Bij SV Bedum Oldstars was het woensdagmorgen weer als vanouds: prima trainingsweer, twintig enthousiaste mannen, een oefenvorm die niet wilde lopen en een kleedkamer waarin de kwaliteit van de trainingsbroek minstens zoveel aandacht kreeg als het voetbal zelf.



Na vorige week waarin de woensdagmorgen even niet het vertrouwde decor vormde voor onze wekelijkse voetbalactiviteiten, waren we deze week weer terug op onze dag. De weersomstandigheden waren prima, al was het bij aankomst nog behoorlijk fris. Maar daar laten de mannen van SV Bedum Oldstars zich natuurlijk niet door uit het veld slaan. Wij zijn inmiddels op een leeftijd gekomen waarop een beetje kou geen probleem meer is, zolang de spieren nog een beetje meewerken.

Trainer Henk mocht deze ochtend twintig leden verwelkomen. Twintig mannen die de voetbalschoenen hadden aangetrokken om lekker te bewegen, de conditie op peil te houden en natuurlijk om te laten zien dat ze het spelletje nog altijd aardig beheersen. Althans, dat laatste was vooraf de bedoeling. Want wie dacht dat we deze ochtend een demonstratie verzorgd voetbal voorgeschoteld zouden krijgen, kwam al snel bedrogen uit. Maar voordat we het veld betraden, was er in de kleedkamer al een onderwerp dat de gemoederen bezighield: de trainingsbroek.

Jawel, de trainingsbroek. Niet bepaald een onderwerp waarvan je verwacht dat het bij een groep Old Stars tot een uitgebreide discussie leidt. Je zou eerder denken aan de vraag wie er de vorige week weer een bal over het hek had geschoten, wie er last had van een knie of wie nog steeds vertelt dat hij vroeger in de spits van het eerste elftal speelde. Toch ging het deze keer over de kwaliteit van de broek die hoort bij het trainingspak dat ons ter beschikking is gesteld. En laat ik daar nu toevallig een uitgesproken mening over hebben.

Een aantal van de aanwezigen had ervoor gekozen om een trainingsbroek mee te nemen. Dat viel mij op, want zelf ben ik niet langer in het bezit van het trainingspak dat ons ooit is verstrekt. Nou ja, verstrekt is misschien niet helemaal het juiste woord. We betalen er tenslotte zelf voor, al voelt dat soms anders wanneer je de kwaliteit van het geleverde product bekijkt.

Ik heb ooit besloten het pak in te leveren. Het jack bood naar mijn mening onvoldoende warmte en de broek was door zijn slechte pasvorm vooral een bron van ergernis. Een trainingsbroek hoort lekker te zitten, voldoende bewegingsvrijheid te bieden en niet bij iedere beweging het gevoel te geven dat je in een verkeerd ontworpen tent loopt te voetballen. Dat lijkt me geen buitensporige eis.

Door mijn jarenlange ervaring bij Sporthuis Sjoerd van der Baan weet ik bovendien wel iets van sportkleding en sportschoenen. Ook nu nog steeds ben ik geïnteresseerd in alles wat met mijn sportactiviteiten te maken heeft. Ik kijk naar materialen, pasvormen, comfort en de manier waarop kleding zich tijdens het sporten gedraagt. Dat is een interesse die ook nooit zal verdwijnen En juist daarom durf ik te stellen dat het afschaffen van dit trainingspak, of in ieder geval het afscheid nemen van de oude vertrouwde kleding, een regelrechte miskleun is geweest.

Woensdagochtend kreeg ik daarvan opnieuw een bevestiging. Er waren verschillende trainingsbroeken te zien, wat toch de indruk wekte dat niet iedereen even enthousiast is over het exemplaar dat tegenwoordig wordt uitgereikt. Misschien zie ik spoken, maar bij sportkleding geldt wat mij betreft een eenvoudige regel: als mensen liever hun eigen broek aantrekken, moet je je als verantwoordelijke toch eens achter de oren krabben.

Een sponsor verdient waardering voor zijn bijdrage. Dat staat buiten kijf. Maar waardering betekent niet dat je een slecht zittende broek ineens als een technisch hoogstandje moet beschouwen. Zelfs bij Old Stars mag kwaliteit best een beetje meedoen.

Of de trainingsbroeken er iets mee te maken hadden, weet ik niet. Misschien zat het probleem dieper. Misschien waren de spieren nog niet helemaal wakker. Of misschien hadden we collectief besloten dat deze woensdag vooral bedoeld was om de lachspieren te trainen. Feit was namelijk dat de pass/trap-vorm die Henk voor ons had bedacht, voor geen meter liep.

