Op de laatste zonnige woensdagochtend van oktober ging het bij de SV Bedum Oldstars even anders dan anders. Niet dat de zon anders scheen of dat de mannen plotseling jonger waren geworden, maar er stond deze keer een andere trainer voor de groep. Trainer Henk was vanwege voor hem leuke omstandigheden afwezig en dus nam coördinator Jan van Woudenberg de honneurs waar. Een mooie gelegenheid om eens te laten zien dat hij niet alleen organisatorisch zijn mannetje staat, maar ook op het trainingsveld uit de voeten kan. Al begon dat laatste niet helemaal vlekkeloos.


De training kende namelijk een opmerkelijke start. Waar normaal gesproken de vertrouwde kreet ‘Mannen, kleden!’ de ochtend inluidt, bleef het deze keer opvallend stil. De interim-trainer had zijn eerste fluitsignaal nog niet gegeven of de gebruikelijke routine bleek al ergens onderweg zoekgeraakt. Een valse start dus, maar bij de Oldstars laten ze zich niet zomaar uit het veld slaan. Bovendien: wie bij Walking Football alles volgens het boekje wil laten verlopen, weet dat de praktijk nogal eens weerbarstiger is dan de theorie. Eenmaal op het hoofdveld van SV Bedum aangekomen, bleek Jan echter niet helemaal onvoorbereid. Tijdens zijn trip van de voorgaande week naar een van onze tropische eilanden die Nederland rijk is was hij namelijk tegen een wel heel opvallende verschijning aangelopen. Niemand minder dan Robert Maaskant, de nieuwe bondscoach van Tuvalu, was daar ook aanwezig om alvast een beetje aan het eilandgevoel te wennen voordat hij aan zijn nieuwe klus begint.

Onze coördinator liet die ontmoeting natuurlijk niet onbenut. Hij vroeg Maaskant om wat oefenstof waarmee hij de Oldstars kon verrassen. De opgedane kennis werd op deze zonnige woensdagmorgen enthousiast in de praktijk gebracht. En zo stonden de mannen ineens oefeningen uit te voeren die rechtstreeks uit de koker van de nieuwe bondscoach van Tuvalu leken te komen. Voor alle duidelijkheid: deze Maaskant is overigens geen familie van José Mourinho, al zou je bij zijn presentatie als gast bij het programma De voetbaltribune wel denken.

De nieuwe oefeningen werden met het nodige enthousiasme ontvangen, al was het voor sommigen wellicht even wennen. Gelukkig duurde het experiment niet de hele ochtend. Al snel volgde een oefening waarin duidelijk wat meer van de vertrouwde trainingsaanpak van Henk terug te vinden was. Daarmee keerden we terug op bekend terrein en konden de mannen weer doen waar ze goed in zijn: samen voetballen, bewegen en elkaar af en toe voorzien van een goedbedoelde aanwijzing.

Na deze afwisselende warming-up was het tijd voor de partijvormen. Daarin werd weer fanatiek gestreden om iedere bal en leverde het spel voor de verschillende teams zowel goede als minder goede resultaten op. Want ook bij Walking Football wil niemand graag verliezen. De jaren mogen dan tellen, de competitiedrang is bij menigeen nog springlevend. Een gewonnen partijtje wordt met plezier gevierd, terwijl een nederlaag altijd aanleiding kan zijn om nog even na te praten over die ene gemiste kans of dat ongelukkige moment. En natuurlijk kwam ook het bekende discussiepunt weer voorbij: mag je nu wel of niet rennen zonder bal aan de voet? Het is een onderwerp dat al jarenlang als een donkere wolk boven het Walking Football hangt. De ene speler vindt dat een beetje extra snelheid best moet kunnen, terwijl de ander erop wijst dat de spelregels er niet voor niets zijn. De discussie lijkt inmiddels bijna net zo vast bij de wekelijkse training te horen als de koffie voor aanvang van de training. Mijn verwachting? Ook de komende jaren zal dit onderwerp nog regelmatig op tafel komen. Sommige discussies zijn nu eenmaal moeilijker op te lossen dan een tactisch vraagstuk bij een topclub.

Zo kwam er een einde aan een training die voor mij persoonlijk toch een wat andere lading had dan gebruikelijk. Achter de grappen, de oefeningen en het onderlinge plezier speelde namelijk ook iets mee dat zich niet zomaar laat wegwuiven. Op 3 november staat er voor mij een biopt op het programma. Daardoor zal ik op 4 november, tijdens het toernooi met de club waar het verre familielid van José Mourinho trainer is, en op 11 november in ieder geval niet aanwezig zijn. Wat er daarna gaat gebeuren, is op dit moment nog onduidelijk. Het bezoek aan de uroloog op 12 november moet meer duidelijkheid geven over het verdere verloop van het traject. Voorlopig is het dus afwachten en proberen de zaken stap voor stap te bekijken. Dat valt niet altijd mee, maar gelukkig zijn er genoeg dingen die voor afleiding en plezier zorgen.  De steun van Martine, als verslaggever op zaterdag langs de lijn, mijn regelmatige bezoeken aan de sportschool, mijn dagelijkse bijna 10 kilometer wandelen met Bietsj en ook de wekelijkse training bij de SV Bedum Oldstars zijn allemaal zaken die de dagelijkse beslommeringen voor een moment naar de achtergrond verdringen: dat is minstens zo belangrijk als het resultaat op het veld.

Of ik de komende weken of maanden nog op het trainingsveld van SV Bedum te vinden zal zijn, durf ik dan ook niet te voorspellen. De weersomstandigheden zullen in de komende wintermaanden in ieder geval wel heel erg perfect moeten zijn voordat ik de voetbalschoenen weer aantrek...

.