Clubicoon Mart Buikema (FC LEO) : A Catalyst, An Inspiration, A Leader, An Icon, A Footballing Genius
Elke voetbalvereniging kent ze. Die paar mensen die méér zijn dan speler, meer dan vrijwilliger, meer dan een passant in de clubgeschiedenis. Dat zijn de mannen en vrouwen die een onuitwisbare indruk achterlaten, omdat ze niet alleen het shirt dragen, maar ook de ziel van de club met zich meedragen. Mensen die worden geboren op gras, die denken in witte lijnen en die leven in het ritme van trainingsavonden, zaterdagen en nazit. Zij die onlosmakelijk verbonden raken met het clubleven. FC LEO kent ook zulke mensen. En één naam klinkt, twaalf jaar na zijn overlijden, nog altijd even helder in de kantine, op het veld en in de herinnering van iedereen die hem ooit heeft gekend: Mart Buikema.
Een klap die nooit vergeten wordt
Op zondag 16 juni 2013 kwam er abrupt een einde aan het leven van Mart Buikema. Een verkeersongeval maakte een einde aan de toekomst van een jonge man die nog zo veel te geven had , aan zijn familie, zijn vrienden en aan zijn voetbalclub. Het nieuws sloeg in als een mokerslag. Niet alleen omdat Mart werd gemist als speler en aanvoerder, maar vooral omdat er een mens verdween die warm, puur, authentiek en geliefd was. Twaalf jaar later is het gemis niet verdwenen. Maar wat gebleven is, sterker dan ooit, is zijn aanwezigheid. Want Mart is nooit weggegaan bij FC LEO. Niet uit de herinneringen van zijn teamgenoten. Niet uit de verhalen die in de kantine worden verteld.. En zeker niet uit het hart van de club.Zo jong en al een icoon
Icoon worden gebeurt niet vanzelf. Het is geen titel die je krijgt, maar één die je verdient. En dat Mart op zo’n jonge leeftijd al dat woord naast zijn naam kreeg, zegt alles. Bij FC LEO bewonderde men zijn werklust, zijn instelling en zijn onvoorwaardelijke strijdlust. Mart speelde niet voor de statistieken, niet voor de schijnwerpers en niet voor complimenten van buitenaf. Hij speelde omdat hij wilde winnen. Altijd. En omdat hij het shirt van FC LEO droeg alsof het een tweede huid was.Wie hem kende, wist: als het veld zwaar was, als de regen dwars op je gezicht sloeg en als de wind tegen je beet, dan begon Mart te glimlachen. Dit waren zijn omstandigheden. Dit waren zijn wedstrijden. Hoe zwaarder de omstandigheden, hoe krachtiger hij leek te worden. Hij was het type voetballer dat niet klaagde maar opstond. Niet keek, maar deed. Niet meeliep, maar voorging. Als aanvoerder was hij iemand die het team niet alleen aanstuurde, maar ook optilde. Hij inspireerde door te dóén, door het goede voorbeeld te zijn. Soms hoef je geen grote woorden te gebruiken om een leider te zijn. Soms is karakter genoeg. En Mart had karakter in overvloed.
Een afscheid in de regen
Misschien was het toeval. Misschien was het een knipoog van boven. Maar op zaterdag 22 juni 2013, tijdens de uitvaart, regende het alsof de hemel meehuilde. Het water gutste uit de lucht, regen die je voelde tot in je botten. En meer dan eens fluisterde iemand die middag: “Dit past bij Mart. Dit had hij gewild.”De regen maakte die dag niet zwaarder, maar eerlijker. Puurder. Het was alsof de natuur zelf even stil stond om iemand te eren die zo graag vocht, ploeterde en werkte in diezelfde elementen. Een krachtige jongen die liefde had voor het spel en voor zijn club.
Meer dan een voetballer
Maar wie Mart alleen kent van het veld, kent maar de helft van het verhaal. Er was ook een andere Mart. De jongen die trots naar zijn oma ging als er iets over hem in de krant had gestaan. Die samen met haar alles uitknipte en zorgvuldig bewaarde. En er was de dierenvriend. De jongen die geen naaktslak durfde kapot te rijden, simpelweg omdat het óók een leven was. Het tekent een mens wanneer je zacht bent in de kleine dingen. Het laat zien hoe je in elkaar zit, ook wanneer niemand kijkt. Mart had die zeldzame combinatie van kracht en tederheid. Een leider op het veld, een warme jongen ernaast. Want ook was hij de teamgenoot die na een (te) forse overtreding op de training zijn geblesseerd geraakte teamgenoot in zijn rolstoel duwde naar waar hij ook maar heen wilde. Schuldbewust en zorgzaam.Een naam die blijft klinken
In de kantine van FC LEO wordt zijn naam nog genoemd alsof hij nog steeds speelt. In gesprekken vol humor, in herinneringen aan wedstrijden, in anekdotes die nooit hun glans verliezen. Mart komt nog steeds langs. Soms in een verhaal. Soms in een stilte. En in een foto aan de muur. Hij loopt nog steeds door de club. Want iconen verdwijnen niet. Niet als ze zo diep verweven zijn met het gras, met de lijnen, met de mensen.
Een blijvende erfenis
Mart Buikema:A Catalyst.
An Inspiration.
A Leader.
An Icon.
A Footballing Genius.
Zes titels die samen nog niet volledig omvatten wie hij was, maar die wél laten voelen hoe groot zijn betekenis was, en is. Hij leefde voor FC LEO. En FC LEO draagt hem nog altijd met zich mee. In elke herinnering. In elk verhaal. In elke stap op het veld waar hij ooit het ploegje voorging. Sommige mensen leven voort in beelden, anderen in woorden. Mart leeft voort in beide, maar vooral in gevoel. Een gevoel van trots, bewondering en dankbaarheid. Veel te vroeg weg, maar nooit verloren.