Normaal gesproken mag je van twintig ervaren voetballers verwachten dat een bal van A naar B komt zonder dat daar een zoekactie van de plaatselijke politie voor nodig is. Een pass over een paar meter moet toch te doen zijn. Je kijkt, je speelt de bal in en je medespeler neemt hem aan. Zo moeilijk is het in theorie niet. In theorie, inderdaad.

In de praktijk leek het alsof we voor het eerst in ons leven een voetbal hadden gezien. Ballen verdwenen in verkeerde richtingen, aannames waren niet altijd even overtuigend en de ene pass was nog beroerder dan de andere. Plat gezegd: we bakten er geen kloten van. Henk zal zich ongetwijfeld hebben afgevraagd of hij de oefening wel goed had uitgelegd. Maar daar lag het niet aan. De uitleg was duidelijk genoeg. Het waren de twintig aanwezigen die er een potje van maakten.

Gelukkig hebben we inmiddels de leeftijd bereikt waarop we niet meer bij iedere mislukte actie de schuld bij een ander hoeven te leggen. Al blijft het natuurlijk verleidelijk om de omstandigheden de schuld te geven. Een verkeerde bal? De wind. Een slechte aanname? Het veld. Een mislukte pass? De trainingsbroek! Die laatste verklaring beviel mij persoonlijk wel. Er zijn ergere dingen

Natuurlijk kan zo'n oefenvorm een keer mislukken. Dat hoort erbij. Je kunt niet iedere woensdagmorgen op het veld staan alsof de finale van de Champions League op het programma staat. Soms lukt het, soms lukt het niet en soms kun je beter maar hopen dat er geen beelden van worden gemaakt. Bovendien zijn er in het leven wel degelijk belangrijkere zaken om je druk over te maken. Neem bijvoorbeeld het nieuws dat Rob Jetten vader wordt, het mogelijke afscheid van Gerard Joling bij De Toppers, tegenvallende kijkcijfers voor Renze of de zoveelste familieruzie rond de familie Hansler. Dan vraag ik me af: waar hebben we het eigenlijk over wanneer je van deze ‘wereldproblemen’ hoort?

Een mislukte pass/trap-vorm bij SV Bedum Oldstars? Een bal die naast het doel belandt? Of zelfs een bal die je in een volledig verlaten doel tegen de paal schiet? Het zijn geen wereldproblemen. Niemand hoeft ervoor naar de eerste hulp en ook de internationale voetbalwereld zal er geen minuut minder om slapen. Het iets relativeren heeft de laatste weken een steeds grotere plaats in mijn leven gekregen. Natuurlijk wil ik nog steeds graag een partijtje voetbal winnen. En wanneer ik in de sportschool aan mijn doelen werk, wil ik die doelen ook gewoon halen. Ambitie is prima, zelfs wanneer de jaren beginnen te tellen. Maar niet alles hoeft een strijd te zijn. Soms moet je lachen om wat er misgaat en gewoon doorgaan met de dingen die je leuk vindt.

Toch wil ik nog even terugkomen op die trainingsbroek. Want hoezeer ik ook probeer te relativeren, ik blijf erbij dat een goede trainingsbroek geen overbodige luxe is. Als je gaat sporten, wil je kleding die lekker zit en waarin je vrij kunt bewegen. Dat geldt voor een jonge voetballer, maar net zo goed voor een Old Star die zijn beste jaren misschien achter zich heeft, maar nog lang niet van plan is om de voetbalschoenen op te bergen.

Daarom trek ik voorlopig gewoon mijn oude trainingsbroek aan. Die zit honderd keer beter dan het exemplaar dat tegenwoordig aan de leden wordt verstrekt. Misschien is hij niet meer de nieuwste, misschien heeft hij zijn beste tijd gehad, maar hij doet wat hij moet doen. En dat is uiteindelijk de bedoeling van sportkleding.

Of we volgende woensdag beter gaan passen en trappen, valt nog te bezien. Misschien staan we dan weer te voetballen alsof we allemaal een paar jaar jonger zijn. Misschien vliegt de ene na de andere bal opnieuw de verkeerde kant op. Dat zien we dan wel weer.

Maar één ding weet ik zeker: aan mijn trainingsbroek zal het niet liggen. En mocht ik onverhoopt toch een bal tegen de paal schieten in een verlaten doel, dan weet ik inmiddels hoe ik daarop moet reageren. Even lachen, de bal ophalen en verdergaan. Want het leven is al serieus genoeg. Daar hoeft een slecht zittende trainingsbroek echt niet nog een schepje bovenop te doen.