Je laatste wedstrijd in een mooi seizoen moet je willen winnen!
De laatste wedstrijd van een seizoen heeft altijd iets dubbels. Er zit opluchting in, omdat de zomer lonkt. Er zit vermoeidheid in, omdat de benen na maanden voetbal zwaar zijn geworden. Maar bovenal zit er emotie in. Zeker als het niet zomaar de laatste wedstrijd van een seizoen is, maar de laatste wedstrijd van een club zoals iedereen die jarenlang heeft gekend. In Ulrum wacht zaterdag zo’n middag. VVSV’09 speelt thuis tegen OKVC en valt het doek over een hoofdstuk dat voor velen veel meer is geweest dan alleen voetbal.
Want VVSV’09 speelt zijn laatste competitiewedstrijd als zelfstandige vereniging. Een club waar generaties zijn opgegroeid, waar langs de lijn lief en leed werd gedeeld en waar voetbal nooit alleen om negentig minuten draaide. Het is een afscheid dat ongetwijfeld voelbaar zal zijn op sportpark De Kley. Misschien niet met groot ceremonieel of overdreven sentiment, maar wel in gesprekken langs de lijn, in blikken richting het veld en in het besef dat sommige dingen nooit meer helemaal hetzelfde worden.
Toch moet het zaterdag geen middag van weemoed alleen worden. Daarvoor zit er te veel karakter in deze ploeg. En daarvoor loopt er ook nog een trainer rond die simpelweg weigert een wedstrijd vrijblijvend te benaderen. Auke Doornbosch staat in Ulrum voor de laatste keer voor de groep. De bevlogen coach kiest na dit seizoen voor een nieuwe uitdaging bij de vrouwen van Zeester. Een mooie stap voor een trainer die overal heeft laten zien hoeveel energie en betrokkenheid hij in een elftal kan stoppen.
Wie Auke een beetje kent, weet één ding zeker: verliezen omdat het “toch nergens meer om gaat” bestaat niet in zijn voetbalwoordenboek. Daarvoor is hij te fanatiek. Te gedreven. En eerlijk gezegd past dat ook perfect bij deze laatste middag. Want juist nu moet VVSV’09 nog één keer laten zien waar het dit seizoen voor heeft gestaan.
En dat seizoen was, alles bij elkaar genomen, gewoon goed. Misschien zelfs beter dan vooraf door velen werd verwacht. Er kwamen nieuwe gezichten binnen, jongens die in de wandelgangen al snel “de Bedumers” werden genoemd. Voor supporters waren het aanvankelijk onbekende namen, maar groeiden ze uit tot vaste krachten binnen een elftal dat karakter, strijd en voetbal combineerde. Het zegt veel over de groep én over de club dat die spelers zich zichtbaar thuis gingen voelen in Ulrum.
Dat maakt het naderende afscheid ook bijzonder. Want ondertussen gonst het van de verhalen over wat er na dit seizoen gaat gebeuren. Richting de fusie lijkt de huidige selectie deels uiteen te vallen. Sommigen keren terug richting de stad, anderen kiezen misschien voor een andere uitdaging. En dan is er nog Chris Wijlhuizen, die zijn voetbalavontuur verruilt voor een leven aan de andere kant van de wereld in Australië. Het zijn ontwikkelingen die horen bij een overgangsfase, maar ze geven deze laatste wedstrijd extra lading.
Juist daarom zou een overwinning zaterdag passend voelen. Niet omdat er nog prijzen te winnen zijn of omdat de stand dat verlangt, maar omdat sommige seizoenen vragen om een waardig slotstuk. Een laatste keer samen het veld afstappen met opgeheven hoofd. Een laatste keer juichen met de supporters die ook dit seizoen trouw achter de ploeg bleven staan.
En onderschat daarin tegenstander OKVC niet. De ploeg uit Oldehove zal zelf ook graag goed afsluiten. Toch ligt het psychologische voordeel bij VVSV’09. Dit seizoen stonden beide ploegen al twee keer tegenover elkaar: één keer in het bekertoernooi en één keer in de competitie. Beide keren trok VVSV’09 aan het langste eind. Dat geeft vertrouwen, al weet iedereen dat laatste wedstrijden vaak hun eigen wetten kennen.
