Een beetje tempo mag best, maar moeten we daarvoor meteen alle remmen losgooien?Walking Football moet 65+ voetbal worden met normale voetbalregels. Het is een stelling die ongetwijfeld de nodige discussie zal opleveren. En eerlijk is eerlijk: ik begrijp heel goed waar deze gedachte vandaan komt.






Want laten we niet om de hete brij heen draaien: soms ziet Walking Football er behoorlijk onnatuurlijk uit. Spelers die met een soort krampachtige tred over het veld schuifelen, angstvallig iedere versnelling proberen te vermijden en zelfs worden teruggefloten wanneer ze zonder dat de bal in de buurt is even een sprintje trekken om vrij te komen of de bal binnen de lijnen te houden. Is dat nog voetbal? Of zijn we inmiddels zo ver doorgeschoten in de regels dat het oorspronkelijke spelplezier er een beetje uit is verdwenen?

Ook Jan ten Caat, die deze stelling op tafel legde, heeft daar zo zijn bedenkingen bij. En op dat punt kan ik hem eigenlijk geen ongelijk geven. Want laten we eerlijk zijn: dat idioterie van verplicht wandelen, ook wanneer daar helemaal geen gevaar in zit, ziet er niet uit. Voetbal is van nature een bewegingsspel. Je loopt, versnelt, draait, zoekt ruimte en probeert je tegenstander te slim af te zijn. Dat hoort bij het spel. Waarom zou je een speler moeten terugfluiten wanneer hij even versnelt om zich vrij te lopen, terwijl er helemaal geen bal in de buurt is en niemand daar last van heeft?

Daarmee is voor mij overigens niet gezegd dat we Walking Football maar meteen moeten afschaffen en vervangen door 65+ voetbal met de normale regels. Want daar zit wat mij betreft een behoorlijk groot gevaar. Normale voetbalregels betekenen namelijk ook meer lichamelijk contact.

En laten we vooral niet doen alsof dat op deze leeftijd geen probleem kan opleveren. Ook bij Walking Football zien we regelmatig dat het fanatisme het soms wint van het gezonde verstand. Een duelletje dat net iets te stevig wordt ingezet, een speler die zijn tegenstander niet meer kan ontwijken of iemand die door pure lompigheid een ander uit balans brengt. Het gebeurt nu al. En dan hebben we het nog over een spelvorm waarin versnellen, rennen en lichamelijk contact aan banden zijn gelegd. Maar wat gebeurt er wanneer we die beperkingen grotendeels loslaten?

Dan wordt de kans op blessures alleen maar groter. Niet omdat iedere 65-plusser lichamelijk kwetsbaar is, integendeel. Er lopen genoeg pensionado's rond die nog behoorlijk fit zijn en over een verrassend goede conditie beschikken. Maar we moeten ook realistisch blijven. De gemiddelde leeftijd op het veld ligt nu eenmaal hoger en niet iedereen beschikt over dezelfde souplesse, snelheid, kracht en reactiesnelheid. Bovendien is er een groot verschil tussen denken dat je nog twintig bent en daadwerkelijk twintig zijn. Het hoofd wil soms meer dan het lichaam aankan. En juist daar kan het misgaan.

Neem bijvoorbeeld de wat beweeglijkere spelers. Die zien ineens mogelijkheden om met een versnelling hun tegenstander voorbij te gaan. Een passeeractie, een individuele actie of een sprintje richting het doel. Prachtig natuurlijk, want dat maakt voetbal juist aantrekkelijk. Maar wat gebeurt er wanneer zo'n speler tegenover iemand staat die minder snel is, maar zijn verlies niet zomaar wil accepteren? Dan ligt een stevige tackle of een ongecontroleerde poging om de bal af te pakken al snel op de loer. En dan hebben we het nog niet eens over de gevolgen wanneer iemand daadwerkelijk onderuit wordt geschoffeld. Een gebroken heup, een flinke blessure aan een knie of enkel of een lelijke val kan op deze leeftijd veel grotere gevolgen hebben dan een paar dagen spierpijn. Dan is een bezoek aan de huisartsenpost misschien nog wel het minst vervelende scenario. En dan zijn er nog de korte lontjes.

