Een mooie verrassing op een vroege maandagmorgen: Jitse is terug!!
Een mooie verrassing op een vroege maandagmorgen. Soms zit geluk niet in grote gebeurtenissen, maar in iets kleins. In drie simpele mails bijvoorbeeld. Drie verslagen. Drie tekenen van leven van iemand die simpelweg thuishoort langs een voetbalveld.
Na een weekend waarin het amateurvoetbal weer alles had gebracht wat het zo mooi maakt, spanning, emotie, winst, teleurstelling en kameraadschap, sloeg ik op maandagochtend al vroeg mijn laptop open. Het idee was eigenlijk simpel. Even langs de uitslagen scrollen. Kijken wie er kampioen was geworden, waar de nacompetitiekoorts al voorzichtig begon te stijgen en welke clubs zich mochten opmaakten voor een zenuwslopend slot van het seizoen. Maar die uitslagen deden er plotseling even niet meer toe. Want daar zaten ze. Drie mails van Jitse Drent.
Geen uitgebreide verhalen over zichzelf. Geen klaagzangen. Geen “hoe gaat het?” Maar gewoon drie wedstrijdverslagen. Zoals hij dat al meer dan veertig jaar doet. Puur voor het voetbal. Puur uit liefde voor het spelletje. En eerlijk? Daar werd ik oprecht gelukkig van.
Wie al langer rondloopt in het amateurvoetbal van Noord- Groningen en omstreken kent de naam van Jitse Drent. Of beter gezegd: kent zijn aanwezigheid. Want Jitse is veel meer dan iemand die een verslag schrijft. Hij is onderdeel geworden van het decor van het regionale voetbal. Net zo vanzelfsprekend als een scheidsrechter die te laat komt, de geur van nat gras op zaterdagochtend of een volle kantine na afloop van een derby. Al ruim 44 jaar staat hij langs de lijn. Begonnen in oktober 1982 bij PWC 2 tegen Corenos 3. Toen nog met een typemachine. Later via de mail. Maar altijd met dezelfde toewijding. Altijd met dezelfde liefde voor het amateurvoetbal. En misschien typeert die oude Nokia 105 hem nog wel het meest. Geen smartphone. Geen apps. Geen social media circus. Alleen bellen en sms’en. Meer heeft hij niet nodig. Dat past ook bij hem. Want Jitse draait niet om aandacht. Hij draait om mensen. Om clubs. Om voetbal. Om verhalen. Hij schreef door de jaren heen voor talloze verenigingen en teams. Vooral in het dames- en jeugdvoetbal, waar waardering niet altijd vanzelfsprekend is. Maar Jitse was er gewoon. Weer of geen weer. Windkracht acht langs een verlaten bijveld? Jitse stond er. Regen horizontaal over het sportpark? Jitse stond er. Een jeugdwedstrijd waar misschien twintig mensen kwamen kijken? Jitse stond er óók. Met zijn beroemde, haast onleesbare aantekeningen langs de lijn. Krabbels waar niemand wijs uit kon worden behalve hijzelf. En toch verscheen er daarna altijd weer een prachtig verslag. Herkenbaar. Warm. Oprecht. Verslagen waarin spelers en speelsters zichzelf terugzagen en clubs voelden dat hun wedstrijden ertoe deden. Dat is misschien wel de grootste kracht van mensen als Jitse. Ze geven het amateurvoetbal waarde.
Want laten we eerlijk zijn: het regionale voetbal draait niet om miljoenencontracten, camera’s of volle stadions. Het draait om vrijwilligers. Om mensen die belangeloos tijd steken in een club. Mensen die koffie schenken, lijnen kalken, shirts wassen of een wedstrijdverslag schrijven alsof het de Champions League-finale betreft. En juist daarom zijn mensen als Jitse onmisbaar.
De laatste tijd werd hij gemist langs de velden. Het leven kan soms hard zijn. Dat vertelde hij mij ook voorafgaand aan de wedstrijd tussen Eenrum en Kloosterburen. We spraken elkaar in de kantine en je zag aan alles dat het niet altijd even gemakkelijk was geweest. Maar ik zag ook iets anders. Veerkracht.
