Henk Poelstra – Een trainer en mens om nooit te vergeten
Soms ontmoet je in je voetballeven iemand die méér is dan een trainer. Iemand die je niet alleen beter maakt als speler, maar je ook vormt als mens. Iemand die eerlijkheid ademt, vertrouwen geeft en door zijn persoonlijkheid een plek in je herinnering inneemt die nooit meer verdwijnt. Voor mij, en voor velen binnen het vroegere Marcia was Henk Poelstra zo iemand. Het nieuws van zijn overlijden op 14 november bracht bij mij herinneringen mee aan een bijzonder mens en trainer.
foto : Nienke Maat
Mijn weg naar Henk Poelstra begon in een periode van twijfel. Rond 1976 besloot ik Eenrum te verlaten, waar men had gekozen voor een verlenging met Roel Heeres. Hij was, om het netjes te zeggen, niet mijn type trainer. De keuze om te vertrekken was dan ook niet moeilijk. Winsum was als Eenrumer geen optie, dus kwam ik terecht bij Marcia in Baflo. Het bleek achteraf een van de betere beslissingen die ik ooit in mijn voetbalcarrière heb genomen. Want daar was Henk Poelstra de trainer die direct een indruk maakte die nooit meer is vervaagd.
Wat Henk Poelstra bijzonder maakte, was zijn combinatie van vakmanschap en menselijkheid. Hij was een bekwame trainer, dat was vanaf de eerste training al duidelijk. Zijn oefenstof was doordacht, zijn tactisch inzicht scherp, en zijn trainingen zaten vol energie en helderheid. Maar het was vooral zijn manier van omgaan met spelers die hem onderscheidde van zovelen. Henk was bevlogen, recht door zee en boven alles eerlijk. Een eerlijkheid die soms confronterend was, maar altijd oprecht en respectvol bleef.
Zelf heb ik dat maar al te vaak ervaren. Onder Henk Poelstra was ik geen basisspeler. In plaats van stilte, vage excuses of ontwijkende blikken, iets wat in het amateurvoetbal toch regelmatig voorkomt ,kreeg je bij Henk altijd een duidelijke uitleg. Hij vertelde je waarom hij koos voor een ander. Niet om je te kwetsen, maar om je beter te maken, om je te laten begrijpen. Die eerlijkheid gaf rust, maar vooral vertrouwen. En precies dat zorgde ervoor dat je, op de momenten dat je wél mocht beginnen of invallen, alles gaf wat je had. Voor de ploeg, maar zeker ook voor hem.
De band tussen Henk en Marcia was warm en wederzijds. Toen hij na mijn eerste seizoen in Baflo vertrok naar FVV in Foxhol, was dat een grote teleurstelling binnen de club. Letterlijk iedereen vond het jammer. Zo’n trainer, zo’n persoonlijkheid, zie je niet vaak komen , laat staan gaan. Maar dat hij een mooie trainerscarrière tegemoet zou gaan, verraste niemand. Zijn kwaliteiten spraken voor zich. Zijn karakter maakte het plaatje compleet.
Henk had iets natuurlijks, iets dat je niet kunt leren. Een manier van omgaan met mensen waarbij je je altijd gezien voelde, ook als je geen hoofdrol had. Hij wist de juiste toon te raken, wist mensen te motiveren zonder te schreeuwen, wist een team te vormen door gewoon zichzelf te zijn. In een tijd waarin voetbal soms hard en onpersoonlijk kon zijn, bleef Henk trouw aan zijn waarden: eerlijkheid, respect en betrokkenheid.