Want laten we vooral niet vergeten dat fanatisme niet verdwijnt zodra iemand de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Integendeel, sommige spelers kunnen zich nog net zo druk maken over een verloren duel, een vermeende overtreding of een beslissing van de scheidsrechter als vroeger. Misschien soms nog wel meer.

Wanneer je vervolgens de normale voetbalregels introduceert, neemt ook de ruimte voor discussie toe. Was het een correcte tackle? Werd er een overtreding gemaakt? Was het een schouderduw of toch een duwtje te veel? En wie heeft er gelijk wanneer twee spelers allebei vinden dat ze recht hebben op de bal?

We kennen allemaal de beelden en verhalen uit het amateurvoetbal. Discussies die soms volledig uit de hand lopen en waarbij het spelplezier ver te zoeken is. Moeten we dat ook nog eens naar het Walking Football brengen? Ik vraag het me serieus af. De korte lontjes zullen er echt niet langer van worden.

Toch vind ik dat we niet moeten doorslaan naar de andere kant. Walking Football moet geen wandelclub met een voetbal worden. Het moet een aantrekkelijke sport blijven waarin mensen op leeftijd lekker kunnen bewegen, hun voetbalkwaliteiten kunnen laten zien en vooral plezier hebben met elkaar.

Daarom zou ik veel liever zien dat we de huidige regels eens kritisch tegen het licht houden. Niet iedere versnelling hoeft verboden te zijn. Wanneer een speler zonder bal even aanzet om ruimte te creëren, moet dat wat mij betreft gewoon kunnen. Wanneer iemand probeert een bal binnen de lijnen te houden en daarvoor een paar passen moet versnellen, is dat toch geen reden om het spel stil te leggen?

Maak onderscheid tussen onschuldig bewegen en gevaarlijk gedrag. Dat lijkt mij een stuk verstandiger dan vasthouden aan een regel die soms meer weg heeft van een wedstrijdje langzaam lopen dan van voetbal. De uitdaging is dus om een goede middenweg te vinden. Meer vrijheid in de beweging, zonder dat we meteen alle fysieke beperkingen overboord gooien. Want uiteindelijk gaat het erom dat iedereen mee kan blijven doen, ongeacht zijn fysieke mogelijkheden.

Mijn conclusie?

Ja, voor het voetbalspel zou het misschien beter zijn om Walking Football wat meer richting het echte voetbal te brengen. Een beetje versnellen, een actie maken en wat meer bewegingsvrijheid kunnen het spel absoluut aantrekkelijker maken. Maar 65+ voetbal met normale regels? Daar ben ik voorlopig geen voorstander van. We moeten niet vergeten waarom Walking Football ooit is bedacht. Juist om mensen die op leeftijd zijn de mogelijkheid te geven om op een verantwoorde manier te blijven voetballen. Niet om op hun 68ste, 72ste of 75ste nog eens te bewijzen dat ze de strijd op het veld kunnen winnen.

Want laten we eerlijk zijn: niemand zit te wachten op een voetbalmorgen die eindigt op de huisartsenpost. En al helemaal niet wanneer een onschuldig potje voetbal ontaardt in een wedstrijdje wie het hardst kan roepen of de ander het leven zuur kan maken. Dus: weg met het krampachtige gewandel, maar houd de rem op het lichamelijke geweld. Misschien moeten we Walking Football helemaal niet veranderen in 65+ voetbal, maar gewoon zorgen dat het weer een beetje meer op voetbal gaat lijken.

Want uiteindelijk komen we naar het veld voor het plezier, de beweging, de gezelligheid en natuurlijk een beetje gezonde rivaliteit. Dat lijkt mij op onze leeftijd toch een veel mooiere overwinning dan drie punten op het scorebord!