Want ondanks alles knokte hij zich terug naar de plek waar hij zich thuisvoelt: langs de lijn. Tussen spelers, trainers, supporters en vrijwilligers. Daar waar het amateurvoetbal nog echt is. Waar mensen elkaar kennen. Waar een praatje nog normaal is. Waar winst en verlies soms belangrijk lijken, maar de liefde voor het voetbal uiteindelijk altijd wint. Toen ik daarna dat stuk las over de warme jas die hij kreeg bij VV Eenrum, vond ik dat eigenlijk een prachtig symbool. Want die jas ging niet over kleding. Die jas stond voor waardering. Voor dankbaarheid. Voor erkenning van iemand die al tientallen jaren klaarstaat voor anderen zonder daar ooit iets voor terug te vragen. En misschien doen we dat in het amateurvoetbal nog veel te weinig: stilstaan bij de mensen achter de schermen. Bij de stille krachten. Mensen die geen schijnwerpers zoeken maar zonder wie het hele voetbalwereldje een stuk kouder zou aanvoelen. Jitse Drent is zo iemand.
Een man die generaties spelers heeft zien opgroeien. Die jeugdteams senioren zag worden. Die trainers zag komen en gaan. Die kampioenschappen meemaakte en degradaties beschreef. Maar die altijd bleef schrijven met dezelfde passie. Dat verdient bewondering. Sterker nog: dat verdient respect. Want in een tijd waarin alles sneller moet, vluchtiger wordt en aandacht vaak maar een paar seconden duurt, is iemand als Jitse een herinnering aan hoe mooi trouw kan zijn. Trouw aan een club. Aan mensen. Aan het voetbal. En daarom voelde die maandagochtend als meer dan zomaar drie mails. Het voelde als een terugkeer. Alsof het amateurvoetbal zelf even liet weten: sommige mensen mogen nooit verdwijnen. Jitse hoort langs de lijn thuis. Met zijn notities. Zijn observaties. Zijn liefde voor het spelletje. En vooral met zijn enorme hart voor het amateurvoetbal. Dat hij er weer is, is niet alleen mooi voor de clubs waarvoor hij schrijft. Het is mooi voor iedereen die begrijpt wat voetbal op dit niveau werkelijk betekent. Want uiteindelijk zijn het niet alleen de goals of de uitslagen die een seizoen onvergetelijk maken. Het zijn de mensen.
Mensen zoals Jitse Drent waar ik ongelofelijk blij voor ben is dat hij weer terug is waar hij hoort!!!
Na een weekend waarin het amateurvoetbal weer alles had gebracht wat het zo mooi maakt, spanning, emotie, winst, teleurstelling en kameraadschap, sloeg ik op maandagochtend al vroeg mijn laptop open. Het idee was eigenlijk simpel. Even langs de uitslagen scrollen. Kijken wie er kampioen was geworden, waar de nacompetitiekoorts al voorzichtig begon te stijgen en welke clubs zich mochten opmaakten voor een zenuwslopend slot van het seizoen. Maar die uitslagen deden er plotseling even niet meer toe. Want daar zaten ze. Drie mails van Jitse Drent.
Geen uitgebreide verhalen over zichzelf. Geen klaagzangen. Geen “hoe gaat het?” Maar gewoon drie wedstrijdverslagen. Zoals hij dat al meer dan veertig jaar doet. Puur voor het voetbal. Puur uit liefde voor het spelletje. En eerlijk? Daar werd ik oprecht gelukkig van.