Nu zijn leven op 14 november is geëindigd, blijft voor mij vooral dat beeld overeind: de man die goud eerlijk was, die altijd rechtuit sprak en die voor mij persoonlijk de beste trainer was waar ik ooit onder heb mogen trainen. Maar ook de man die je meenam, die je inspireerde en die je met een goed gevoel naar huis liet gaan, welke rol je die zondag ook had gespeeld. Henk Poelstra laat een nalatenschap achter die groter is dan wedstrijden, trainingen of uitslagen. Hij laat een diepe indruk achter bij iedereen die met hem werkte of hem kende. Een trainer kun je vervangen. Een mens als Henk Poelstra niet.
foto : Nienke Maat
Mijn weg naar Henk Poelstra begon in een periode van twijfel. Rond 1976 besloot ik Eenrum te verlaten, waar men had gekozen voor een verlenging met Roel Heeres. Hij was, om het netjes te zeggen, niet mijn type trainer. De keuze om te vertrekken was dan ook niet moeilijk. Winsum was als Eenrumer geen optie, dus kwam ik terecht bij Marcia in Baflo. Het bleek achteraf een van de betere beslissingen die ik ooit in mijn voetbalcarrière heb genomen. Want daar was Henk Poelstra de trainer die direct een indruk maakte die nooit meer is vervaagd.
Wat Henk Poelstra bijzonder maakte, was zijn combinatie van vakmanschap en menselijkheid. Hij was een bekwame trainer, dat was vanaf de eerste training al duidelijk. Zijn oefenstof was doordacht, zijn tactisch inzicht scherp, en zijn trainingen zaten vol energie en helderheid. Maar het was vooral zijn manier van omgaan met spelers die hem onderscheidde van zovelen. Henk was bevlogen, recht door zee en boven alles eerlijk. Een eerlijkheid die soms confronterend was, maar altijd oprecht en respectvol bleef.
Zelf heb ik dat maar al te vaak ervaren. Onder Henk Poelstra was ik geen basisspeler. In plaats van stilte, vage excuses of ontwijkende blikken, iets wat in het amateurvoetbal toch regelmatig voorkomt ,kreeg je bij Henk altijd een duidelijke uitleg. Hij vertelde je waarom hij koos voor een ander. Niet om je te kwetsen, maar om je beter te maken, om je te laten begrijpen. Die eerlijkheid gaf rust, maar vooral vertrouwen. En precies dat zorgde ervoor dat je, op de momenten dat je wél mocht beginnen of invallen, alles gaf wat je had. Voor de ploeg, maar zeker ook voor hem.
De band tussen Henk en Marcia was warm en wederzijds. Toen hij na mijn eerste seizoen in Baflo vertrok naar FVV in Foxhol, was dat een grote teleurstelling binnen de club. Letterlijk iedereen vond het jammer. Zo’n trainer, zo’n persoonlijkheid, zie je niet vaak komen , laat staan gaan. Maar dat hij een mooie trainerscarrière tegemoet zou gaan, verraste niemand. Zijn kwaliteiten spraken voor zich. Zijn karakter maakte het plaatje compleet.
Henk had iets natuurlijks, iets dat je niet kunt leren. Een manier van omgaan met mensen waarbij je je altijd gezien voelde, ook als je geen hoofdrol had. Hij wist de juiste toon te raken, wist mensen te motiveren zonder te schreeuwen, wist een team te vormen door gewoon zichzelf te zijn. In een tijd waarin voetbal soms hard en onpersoonlijk kon zijn, bleef Henk trouw aan zijn waarden: eerlijkheid, respect en betrokkenheid.
Nu zijn leven op 14 november is geëindigd, blijft voor mij vooral dat beeld overeind: de man die goud eerlijk was, die altijd rechtuit sprak en die voor mij persoonlijk de beste trainer was waar ik ooit onder heb mogen trainen. Maar ook de man die je meenam, die je inspireerde en die je met een goed gevoel naar huis liet gaan, welke rol je die zondag ook had gespeeld. Henk Poelstra laat een nalatenschap achter die groter is dan wedstrijden, trainingen of uitslagen. Hij laat een diepe indruk achter bij iedereen die met hem werkte of hem kende. Een trainer kun je vervangen. Een mens als Henk Poelstra niet.