Maar ergens voelt het alsof het zo moet zijn. Nog één keer het gas erop. Nog één keer strijd, beleving en voetbal zoals Ulrum dat graag ziet. Voor de trainer die afscheid neemt. Voor de supporters die de ploeg ook met een flink aantal nieuwe gezichten warm hebben ontvangen. Voor iedereen die VVSV’09 een warm hart toedraagt. Want sommige wedstrijden gaan uiteindelijk om meer dan punten alleen. Morgen in Ulrum is zo’n wedstrijd.
Want VVSV’09 speelt zijn laatste competitiewedstrijd als zelfstandige vereniging. Een club waar generaties zijn opgegroeid, waar langs de lijn lief en leed werd gedeeld en waar voetbal nooit alleen om negentig minuten draaide. Het is een afscheid dat ongetwijfeld voelbaar zal zijn op sportpark De Kley. Misschien niet met groot ceremonieel of overdreven sentiment, maar wel in gesprekken langs de lijn, in blikken richting het veld en in het besef dat sommige dingen nooit meer helemaal hetzelfde worden.
Toch moet het zaterdag geen middag van weemoed alleen worden. Daarvoor zit er te veel karakter in deze ploeg. En daarvoor loopt er ook nog een trainer rond die simpelweg weigert een wedstrijd vrijblijvend te benaderen. Auke Doornbosch staat in Ulrum voor de laatste keer voor de groep. De bevlogen coach kiest na dit seizoen voor een nieuwe uitdaging bij de vrouwen van Zeester. Een mooie stap voor een trainer die overal heeft laten zien hoeveel energie en betrokkenheid hij in een elftal kan stoppen.
Wie Auke een beetje kent, weet één ding zeker: verliezen omdat het “toch nergens meer om gaat” bestaat niet in zijn voetbalwoordenboek. Daarvoor is hij te fanatiek. Te gedreven. En eerlijk gezegd past dat ook perfect bij deze laatste middag. Want juist nu moet VVSV’09 nog één keer laten zien waar het dit seizoen voor heeft gestaan.
En dat seizoen was, alles bij elkaar genomen, gewoon goed. Misschien zelfs beter dan vooraf door velen werd verwacht. Er kwamen nieuwe gezichten binnen, jongens die in de wandelgangen al snel “de Bedumers” werden genoemd. Voor supporters waren het aanvankelijk onbekende namen, maar groeiden ze uit tot vaste krachten binnen een elftal dat karakter, strijd en voetbal combineerde. Het zegt veel over de groep én over de club dat die spelers zich zichtbaar thuis gingen voelen in Ulrum.
Dat maakt het naderende afscheid ook bijzonder. Want ondertussen gonst het van de verhalen over wat er na dit seizoen gaat gebeuren. Richting de fusie lijkt de huidige selectie deels uiteen te vallen. Sommigen keren terug richting de stad, anderen kiezen misschien voor een andere uitdaging. En dan is er nog Chris Wijlhuizen, die zijn voetbalavontuur verruilt voor een leven aan de andere kant van de wereld in Australië. Het zijn ontwikkelingen die horen bij een overgangsfase, maar ze geven deze laatste wedstrijd extra lading.
Juist daarom zou een overwinning zaterdag passend voelen. Niet omdat er nog prijzen te winnen zijn of omdat de stand dat verlangt, maar omdat sommige seizoenen vragen om een waardig slotstuk. Een laatste keer samen het veld afstappen met opgeheven hoofd. Een laatste keer juichen met de supporters die ook dit seizoen trouw achter de ploeg bleven staan.
En onderschat daarin tegenstander OKVC niet. De ploeg uit Oldehove zal zelf ook graag goed afsluiten. Toch ligt het psychologische voordeel bij VVSV’09. Dit seizoen stonden beide ploegen al twee keer tegenover elkaar: één keer in het bekertoernooi en één keer in de competitie. Beide keren trok VVSV’09 aan het langste eind. Dat geeft vertrouwen, al weet iedereen dat laatste wedstrijden vaak hun eigen wetten kennen.
Maar ergens voelt het alsof het zo moet zijn. Nog één keer het gas erop. Nog één keer strijd, beleving en voetbal zoals Ulrum dat graag ziet. Voor de trainer die afscheid neemt. Voor de supporters die de ploeg ook met een flink aantal nieuwe gezichten warm hebben ontvangen. Voor iedereen die VVSV’09 een warm hart toedraagt. Want sommige wedstrijden gaan uiteindelijk om meer dan punten alleen. Morgen in Ulrum is zo’n wedstrijd.