Wie al langer rondloopt in het amateurvoetbal van Noord- Groningen en omstreken kent de naam van Jitse Drent. Of beter gezegd: kent zijn aanwezigheid. Want Jitse is veel meer dan iemand die een verslag schrijft. Hij is onderdeel geworden van het decor van het regionale voetbal. Net zo vanzelfsprekend als een scheidsrechter die te laat komt, de geur van nat gras op zaterdagochtend of een volle kantine na afloop van een derby. Al ruim 44 jaar staat hij langs de lijn. Begonnen in oktober 1982 bij PWC 2 tegen Corenos 3. Toen nog met een typemachine. Later via de mail. Maar altijd met dezelfde toewijding. Altijd met dezelfde liefde voor het amateurvoetbal. En misschien typeert die oude Nokia 105 hem nog wel het meest. Geen smartphone. Geen apps. Geen social media circus. Alleen bellen en sms’en. Meer heeft hij niet nodig. Dat past ook bij hem. Want Jitse draait niet om aandacht. Hij draait om mensen. Om clubs. Om voetbal. Om verhalen. Hij schreef door de jaren heen voor talloze verenigingen en teams. Vooral in het dames- en jeugdvoetbal, waar waardering niet altijd vanzelfsprekend is. Maar Jitse was er gewoon. Weer of geen weer. Windkracht acht langs een verlaten bijveld? Jitse stond er. Regen horizontaal over het sportpark? Jitse stond er. Een jeugdwedstrijd waar misschien twintig mensen kwamen kijken? Jitse stond er óók. Met zijn beroemde, haast onleesbare aantekeningen langs de lijn. Krabbels waar niemand wijs uit kon worden behalve hijzelf. En toch verscheen er daarna altijd weer een prachtig verslag. Herkenbaar. Warm. Oprecht. Verslagen waarin spelers en speelsters zichzelf terugzagen en clubs voelden dat hun wedstrijden ertoe deden. Dat is misschien wel de grootste kracht van mensen als Jitse. Ze geven het amateurvoetbal waarde.
Want laten we eerlijk zijn: het regionale voetbal draait niet om miljoenencontracten, camera’s of volle stadions. Het draait om vrijwilligers. Om mensen die belangeloos tijd steken in een club. Mensen die koffie schenken, lijnen kalken, shirts wassen of een wedstrijdverslag schrijven alsof het de Champions League-finale betreft. En juist daarom zijn mensen als Jitse onmisbaar.
De laatste tijd werd hij gemist langs de velden. Het leven kan soms hard zijn. Dat vertelde hij mij ook voorafgaand aan de wedstrijd tussen Eenrum en Kloosterburen. We spraken elkaar in de kantine en je zag aan alles dat het niet altijd even gemakkelijk was geweest. Maar ik zag ook iets anders. Veerkracht.
Want ondanks alles knokte hij zich terug naar de plek waar hij zich thuisvoelt: langs de lijn. Tussen spelers, trainers, supporters en vrijwilligers. Daar waar het amateurvoetbal nog echt is. Waar mensen elkaar kennen. Waar een praatje nog normaal is. Waar winst en verlies soms belangrijk lijken, maar de liefde voor het voetbal uiteindelijk altijd wint. Toen ik daarna dat stuk las over de warme jas die hij kreeg bij VV Eenrum, vond ik dat eigenlijk een prachtig symbool. Want die jas ging niet over kleding. Die jas stond voor waardering. Voor dankbaarheid. Voor erkenning van iemand die al tientallen jaren klaarstaat voor anderen zonder daar ooit iets voor terug te vragen. En misschien doen we dat in het amateurvoetbal nog veel te weinig: stilstaan bij de mensen achter de schermen. Bij de stille krachten. Mensen die geen schijnwerpers zoeken maar zonder wie het hele voetbalwereldje een stuk kouder zou aanvoelen. Jitse Drent is zo iemand.
Een man die generaties spelers heeft zien opgroeien. Die jeugdteams senioren zag worden. Die trainers zag komen en gaan. Die kampioenschappen meemaakte en degradaties beschreef. Maar die altijd bleef schrijven met dezelfde passie. Dat verdient bewondering. Sterker nog: dat verdient respect. Want in een tijd waarin alles sneller moet, vluchtiger wordt en aandacht vaak maar een paar seconden duurt, is iemand als Jitse een herinnering aan hoe mooi trouw kan zijn. Trouw aan een club. Aan mensen. Aan het voetbal. En daarom voelde die maandagochtend als meer dan zomaar drie mails. Het voelde als een terugkeer. Alsof het amateurvoetbal zelf even liet weten: sommige mensen mogen nooit verdwijnen. Jitse hoort langs de lijn thuis. Met zijn notities. Zijn observaties. Zijn liefde voor het spelletje. En vooral met zijn enorme hart voor het amateurvoetbal. Dat hij er weer is, is niet alleen mooi voor de clubs waarvoor hij schrijft. Het is mooi voor iedereen die begrijpt wat voetbal op dit niveau werkelijk betekent. Want uiteindelijk zijn het niet alleen de goals of de uitslagen die een seizoen onvergetelijk maken. Het zijn de mensen.
Mensen zoals Jitse Drent waar ik ongelofelijk blij voor ben is dat hij weer terug is waar hij hoort!!!
