrissend dat Corenos, SJO Hogeland en Eenrum wél over hun eigen schaduw zijn gestapt. Zij hebben niet gewacht tot “het geregeld werd”, maar elkaar opgezocht en samen iets neergezet.
Dat dit initiatief niet onopgemerkt is gebleven, blijkt wel uit het feit dat een eerder artikel van 9 december op Puurvoetbalonline misschien wel heeft bijgedragen aan het vinden van elkaar. Mooier kun je de kracht van een prikkelende mening bijna niet terugzien. Het bewijst dat geluid maken zin heeft, zeker wanneer het gaat over iets fundamenteels als jeugdvoetbal.
De geluiden uit Roodeschool, Warffum/Baflo en Eenrum zijn zonder meer positief. Enthousiasme bij kinderen, tevreden trainers, ouders die langs de kant geen kou lijden en bovenal: veel plezier op het veld,of beter gezegd, op de zaalvloer. Precies zoals het hoort bij JO7.
Tegelijkertijd is het stil gebleven vanuit andere plaatsen in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant waar eveneens verenigingen met een JO7-team actief zijn. En dat mag gerust benoemd worden als een gemiste kans. Niet omdat iedereen exact hetzelfde moet doen, maar omdat hier een voorbeeld ligt dat eenvoudig te volgen is. De deur staat open, het idee is er, de praktijk werkt. Waarom dan niet aansluiten?
